سید احمد خوانساری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
سید احمد خوانساری
شناسنامه
نام کامل سید احمد خوانساری
لقب آیت‌الله العظمی
تاریخ تولد ۱۳۰۹
زادگاه خوانسار ایران
محل تحصیل خوانسار، اصفهان، نجف، اراک
محل زندگی اراک، قم، تهران
محل مرگ ۱۳۳۵ تهران، ایران
مدفن حرم فاطمه معصومه
اطلاعات علمی
شاگردان محمدکوه کمره‌ای
منتظری
ابطحی
ابوالفضل خانساری
موسوی اردبیلی
اشتهاردی
مهدی غضنفری خوانساری
غضنفری
تالیفات جامع المدارک فی شرح مختصر النافع
العقائد الحقة

سید احمد خوانساری (۲ شهریور ۱۲۷۰-۳۰ دی ۱۳۶۳) از مراجع تقلید ایرانی شیعه بود.

زندگی[ویرایش]

او در ۲ شهریور ۱۲۷۰ (۱۸ محرم ۱۳۰۹ قمری) در شهر خوانسار در یک خانوادهٔ روحانی متولد شد. جدش ابوالقاسم جعفر خوانسار (میر کبیر) یکی از مراجع‌تقلید زمان خود بوده‌است.

تحصیلات[ویرایش]

وی علوم مقدماتی را در زادگاه خود از علمای آن شهر، به‌ویژه حاج سید محمدحسن و علی‌اکبر موسوی خوانساری فرا گرفت. سپس به حوزه علمیه اصفهان رفت و استادان او در آن حوزه صادق مدرس، ملاعبدالکریم جزی و تویسرکانی بود.

آنگاه جهت تکمیل رشتهٔ خود به نجف رفت و استادانش آخوند خراسانی، طباطبایی یزدی (صاحب عروه) و ضیاء عراقی بود.

خوانساری در سال ۱۳۳۵ هجری قمری (۱۲۹۶ خورشیدی) به ایران بازگشت و در شهر اراک اقامت کرد و در کلاس‌ّهای درس حائری یزدی شرکت کرد.

سفر به قم[ویرایش]

پس از آنکه در سال ۱۳۴۰ هجری قمری (۱۳۰۰ خورشیدی) حائری یزدی، حوزه علمیه قم را بنا کرد، خوانساری نیز به شهر قم مهاجرت کرد و به تدریس علوم حوزوی پرداخت.

سفر به تهران[ویرایش]

در محرم ۱۳۷۰ هجری قمری (۱۳۳۰ خورشیدی) بنابر درخواست طباطبایی بروجردی، خوانساری به شهر تهران نقل مکان کرد. او در مسجد حاج سید عزیزاللَّه بازار تهران ضمن اقامهٔ نماز جماعت، به تدریس فقه و اصول پرداخت و تا پایان عمر در آن شهر ساکن بود.

طی سالیان متمادی تدریس خوانساری در حوزه‌های علمیه، تعدادی از عالمان شیعه در کلاس‌ّهای او شرکت کردند، که از آن میان می‌توان به موسی صدر، منتظری، علی موحد ابطحی، ابوالفضل خوانساری، موسوی اردبیلی، اشتهاردی، مهدی غضنفری خوانسارى و هادی غضنفری خوانساری اشاره کرد.[نیازمند منبع]

مرجعیت[ویرایش]

پس از درگذشت حسین طباطبایی بروجردی، جمع کثیری از شیع‌های دوازده امامی ایران و برخی از کشورهای مجاور ایران، او را به عنوان مرجع تقلید خود انتخاب کردند. همچنین ادارهٔ دارایی برخی از حوزه‌های علمیه ایران و خارج از ایران برعهدهٔ وی بود.

مرگ[ویرایش]

پس از ۹۶ سال قمری (۹۳ سال شمسی) در نخستین ساعات بامداد روز شنبه مورخ ۳۰ دی ۱۳۶۳ خورشیدی، درگذشت. به مجرد انتشار خبر درگذشت وی، خمینی به حوزه‌های علمیه تسلیت گفت و درس‌های حوزه یک هفته تعطیل شد، و از طرف دولت وقت در سال (۱۳۶۳) در سراسر کشور عزای عمومی اعلام و بازار تهران هم سه روز تعطیل شد. جنازهٔ او به قم انتقال یافته، و در حرم فاطمه معصومه دفن شد.[نیازمند منبع]

تألیفات[ویرایش]

۱-جامع المدارک فی شرح مختصر النافع (یک دوره فقه استدلالی)

۲-العقائد الحقة، در علم کلام، پیرامون معتقدات شیعه و دفاع از مبانی کلامی آن.

۳-حاشیه بر العروة الوثقی.

۴-رساله عملیه توضیح المسائل

۵-رساله مناسک حج.

منبع[ویرایش]

  • سنگربانان اسلام (تالیف سید هادی غضنفری ج ۱ ،ص ۳۳ ، نشر نور، سال ۱۳۷۲ قم)
  • عقیقی بخشایشی. ناشر: دفتر نشر نوید اسلام، قم. سال انتشار: پاییز - ۱۳۷۶. نوبت چاپ: سوم (با اصلاحات و اضافات)

جستارهای وابسته[ویرایش]