هما ناطق

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
هما ناطق
زاده ۱۳۱۳
ارومیه
ایران
مرگ ۱۲ دی ۱۳۹۴
روستای آرو[۱]
اور-ا-لوآر
فرانسه
ملیت ایرانی
شغل استاد دانشگاه، تاریخ‌نگار و نویسنده
همسر(ها) ناصر پاکدامن
فرزندان میشا و روشنک
وب‌گاه
www.homa-nategh.net

هما ناطق (زاده ۱۳۱۳ ارومیه -درگذشته ۱۳۹۴ فرانسه)، نویسنده، پژوهشگر و استاد دانشگاه در رشتهٔ تاریخ بود. وی با سابقه تدریس در دانشگاه تهران و دانشگاه سوربن، تحقیقات فراوانی در زمینه تاریخ مشروطیت و دوران قاجار انجام داده بود.[۲]

زندگی‌نامه[ویرایش]

هما ناطق در ۱۳۱۳ در ارومیه زاده شد. پدربزرگش یک روحانی به نام میرزا جواد ناطق بود که در مبارزات مشروطه حضور داشت. پدرش ناصح ناطق در اروپا تحصیل کرده بود و اهل ادبیات و شعر بود.[۳] اما مادرش، از خانواده‌ای فئودال و درواقع بچه پنجم میرزا تقی خان امیرکبیر بود و در یک خانواده‌ای قجری و مذهبی بزرگ شده بود.

او در کودکی به همراه خانواده به تهران نقل مکان کرد و دوران تحصیل ابتدایی را در مدرسه مهر و فیروزکوهی و متوسطه را در دبیرستان انوشیروان دادگر و سپس در نوربخش (تهران) گذراند و بعد از اتمام کلاس دهم او را به انگلستان فرستادند و بعد از نزدیک به دو سال و زمانی که با داریوش شایگان آشنا شده بود، به ایران بازگشت. چند سال بعد از کودتای ۲۸ مرداد و زمانی که توانست در امتحانات متفرقه پذیرفته شود، یعنی در سال ۱۳۳۶ برای گذراندن دوره کارشناسی تا دکترا به فرانسه رفت.[۴] آنجا به سرعت به سیاست گرایش پیدا کرد و رساله پایان‌نامه‌اش را دربارهٔ احوال و تفکر سید جمال‌الدین اسدآبادی نوشت. این تحقیق با کمک هزینه مرکز ملی تحقیقات علمی فرانسه در سال ۱۳۴۶ منتشر شد. همزمان با همکاری ژیلبر لازار اقدام به ترجمه اشعار شعرای معاصر ایران کرد. در پاریس با ناصر پاکدامن ازدواج کرد که دو فرزند به نام‌های میشا و روشنک حاصل این ازدواج بود.[۵]
در فرانسه به عضویت کنفدراسیون دانشجویان درآمد و فعالیت‌های سیاسی خود را آغاز کرد.[۶] ناطق در ۱۳۴۷ به تهران بازگشت، ابتدا در مؤسسه مطالعات اقتصادی مشغول به کار شد که چندان ربطی به علائق و تحصیلاتش نداشت. رئیس دانشکده ادبیات دانشگاه تهرانسید حسین نصر که کتاب زندگی سیاسی سیدجمال اسدآبادی تألیف ناطق را دیده بود، درخواست استخدام وی را در دانشگاه مطرح کرده بود و به این ترتیب هما ناطق از سال ۱۳۴۸ تا سال ۱۳۵۹ به تدریس در دانشکده تاریخ دانشگاه تهران پرداخت. در طول این مدت یک بار در سال ۱۳۵۲ به دانشگاه پرینستون دعوت شد و به مدت ۱ سال در بخش تحقیقات خاورمیانه آن دانشگاه تدریس کرد.
در جریان انقلاب، جهت بازگشایی کانون نویسندگان کوشش کرد و در اردیبهشت ۱۳۶۰ به عنوان عضو و هیئت دبیران کانون نویسندگان ایران انتخاب شد.[۵] پس از انقلاب در سال ۱۳۵۹ و به دنبال انقلاب فرهنگی، به اجبار به فرانسه بازگشت،[۷] مدتی را به تشویق غلامحسین ساعدی به تحقیق دربارهٔ رابطه ایران و عثمانی و روسیه پرداخت. در سال ۱۳۶۳ به عنوان استاد تمام وقت در مؤسسه پژوهش‌های ایرانی دانشگاه سوربن مشغول به کار شد. ناطق در این سال‌ها به نقد اندیشه‌ها و کرده‌های سیاسی خود به ویژه در دوران انقلاب پرداخت.[۸] ناطق در سال ۲۰۰۵ عنوان دکتری افتخاری مؤسسه ملی زبان‌ها و تمدن‌های شرقی[۹] را کسب کرد.[۵]
هما ناطق روز اول ژانویه ۲۰۱۶ در آرو (روستایی در ۱۵۰ کیلومتری جنوب‌غربی پاریس) درگذشت.[۱۰][۱۱]

