قانون اساسی روسیه
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
قانون اساسی روسیه (به روسی: Конститу́ция Росси́йской Федера́ции) مهمترین سند حقوقی در فدراسیون روسیه است. این قانون در همهپرسی روز ۱۲ دسامبر ۱۹۹۳ جایگزین قانون اساسی جمهوری فدراتیو شوروی سوسیالیستی شد که در ۱۲ آوریل ۱۹۷۸ به تصویب رسیده بود.
در این همهپرسی ۵۸٬۱۸۷٬۷۵۵ نفر[۱] شرکت کرده و ۳۲٬۹۳۷٬۳۰ (بیش از ۵۸ درصد) نفر به آن رأی موافق دادند[۲].
در این قانون اختیارات گستردهای به رئیسجمهور اعطا شده که این امر با سنت تاریخی تمرکز قدرت سیاسی در این کشور هماهنگ و متناسب است.
محتویات |
فدرالیسم [ویرایش]
در اصل ۶۵ این قانون ساختار فدرال کشور تشریح شده است. بر این اساس فدراسیون روسیه متشکل از تعدادی جمهوری، ۶ ناحیه خودگردان، ۱۰ ناحیه خودمختار، تعدادی منطقه، دو شهر فدرال (مسکو و سن پترزبورگ) و یک منطقه خودمختار یهودینشین است.
اصول [ویرایش]
- منشاء مردمی قدرت در حکومت روسیه (اصول دو، سه، هجده)
- برتری قوانین حکومت مرکزی بر قوانین محلی ( بند دو اصل چهار)
- اجازه مالکیت خصوصی (اصول ۸ و ۹ و ۳۵ و ۳۶ )
- حق فعالیت اقتصادی آزاد (اصول ۸ و ۳۴ )
- حق ارث بردن (بند ۴ اصل ۳۶)
- غیر مذهبی بودن حکومت (اصل ۱۴)
مقدمه [ویرایش]
ساختار [ویرایش]
جستارهای وابسته [ویرایش]
پانویسها [ویرایش]
- ↑ *بیش از ۵۴ درصد افرادی که برای شرکت در انتخابات ثبت نام کرده بودند
- ↑ 1676651 sub para N 100.htm Constitution of Russia: nature, evolution, modernity
منبع [ویرایش]
- «قانون اساسی فدراسیون روسیه». در قوانین اساسی فدراسیون روسیه و جمهوری های آسیای مرکزی. ترجمهٔ الهه کولائی. چاپ اول. تهران: دادگستر، ۱۳۷۷. ISBN 964-6352-27-8.
پیوند به بیرون [ویرایش]
 |
در ویکیانبار پروندههایی دربارهٔ قانون اساسی روسیه موجود است. |
