قانون اساسی ترکیه

قانون اساسی ترکیه (به ترکی: Türkiye Cumhuriyeti Anayasası) عالی‌ترین متن قانونی در کشور ترکیه است.

این قانون پس از کودتای ارتش ترکیه در ۱۲ سپتامبر ۱۹۸۲ توسط مجلس مؤسسان تدوین و در شورای امنیت ملی تأیید شد و در انتها در همه‌پرسی به تصویب مردم این کشور رسید.

اصول

در مقدمه قانون اساسی ترکیه اصولی که در پرتو آن‌ها این قانون تدوین یافته و برای تفسیر آن شایسته «احترامی در خور وفاداری مطلق» است، در جملاتی کلی معرفی شده‌اند؛

• ناسیونالیسم مورد نظر آتاتورک که «رهبر ابدی، قهرمان بی‌همتا و مؤسس جمهوری ترکیه» نامیده شده و اصلاحات و اصول انجام شده توسط او.
• تلاش برای «سعادت و خوشبختی مادی و معنوی مردم ترکیه و تضمین دستیابی به سطح تمدن امروزین به عنوان عضوی کامل و قابل احترام از خانواده بزرگ ملت‌های جهان».
• منشأ مردمی مشروعیت حکومت و انتقال حاکمیت از سوی ملت به ارگان‌های مشخص شده در قانون اساسی مانند؛
  • ماده ۷. از سوی ملت ترک قدرت قانون‌گذاری به مجلس اعلای ملی ترکیه واگذار شده است. این قدرت قابل انتقال نیست.
  • ماده ۸. از سوی ملت ترک قدرت قضائی به دادگاه‌های مستقل واگذار شده است.
• لزوم جدایی دین از سیاست
• ترکی زبان رسمی کشور است، پرچم ترکیه متشکل است از هلال ماه و ستاره سفید بر زمینه قرمز. سرود ملی «مارش استقلال» نام دارد و پایتخت کشور آنکارا است.
• لزوم رضایت اشخاص برای انجام آزمایشات علمی و پزشکی.

جستارهای وابسته

• فهرست قانون‌های اساسی کشورها
• قانون اساسی

منبع

متن فارسی قانون اساسی ترکیه در:

• سید جلال‌الدین مدنی. «ضمیمه چهارم «قانون اساسی ترکیه»». در حقوق اساسی تطبیقی. چاپ اول. تهران: پایدار، ۱۳۷۹. ISBN 964-6901-10-7. 

پیوند به بیرون

• The current constitution from the prime minister's press office.
• The current constitution from the University of Bern.
• The current constitution from the Turkish Grand National Assembly.