کریستین امان‌پور

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
کریستین امان‌پور
Christiane Amanpour 2011 Shankbone.JPG
زادروز ۱۹۵۸
لندن
ملیت ایرانی-انگلیسی
پیشه خبرنگاری
سال‌های فعالیت ۱۳۷۳-اکنون
همسر جیمز روبین سخنگوی پیشین وزارت امور خارجه ایالات متحده (از ۱۹۹۸)[۱]
فرزندان داریوش (زاده ۲۰۰۰)[۱]


کریستیان امانپور (زادهٔ ۱۲ ژانویه ۱۹۵۸ در لندن) یکی از خبرنگاران نامدار جهان است. او که پیش‌تر به مدت ۲۰ سال گزارشگر ارشد بخش اخبار بین‌المللی شبکه خبری سی‌ان‌ان بود از سال ۲۰۱۰ مجری برنامه «این هفته» در شبکه ای‌بی‌سی است.[۱]

او از خبرنگاران جنگی مشهور جهان به شمار می‌رود. گزارش‌های امان‌پور از بالکان باعث شد که در سال ۱۹۹۴ جایزه امی دو جایزه جورج فاستر پیبادی، دو جایزه جورج پولک و جایزه شجاعت در گزارشگری دریافت کند. در دسامبر ۱۹۹۲، هنگام آغاز عملیات نیروهای آمریکا در سومالی، امان‌پور برای مدت کوتاهی به سومالی رفت تا از موگادیشو به‌طور زنده گزارش کند.

گفته می‌شود امان‌پور بالاترین دستمزد را در میان خبرنگاران جهان دارد. گزارش‌های او تضمین کنندهٔ اهمیت یک خبر است. بسیاری از درها که به روی خبرنگاران دیگر بسته است به روی او گشوده می‌شود.[۱] امان‌پور مصاحبه‌های بسیاری انجام داده‌است که از آن جمله می‌توان به مصاحبه با ژاک شیراک ۲۰۰۳ (قبل از جنگ عراق)، محمود عباس ۲۰۰۳، ملک عبدالله ۱۹۹۹، پرویز مشرف ۲۰۰۱، یاسر عرفات ۲۰۰۰ ، محمد خاتمی ۱۹۹۷ ، محمود احمدی نژاد ، حسن روحانی ۲۰۱۳ و مسعود بارزانی ٢٠١٤ اشاره کرد.

او به زبان‌های انگلیسی، فرانسوی و فارسی مسلط است.

زندگی نامه[ویرایش]

«كريستين امان‌پور» در 12 ژانويه 1958 از پدري ايراني و مادري انگليسي در لندن متولد شد. پدر كريستين «محمد امان‌پور»، يكي از مديران شركت هواپيمايي «هما» بود و مدت كوتاهي پس از تولد كريستين، همراه با خانواده‌اش راهي تهران شد. خانواده امان‌پور در تهران زندگي مرفهي داشتند و تصميم گرفتند كريستين را براي تحصيل به مدارس شبانه‌روزي انگلستان بفرستند. به اين ترتيب بود كه كريستين 11 ساله بار ديگر در سال 1969 براي تحصيل، راهي مدرسه شبانه‌روزي «صليب مقدس» در باكينگهام شاير انگلستان و سپس مدرسه «نيوهال» شد كه آموزشگاه مشهوري ويژه دختران كاتوليك بود. به اين ترتيب كريستين تحت تأثير مادر انگليسي و تربيت مذهبي حين تحصيل در اين دو مدرسه شبانه‌روزي، مسيحيت را به عنوان مذهب خود انتخاب كرد.

كريستين تازه تحصيلات خود در انگلستان را به پايان رسانده بود و به خانه پدري‌اش در تهران بازگشته بود كه روزي پدرش در حالي كه سر همان جاي هميشگي‌اش در اتاق نشيمن نشسته بود، او را صدا مي‌كند و مي‌گويد: «مي‌داني كريستين‌؟ زندگي‌اي‌ كه‌ تا امروز مي‌كرديم‌ به زودي‌ به‌ پايان‌ مي‌رسد، چون‌ دارد انقلاب‌ مي‌شود و همه‌ چيز به كلي‌ عوض‌ خواهد شد...» به اين ترتيب بار ديگر دست تقدير مسير زندگي كريستين را تغيير داد.

