خانقین
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
خانِقین، از شهرهای پرجمعیت استان دیاله در شرق عراق در نزدیکی مرز ایران است. این شهر پیوندهای عمیقی از نظر فرهنگی و گویش با شهرهای مرزی استان کرمانشاه همچون قصر شیرین و خسروی و سر پل ذهاب و شهرستان گیلان غرب دارد. بسیاری از مردم این شهرها دارای نسبت خویشاوندی با یکدیگر هستند.
اکثریت مردم خانقین به گویشهایی از گورانی و کردی کلهری تکلم میکنند.[۱].
نام خانقین در فارسی میانه دوخانَگ (دوخانه) بوده که پس از اسلام به آن شکل عربی داده و بهجای واژه فارسی دو، پسوند عربی -َین را به آن افزودند.[۱]
[ویرایش] منابع
- ^ سایت http://www.khanaqin.com/ و ورژنهای انگلیسی و عربی
- ↑ محمدی ملایری، محمد: فرهنگ ایران در دوران انتقال از عصر ساسانی به عصر اسلامی، جلد دوم: دل ایرانشهر، تهران، انتشارات توس ۱۳۷۵.
