مهرنامه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
مهرنامه

روی جلد مهرنامه، شماره ۳۳، دی ۱۳۹۲
سردبیر محمد قوچانی
دسته‌بندی علوم انسانی، فلسفه
بسامد ماهانه
کشور ایران
زبان فارسی
وب‌گاه mehrnameh.ir

مهرنامه مجله‌ای در زمینه علوم انسانی است که از اسفند ۱۳۸۸ به صورت ماهنامه در تهران منتشر می‌شود. مدیر مسئول این نشریه فروزنده ادیبی و قائم مقام آن مهدی شمشیریان است.

خط مشی مهرنامه[ویرایش]

در این ماهنامه مقالات، گفتگوها، یادداشت‌هایی در زمینه علوم انسانی منتشر می‌شود. تحریریه مهرنامه منظور خود از علوم انسانی را آن بخش از دانش مدرن عنوان کرده که فرهنگ بشری را در عصر حاضر ساخته است.[۱]

فلسفه، تاریخ، الهیات، جامعه‌شناسی، اقتصاد و سیاست مضامین اصلی مهرنامه را تشکیل می‌دهد. با این حال موضوعات دیگری مانند ادبیات و هنرها نیز در این ماهنامه بررسی می‌شود.

تحریریه مهرنامه[ویرایش]

سردبیر این ماهنامه محمد قوچانی است. تحریریه مهرنامه را برخی روزنامه‌نگاران مجله‌های شهروند امروز، ایران دخت، نافه، تجربه و روزنامه اعتماد ملی تشکیل می‌دهند که محسن آزرم، مهدی یزدانی‌خرم، مریم باقی، محمد طاهری، رضا طهماسبی، هادی خسروشاهین، حامد زارع، عیلرضا غلامی، متین غفاریان، مهدی نوروزیان، ابوذر باقی، اکبر منتجبی، محمدحسین باقی از جمله اعضای آن هستند.[نیازمند منبع]

گفتگوها[ویرایش]

گفتگو با هوشنگ ابتهاج ، سید جواد طباطبایی ، فریبرز رئیس‌دانا ، واسلاو هاول ، ایوان کلیما ، یوسف اباذری ، سیدحسین نصر ، هاشمی رفسنجانی ، محمدعلی کوشا ، ابراهیم یزدی ، فریدون جنیدی و موسی غنی‌نژاد از گفتگوهای مهمی بودند که در مهرنامه منتشر شد.

نقدها بر مهرنامه[ویرایش]

نقد جواد طباطبایی بر ترجمه داریوش آشوری از کتاب شهریار نوشته ماکیاولی از جمله مطالب حاشیه‌دار این ماهنامه بوده است. آشوری نیز پاسخی بر مقاله طباطبایی نوشت که در مهرنامه منتشر شد. طباطبایی در نقد خود آشوری را متهم به زبان‌بازی کرده و ترجمه او را دور از اندیشه اصلی ماکیاولی دانسته است.

محمد مجتهد شبستری در متنی با عنوان «این بازی سیاسی را رها کنید» از مجله مهرنامه به دلیل «سیاسی کردن ناشیانه، گنجاندن مصنوعی و غیر واقعی این فرد یا آن فرد تحت این عنوان یا آن عنوان، طرح پرسش‌های کاملا غیرشفاف ولی جهت‌دار در پاره‌ای از گفتگوها و کشاندن پاسخ دهنده به موضع‌گیری علیه این یا آن فرد و سخن گفتن‌های بی‌مبنا» در این نشریه انتقاد کرد.[۲]

یادداشتی با عنوان «سخنی تلخ با روزنامه نگاران نیمه حرفه‌ای» در وبگاه جرس، محمد قوچانی و بابک زنجانی را مشابه دانسته و نوشت: «هر دو امنیتی نیستند اما از رانت امنیتی‌ها برخودار می‌شوند؛ هر دو در فضای سرشار از رانت و سانسور و تقلب می‌توانند مشهور شوند و کار کنند و به جایی برسند».[۲]

فرج سرکوهی در مقاله‌ای با نام «کین نامه راست مدرن اسلامی - کالبد شکافی فرهنگی کاران امنیتی» در اخبار روز این نشریه را نقد کرده و عمده مطالب آن را شامل شاخصه‌های تیپی که «فرهنگی کاران امنیتی» می‌نامد خواند. از جمله این شاخص‌ها: انتشار اطلاعات نادرست، جعل، تحریف، دروغ و ضد اطلاعات به عنوان داده‌ها و اطلاعات مستند برای انتقال پیام‌های سیاسی؛ دوگانه سازی خیر مطلق ـ شر مطلق؛ نگاه ائدیولوژیک و مکتبی؛ قربانی کردن معیارهای حرفه‌ای؛ روشنفکر ستیزی؛ تخریب میراث روشنفکری مستقل؛ تبلیغِ گفتمان‌های غیرانتقادی؛ چپ ستیزی؛ زبان روائی ـ تصویری گزارش‌نویسی عامه پسند؛ شیرین نویسی؛ سرمقاله‌های روایتی؛ خودداری از انتشار پاسخ‌ها؛ به کارگرفتن تکنیک‌های جنگ روانی و اطلاعاتی؛ تحریف تاریخ؛ هدف‌های ثابت.[۲]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. مهرنامه، شماره اول، اسفند ۱۳۸۸، صفحه اول
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ فرج سرکوهی. «کین نامه راست مدرن اسلامی - کالبد شکافی فرهنگی کاران امنیتی». اخبار روز، ۲۱ بهمن ۱٣۹۲. بازبینی‌شده در ۲۹ بهمن ۱٣۹۲. 

پیوند به بیرون[ویرایش]