کااس-۱۹

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
کااس-۱۹
KS-19.jpg
کااس-۱۹ در موزه توپخانهٔ سن پترزبورگ
نوع توپ ضد هوایی
  خاستگاه Flag of the Soviet Union.svg اتحاد جماهیر شوروی
تاریخچه خدمت
 خدمت ۱۹۴۹-تاکنون
استفاده شده توسط حداقل ۲۰ کشور جهان
جنگ‌ها *کره
*جنگ ویتنام
*جنگ ایران و عراق
تاریخ تولید
تاریخ طراحی دهه ۱۹۴۰
سازنده Flag of the Soviet Union.svg شوروی
Flag of the People's Republic of China.svg چین
Flag of Iran.svg ایران
خصوصیات
وزن ۹٬۵۵۰ کیلوگرم (توپ)
۱۱ تن (وزن جنگی)
طول ۹.۳ متر
خدمه ۱۵ نفر

پوکه ۱۰۰*۶۹۵ م‌م
کالیبر ۱۰۰ میلیمتر
لوله‌ها ۱۵.۶۱ تا ۱۶ کیلوگرم
ریت  آتش ۱۰ تا ۱۵ گلوله در دقیقه
سرعت سیر دهانه ۹۰۰ تا ۱۰۰۰ متر بر ثانیه
برد موثر کیلومتر

حمل و نقل کشنده‌های توپخانه‌ای


کااس-۱۹ (به روسی: КС-19) که در ایران سعیر نامیده می‌شود، توپ ضدهوایی ۱۰۰ میلی‌متری است که در سال ۱۹۴۹ وارد ارتش شوروی شد. کااس-۱۹ و همتای سنگین‌تر ۱۳۰ م‌م آن یعنی کااس-۳۰ به عنوان جایگزینی برای توپ‌های ۸۵ م‌م جنگ جهانی دومی ام۱۹۳۹ طراحی شده بودند اما عمر فعالیت هر دو آن‌ها در خط مقدم ارتش شوروی خیلی زود با ساخت موشک‌های سطح‌به‌هوا به سر رسید. موشک‌های ضد هوایی هم سبکتر و کوچکتر بودند و قابلیت جابجایی بهتری داشتند و هم با توجه امکان هدایت بعد از شلیک از شانس موفقیت بسیار بالاتری برخوردار بودند.

ویژگی‌ها[ویرایش]

کااس-۱۹ با حدود ۹ و نیم ا ۱۱ تن وزن و ۹.۵۵ متر طول به ۱۵ نفر خدمه آتش نیاز دارد تا بتواند با نواخت ۱۵ فشنگ در دقیقه شلیک کند و برای جابجایی توپ، خدمه آتش و مهماتن که هر یک ۱۶ کیلویی وزن دارند، به کشنده‌های سنگین توپخانه‌ای نیاز است. برای تاثیرگذاری و دقت بیشتر این سلاح می‌توان آن را با یک رادار کنترل آتش مثل رادار SON 9 و یک راهنمای کنترل آتش مثل PUAZO-6/19 همراه کرد. کااس-۱۹ با توجه به گلوله‌های پرقدرتی که شلیک می‌کند تا اندازه‌ای از کاربرد دوگانه علیه اهداف سطحی نیز برخوردار است و به ویژه برای هدف قرار دادن زره‌پوش‌های دشمن سلاح مناسبی است. به همین جهت مهمات زره‌شکاف نیز برای آن ساخته شده است. این گلوله‌ها توانایی گذر از ۱۸۵ میلی‌متر فولاد ورقه‌ای از مسافت ۱۰۰۰ متری را دارند که برای شکست تانک‌های دهه ۱۹۵۰ کافی به نظر می‌رسد. ضمن اینکه از آن می‌توان برای تامین آتش حمایتی نیروهای زمینی نیز بهره برد. مهمات این توپ نیز تا حد زیادی با مهمات دیگر توپ‌های خان‌دار روسی از جمله توپ‌های تانک‌ها، توپ‌های ضد تانک و توپ‌های صحرایی تبادل‌پذیری دارد.[۱]

فرصت واکنش این توپ ۳۰ ثانیه است و می‌توان آن را تا زاویه ۸۹ درجه بالا و تا زاویه ۳- درجه پایین برد. سرعت چرخش آن ۲۰ درجه در ثانیه و سرعت بالا بردن آن ۱۲ درجه در ثانیه است. عمر لوله توپ ۲۸۰۰ گلوله است. راه‌اندازی توپ ۷ دقیقه و جمع‌کردن آن ۶ دقیقه طول می‌کشد. سرعت گلوله در هنگا خروج از دهانه توپ هم به ۹۰۰ تا ۱۰۰۰ متر بر ثانیه می‌رسد.[۲]

حداکثر برد موثر این توپ در شلیک افقی علیه اهداف سطحی ۲۱ کیلومتر است. برد مفید توپ در آتش ضد هوایی با دوربین تلسکوپی ۴ کیلومتر است که در صورت استفاده از رادار به ۱۲۶۰۰ متر افزایش می‌یابد. گلوله‌های مجهز به فیوز زمانی بعد از ۱۲.۷ کیلومتر و فیوز مجاورتی بعد از ۱۵ کیلومتر منفجر می‌شوند.

کاربران[ویرایش]

کااس-۱۹ به بسیاری از کشورهای دنیا از جمله تمامی اعضای پیمان ورشو نیز صادر شد و چینی‌ها نیز به تولید داخلی آن با نام تایپ-۵۵ اقدام کردند. هرچند در بیشتر کشورها این توپ با موشک‌های پدافند هوایی تعویض شده اما هنوز هم در برخی کشورها مورد استفاده قرار می‌گیرد.[۳]

کااس-۱۹ مورد استفاده کمونیست‌های کره شمالی در جنگ کره و ویتنام شمالی در جنگ ویتنام قرار گرفت و عراقی‌ها هم در جنگ ایران و عراق از این توپ استفاده می‌کردند.

کااس-۱۹ در ایران[ویرایش]

تعدادی کااس-۱۹ در زرادخانه‌های ارتش ایران موجود است که احتمالاً تعدادی از آن‌ها در جنگ با عراق به غنیمت گرفته شده‌اند. در سال ۱۳۹۰ ایران اعلام کرد که نیروی هوافضای سپاه پاسداران را به مدل تولید داخل این توپ مجهز کرده‌است. کااس-۱۹های ایرانی، که سعیر نامیده می‌شوند، به رادار کنترل آتش و سیستم هدف‌گیری و تنظیم جهت اتوماتیک مجهز هستند. البته هنوز هم برای فشنگ‌گذاری به یک خدمه نیاز است اما اتوماسیون سیستم تا حد زیادی خدمه مورد نیاز را کاهش داده‌است. به گفته مقامات ایرانی این توپ از نواخت تیر ۱۲ تا ۱۵ گلوله در دقیقه، برد موثر ۲۰ تا ۴۰ کیلومتر تا ارتفاع ۱۵ کیلومتری برخوردار است. می‌توان آن را تا زاویه ۸۵ درجه بالا و تا ۳- درجه پایین برد و ۱۱ تن وزن دارد.[۴]

منابع[ویرایش]

جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ کااس-۱۹ موجود است.