مهاجرت[ویرایش]

كريستين همراه با خانواده‌اش به آمريكا مهاجرت كرد و همان‌طور كه اشاره كرديم، به گونه‌اي كاملاً تصادفي در دانشگاه رودآيلند مشغول تحصيل در رشته روزنامه‌نگاري شد. او پس از فارغ‌التحصيلي از دانشگاه رودآيلند مدت كوتاهي در شبكه WJAR رودآيلند كه يكي از شاخه‌هاي محلي شبكه NBC بود كار كرد و پس از آن در سال 1983، تصميم گرفت به يك شبكه خبري معتبرتر و بزرگ‌تر بپيوندد. كريستين امان‌پور تقريبا براي تمام شبكه‌هاي تلويزيوني مهم آمريكا، درخواست استخدام فرستاد و گاه تا پاي مصاحبه هم رفت، اما همگي‌شان او را به خاطر لهجه خارجي، موهاي سياه و وزوزي، نام غيرقابل تلفظ او رد كردند. اما گوش كريستين به اين حرف‌ها بدهكار نبود و آن قدر پافشاري كرد تا در نهايت از سوي شبكه تازه‌تاسيس CNN به عنوان دستيار در سرويس بين‌الملل استخدام شد و به قول خودش: «با يك چمدان، دوچرخه و صد دلار پول» به دفتر CNN در آتلانتا رفت.

خبرنگاری[ویرایش]

او نيز مانند همه‌ تازه‌كارها‌ كار خود را با قهوه‌ بردن‌ براي‌ دبيران ‌خبر آغاز كرد، اما خيلي زود به خاطر استعداد و سخت‌كوشي‌اش مورد توجه قرار گرفت. كريستين آخر هفته‌ها و روزهاي تعطيل نيز سر كار مي‌رفت و شبانه‌روز تلاش مي‌كرد تا پله‌هاي ترقي را چهار دست و پا و با چنگ و دندان بالا برود تا بالاخره به همان كسي تبديل شود كه آرزويش را داشت: «يك گزارشگر سرويس خارجي كه با پول ديگران به گوشه و كنار جهان سرك مي‌كشد و خبر تهيه مي‌كند، خود را به خطر مي‌اندازد و از هيجان سرشار مي‌شود.»

امان‌پور در سال 1986 به عنوان خبرنگار CNN به شرق اروپا فرستاده شد تا تحولات آخرين سال‌هاي جنگ سرد و سقوط كمونيسم را پوشش بدهد. گزارش‌هاي امان‌پور از شرق اروپا همان چيزي بود كه جاي پاي او را در CNN محكم كرد و باعث شد مورد توجه روساي اين بنگاه خبري قرار بگيرد. كريستين امان‌پور در سال 1989 به سمت گزارشگر سرويس خارجي CNN ارتقا يافت و طي آخرين ماه‌هاي دهه 80 ميلادي انقلاب‌هاي دمكراتيكي را كه در پي سقوط كمونيسم و ديوار برلين سراسر اروپاي شرقي را در مي‌نورديد، پوشش داد.

شهرت[ویرایش]

اما دست تقدير اين گونه رقم زده بود كه كريستين امان‌پور براي دستيابي به موفقيت و شهرت واقعي، پس از يك دور گردش كامل به گرد جهان، بار ديگر به خاورميانه و منطقه خليج فارس برگردد. تجاوز عراق به كويت و تهاجم نيروهاي ائتلافي به رهبري آمريكا به عراق در سال 1990 اين فرصت را در اختيار امان‌پور گذاشت تا به قول يكي از همكاران باسابقه‌اش: «صداي شخصي» خودش را در گزارش رويدادها پيدا كند. در عين حال پوشش بي‌نظير جنگ خليج ‌فارس از سوي امان‌پور و همكارانش شبكه خبري CNN را نيز هم‌پاي «بي‌بي‌سي» در زمره معدود شبكه‌هاي خبري معتبر و صاحب نفوذ در مقياس جهاني قرار داد.

