اسیدپاشی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

اسیدپاشی یکی از انواع شدید خشونت به ویژه خشونت علیه زنان است که در مواردی منجر به مرگ قربانی می‌شود^[۱].

در افغانستان، در دوران حکومت طالبان مدرسه‌های دخترانه تعطیل شده و اسیدپاشی بر صورت دختران مدرسه‌ای مرسوم شده بود^[۲]. در بنگلادش اسیدپاشی معمولا شکلی از خشونت خانگی است.^[۳] در ایران تقریبا در ۹۰درصد موارد اسیدپاشی، قربانی زنان هستند.^[۴] برخی از خواستگارانی که در روابط عاشقانه شکست می‌خورند با اسیدپاشی بر صورت زن موردنظرشان (به قصد تخریب زیبایی وی) انتقام‌گیری می‌کنند^[۱]. برخی از کارشناسان قوانین مربوط به اسیدپاشی را به اندازه کافی بازدارنده نمی‌دانند.^[۵]

[ویرایش] قربانیان

• مهناز کاظمی به دلیل دادن دادخواست طلاق، توسط شوهرش مورد حمله اسیدپاشی قرار گرفت. او ۲۱ بار صورتش را عمل جراحی کرده و پزشکان برای ساختن بینی یک ماه دست چپ وی را به صورتش وصل کرده بودند. اکنون به صورت ناشناس با دو دختر خردسالش در محلی مخفی زندگی می‌کند.^[۶]

• آمنه بهرامی یک مهندس الکترونیک است که بعد حادثه اسیدپاشی، با وجود ۱۷ بار عمل جراحی، بینایی و پوست صورتش را از دست داد. خواستگار او به دلیل شنیدن «جواب نه» به صورت آمنه اسید پاشید.^[۷][۸]

• سارا، دختری ۲۶ ساله بود که مردی موتورسوار در خیابان راه را بر او بست و بر صورتش اسید پاشید. سارا به بیمارستان منتقل شد اما درگذشت. انگیزه اسیدپاشی و هویت موتورسوار فاش نشد.^[۱]

• داریوش اقبالی خوانندهٔ ایرانی از قربانیان اسیدپاشی بوده‌است.^[۹]

این بخش نوشتار، نیازمند گسترش است.

[ویرایش] منابع