پینه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پینه
Evolucion de un callo.jpg
نمونه‌ای از پینه بستن انگشتان پا
طبقه‌بندی و منابع بیرونی
تخصصدرماتولوژی
آی‌سی‌دی-۱۰L84
آی‌سی‌دی-9-CM700
مدلاین پلاس001232
سمپD002145

پینه یا کِبـِره یا دَقِّه بخشی سخت‌شده از پوست دست و پا و زانو یا پیشانی انسان از که در پی کار یا ساییدگی زیاد سفت و برجسته شده‌باشد. پینه را در فارسی کبره، کِوره، شوغ، شغه، شغ، شوخ، و سرو نیز می‌نامند.[۱]

پینه بستن پوست برای این است که لایه‌ای پشتیباو بر روی روپوست برساخته شود و از پارگی روپوست بردر پی ادامه سایش‌ها پیش گیری شود.

پینه بستن پوست در پی سایش‌های پیاپی، فشار، یا دیگر برانگیختنها روی می‌دهد و از این روی بیشتر در پاها دیده می‌شود. در میان برخی از مسلمانان سایش زیاد پیشانی به هنگام سجده نیز بهانه ی پینه بستن پیشانی می‌شود.[۱] کارگران ساختمانی، بازسازی کنندگان ابزار جابجایی، برندگان نی در نیزارها، و نوازندگان سازهای زهی از پیشه وران هستند که پینه زدن دست‌ها در آن‌ها بسیار دیده می‌شود. سرش زخمه‌ای در نوازندگی از رویشن ها و حرکات پینه‌زا است. گیتاریست‌ها پینه‌ای نه چندان کلفت در نوک انگشتان می‌زنند که کمابیش دلخواه است زیرا از سوهش درد در نواختن‌های درازنا پیشگیری می‌کند.


مالش رویی پوست بسیار البته بیشتر در پوست پدیداری تاول می‌کند تا پینه. پینه‌ها بیشتر زیان‌مند نیستند ولی شاید هرازگاهی به دشخواریهای دیگر، مانند زخم پوست یا عفونت بینجامند.

برامدن پینه می‌تواند ژنتیکی نیز باشد. اگر استخوان‌های ویژه از اندام به‌ گونه ژنتیکی به گونه ای پدیدار گشته اند که کار بیشتری انجام می‌دهند یک لایه کلفتتر از پوست بر روی آن‌ها پدید می‌آید.

زمانی که پینه گسترده شده و در میانه آن سلول‌های مرده پوست انباشتگی می‌کنند، دگرگشت به میخچه می‌شود.

درمان[ویرایش]

پینه‌ها ممکن است خود به مرور زمان رفع شوند. پینه‌ها را می‌توان با سنگ پا یا سوهان از پوست زدود. پدیکوریست‌ها پینه‌ها را به صورت چاک چاک می‌بُرند و سپس تکه‌های آن را به روش حرفه‌ای از پوست برمی‌دارند.

پینه‌ها را می‌شود هم‌چنین با عوامل تجزیه‌کننده بافت‌های شاخی (عوامل کراتولیتیک) که حاوی اسید سالیسیلیک هستند از میان برداشت.

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ لغتنامه دهخدا: پینه بستن.
  • Tantisiriwat N, Janchai S (ژوئیه ۲۰۰۸). "Common foot problems in diabetic foot clinic". J Med Assoc Thai 91 (7): 1097–101