فسفوکراتین
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
| فسفوکراتین | |
|---|---|
|
N-Methyl-N-(phosphonocarbamimidoyl)glycine |
|
| نامهای دیگر | Creatine phosphate; phosphorylcreatine; creatine-P; phosphagen; fosfocreatine |
| شناساگرها | |
| CAS | 67-07-2 |
| پابکم | 587 |
| UNII | 020IUV4N33 |
| شماره EINECS | |
| کد اِیتیسی | C01 |
| Jmol-3D images | Image 1 |
|
|
|
|
| خصوصیات | |
| فرمول مولکولی | C4H10N3O5P |
| جرم مولی | ۲۱۱٫۱۱ g mol−1 |
| تمامی دادهها مربوط به شرایط استاندارد(در °C۲۵ و kPa۱۰۰) است، مگر آنکه خلاف آن ذکر شده باشد. |
|
| Infobox references | |
| در متن این مقاله از هیچ منبع و مأخذی نام برده نشدهاست. شما میتوانید با افزودن منابع برطبق اصول اثباتپذیری و شیوهنامهٔ ارجاع به منابع، به ویکیپدیا کمک کنید. مطالب بیمنبع احتمالاً در آینده حذف خواهند شد. |
فسفوکراتین سیستم نامین انرژی عضلانی در فعالیتهای بسیار شدید و کوتاه مدت (کمتر از ۳۰ ثانیه) مانند وزنه برداری، پرشها، پرتابها و... که در طی آن فسفوکراتین (کراتین فسفات) تجزیه شده و فسفات آزاد شده از آن AMP را تبدیل به ADP و ATP کرده و انرژی لازم برای عضلات را تامین میکند. اما چون ذخایر فسفوکراتین در عضلات بدن محدود است به همین خاطر این سیستم انرژی نمیتواند برای مدت طولانی انرژی عضلات بدن را تامین کند، و باید از سیستمهای دیگر تولید انرژی مانند سیستم گلیکولیز بی هوازی قندها و سیستم هوازی سوختن قندها و چربیها استفاده شود.