سجده

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
درجات تعظیم و سجده در مسیحیت ارتدکس

سجده در واژه به معنی سر برزمین نهادن[۱] و پیشانی بر زمین نهادن[۲] و در عمل حرکتی برای قرار دادن بدن در ژست دمرو برای نشان دادن احترام یا مطیع‌بودن است.

سجده در اسلام[ویرایش]

در میان دین اسلام سجده مخصوص خدا و برای پرستش اوست و سجده برای غیر او جایز نیست. در اسلام سجده عبادت محسوب شده و یکی از ارکان نماز میباشد.

قرآن سجده را از زمان آدم مرسوم می داند و اسلام حقیقت آن را مخصوص خدا دانسته و سجده برای غیر خدا را به واسطه اشتباه در مصداق حقیقی می داند.

منابع[ویرایش]

  1. المفردات (راغب)، واژه «سجد» ص۳۹۶.
  2. لسان العرب، واژه «سجد» ج۳، ص۲۰۴