قانون اساسی ترکیه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

قانون اساسی ترکیه (به ترکی: Türkiye Cumhuriyeti Anayasası) عالی‌ترین متن قانونی در کشور ترکیه است[۱].

این قانون پس از کودتای ارتش ترکیه در ۱۲ سپتامبر ۱۹۸۲ توسط مجلس مؤسسان تدوین و در شورای امنیت ملی تأیید شد و در انتها در همه‌پرسی به تصویب مردم این کشور رسید.

اصول[ویرایش]

در مقدمه قانون اساسی ترکیه اصولی که در پرتو آن‌ها این قانون تدوین یافته و برای تفسیر آن شایسته «احترامی در خور وفاداری مطلق» است، در جملاتی کلی معرفی شده‌اند؛

  • ناسیونالیسم مورد نظر آتاتورک که «رهبر ابدی، قهرمان بی‌همتا و مؤسس جمهوری ترکیه» نامیده شده و اصلاحات و اصول انجام شده توسط او.[۲]
  • تلاش برای «سعادت و خوشبختی مادی و معنوی مردم ترکیه[۳] و تضمین دستیابی به سطح تمدن امروزین به عنوان عضوی کامل و قابل احترام از خانواده بزرگ ملت‌های جهان».
  • منشأ مردمی مشروعیت حکومت و انتقال حاکمیت از سوی ملت به ارگان‌های مشخص شده در قانون اساسی[۴] مانند؛
    • ماده ۷. از سوی ملت ترک قدرت قانون‌گذاری به مجلس اعلای ملی ترکیه واگذار شده است. این قدرت قابل انتقال نیست.
    • ماده ۸. از سوی ملت ترک قدرت قضائی به دادگاه‌های مستقل واگذار شده است.
  • لزوم جدایی دین از سیاست[۵]
  • ترکی زبان رسمی کشور است، پرچم ترکیه متشکل است از هلال ماه و ستاره سفید بر زمینه قرمز. سرود ملی «مارش استقلال» نام دارد و پایتخت کشور آنکارا است.[۶]
  • لزوم رضایت اشخاص برای انجام آزمایشات علمی و پزشکی.[۷]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس‌ها[ویرایش]

  1. اصل یازدهم قانون اساسی ترکیه
  2. و در ماده ۲
  3. و نیز ماده ۵
  4. و در ماده ۶
  5. و در ماده ۲
  6. ماده ۳
  7. ماده ۱۷

منبع[ویرایش]

متن فارسی قانون اساسی ترکیه در:
  • سید جلال‌الدین مدنی. «ضمیمه چهارم «قانون اساسی ترکیه»». در حقوق اساسی تطبیقی. چاپ اول. تهران: پایدار، ۱۳۷۹. ISBN 964-6901-10-7. 

پیوند به بیرون[ویرایش]