کتاب‌شناسی[ویرایش]

  • ۱۳۴۹- چهره استعمارگر، چهره استعمارزده نوشته آلبر ممی
  • ۱۳۵۲- از ماست که بر ماست مجموعه مقالات تاریخی
  • ۱۳۵۳- آخرین روزهای لطفعلی خان زند، نوشته هارفورد جونز ترجمه با همکاری جان گرنی
  • ۱۳۵۴- روزنامه قانون میرزا ملکم خان
  • ۱۳۵۶- افکار اجتماعی و سیاسی و اقتصادی در آثار منتشر نشده دوران قاجار (با همکاری فریدون آدمیت)
  • (چاپ نشده) «باکو در ۱۹۰۵»
  • (چاپ نشده) «تبریز در ۱۹۰۶»
  • ۱۳۵۸- مصیبت وبا و بلای حکومت، ۱۳۵۸، انتشارات گستره.
  • ۱۳۶۳– کارنامه و زمانه میرزا رضا کرمانی، ۱۳۶۳
  • ۱۳۶۵- نامه‌های تبعید میرزا آقاخان کرمانی (با همکاری محمد فیروز)، ۱۳۶۵
  • ۱۳۶۳–بازرگانان درداد و ستد با بانک شاهی و رژی تنباکو
  • ۱۳۶۸- ایران و راه‌یابی فرهنگی ۱۸۳۴–۱۸۴۸، انتشارات پیام لندن(۱۹۸۸)،انتشارات خاوران پاریس (۱۹۹۰)
  • ۱۹۹۷- کارنامه فرهنگی فرنگی در ایران، ۱۸۳۷–۱۹۲۱
  • ۲۰۰۴- حافظ خنیاگری، می و شادی[۱۲]
  • خانه‌ای در کوهستان نوشته ارسکین کالدول ترجمه هما ناطق، ۱۳۳۰، کتابفروشی ابن‌سینا.

پانویس[ویرایش]

  1. مسعود بهنود. «درگذشت هما ناطق؛ یک دنیا شور برای شناخت تاریخ». بی‌بی‌سی فارسی، ۱۴ دی ۱۳۹۴. 
  2. «هما ناطق، پژوهشگر نامدار تاریخ درگذشت». دویچه‌وله فارسی. بازبینی‌شده در ۳ ژانویه ۲۰۱۶. 
  3. «هما ناطق درگذشت». خبرگزاری ایسنا، ۱۳ دی ۱۳۹۴. 
  4. گفتگوی نشریه اندیشه پویا با هما ناطق، شماره 32، سال چهار، شماره 32، بهمن 1394
  5. ۵٫۰ ۵٫۱ ۵٫۲ «بیانیهٔ جمعی؛ در سوگ هُما ناطق». اخبار روز. بازبینی‌شده در ۱۵ ژانویه ۲۰۱۶. 
  6. «هما ناطق». Iranian Oral History، 1984-04-07. 
  7. «هما ناطق، تاریخ‌دان برجسته ایرانی درگذشت». ایران وایر. بازبینی‌شده در ۳ ژانویه ۲۰۱۶. 
  8. «آجودانی: هما ناطق بعد از انقلاب به نقد همه‌جانبه فکری خودش پرداخت». رادیو فردا. بازبینی‌شده در ۴ ژانویه ۲۰۱۶. 
  9. (INALCO)
  10. ناصر اعتمادی. «هما ناطق، موّرخ ایرانی درگذشت». رادیو فرانسه. بازبینی‌شده در ۴ ژانویه ۲۰۱۶. 
  11. «هما ناطق، تاریخ‌نگار و استاد دانشگاه، درگذشت». رادیو زمانه. بازبینی‌شده در ۲ ژانویه ۲۰۱۶. 
  12. «معرفی کتاب: حافظ، خنیاگری، می و شادی اثر هما ناطق». صدای آمریکا. بازبینی‌شده در ۴ ژانویه ۲۰۱۶. 

منابع[ویرایش]

  • علی دهباشی. «تاریخ و تاریخنگاری: گفتگو با دکتر هما ناطق». مجله بخارا شماره ۸، مهر ۱۳۷۸. 
  • فرخ‌زاد، پوران. کارنمای زنان کارای ایران (از دیروز تا امروز). تهران: نشر قطره، ۱۳۸۱. ISBN 964-341-116-8. 
  • «کتابشناسی آثار دکتر هما ناطق». مجله بخارا شماره ۸، مهر ۱۳۷۸. 
  • گفتگوی نشریه اندیشه پویا با همان ناطق، شماره ۳۲، سال چهارم، بهمن ۱۳۹۴