امان‌پور كه اغلب بدون آرايش و با لباسي ساده و تكراري در برابر دوربين تلويزيون حاضر مي‌شد، طي اين مدت به خاطر تهيه گزارش‌هايي دقيق، تاثيرگذار و لحن كوبنده و تكان‌دهنده‌اش در پوشش فجايع انساني، توجه مخاطبان تلويزيوني در سراسر جهان را به خود جلب كرد.

امان‌پور خود در اين باره مي‌گويد: «هنگامي كه در جريان جنگ خليج فارس يكي از همكارانم به من گفت كه بايد صداي شخصي خود را در گزارش‌هايم پيدا كنم، درست نفهميدم منظورش چيست. اما حدود دو سال بعد، در ميان معركه‌ جنگ بوسني، اين اتفاق براي من افتاد. من در ميانه بزرگترين جنگ و نسل‌كشي اروپا پس از جنگ جهاني دوم در شهرهايي چون سارايوو و سربرنيتسا بودم. در روز روشن و جلوي چشم ما آدم‌ها سلاخي مي‌شدند. اين صحنه‌هاي فجيع كافي بود تا زبان هر كسي از وحشت و نفرت بند بيايد، اما درست در برابر همين صحنه‌ها بود كه من و بسياري ديگر از همكارانم صدا و زبان شخصي‌مان را نه‌تنها به عنوان خبرنگار و گزارشگر، بلكه به مثابه‌ شهروندان جهاني، پيدا كرديم.»

گزارش‌هايي كه امان‌پور و همكارانش از دل جنگ بوسني به شبكه‌هاي خبري جهان مخابره كردند، باعث شد تا در نهايت سازمان‌هاي بين‌المللي و قدرت‌هاي جهاني در اين «جنگ داخلي» دخالت كنند و جلوي نسل‌كشي مسلمانان را بگيرند. امان‌پور همچنين بيش از هر خبرنگار بين‌المللي ديگري در منطقه بالكان بوده است و به پوشش درگيري‌ها و نسل‌كشي‌هاي اين منطقه طي چندين سال متوالي پرداخته است. به همين خاطر مسئولان شهر سارايوو در سال 2006 به امان‌پور عنوان شهروند افتخاري اين شهر را اعطا كردند.

پوشش امان‌پور به جنگ خليج فارس و در پي آن درگيري‌هاي بالكان و گزارش‌هايي كه از دل خطر به روي آنتن شبكه‌هاي تلويزيوني آمريكا مي‌فرستاد، باعث شد تا طي اين سال‌ها امان‌پور نه در ميان همكارانش، بلكه در ميان مردم عادي آمريكا و ديگر نقاط جهان نيز به چهره‌اي محبوب و شناخته شده تبديل شود.

امان‌پور به گفته خود، هميشه تلاش مي‌كند تا «چهره‌اي انساني» به گزارش‌هاي خود ببخشد، به گونه‌اي كه تك‌تك بينندگان عمق فجايعي را كه اغلب موضوع گزارش‌هاي امان‌پور است، در اعماق وجودشان حس كنند. امان‌پور مي‌گويد: «من اعتقاد دارم اگر اخبار و گزارش‌ها به گونه‌اي تهيه شود كه با تك‌تك مخاطبان رابطه‌اي شخصي و حسي برقرار كند، توجه و واكنش آن‌ها را بر مي‌انگيزد.»[۲]

او در سال ۱۹۹۸ با جیمز روبین که در آن زمان سخنگوی دولت آمریکا بود، ازدواج کرد. در سال ۲۰۰۰ فرزند آنها «داریوش جان روبین» (Darius John Rubin) بدنیا آمد.

برنامه‌ها[ویرایش]

آخرین برنامهٔ او با عنوان «تزار پوتین» به نقد عملکرد رئیس جمهوری روسیه پرداخته‌است.

پیوند به بیرون[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ ۱٫۳ Deborah White. «Profile of Christiane Amanpour, ABC "This Week" Moderator». US Liberal Politics About.com. بازبینی‌شده در ۵ مهر ۱۳۹۲. 
  2. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Amanpour Christiane Amanpour». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۴ اکتبر ۲۰۱۰.

منابع[ویرایش]