بستن پا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
عکس اشعه ایکس از پای بسته‌شده

بستن پا((به چینی ساده‌شده: 缠足) ،(به چینی سنتی: 纏足) ) سنتی بوده‌است که حدود هزار سال بر روی زنان و دختران چینی اجرا می‌کرده‌اند، این سنت حدوداً از قرن ده میلادی (۹۵۰) تا اوایل قرن بیستم(۱۹۱۲) در چین مرسوم بوده‌است.

مقایسه پای بسته شده و پای بسته نشده

قربانیان این سنت در زندگی به ناتوانایی‌های همیشگی دچار می‌شده‌اند.

«بستن پاها»ی زنان یکي از رسومي بود که در چين باستان اجرا مي شد. اين عمل باعث تغيير شكل و كوچك شدن پاها تقريبا به اندازه پاهاي يك عروسك مي شد. عوارض اين رسم دشواري و دردناك شدن راه رفتن و بيماري به نام اوستئوپروسيس (شكنندگي استخوان ها) بود.

رسم بستن پاها از دورۀ سلسلۀ سانگ، بين سال‌های 976-960 قبل از ميلاد آغاز شد. گفته می‌شد يكی از شاهزاده ها محبوبه يي داشت كه با پاهاي بسته مي رقصيد. درحقيقت شاهزاده به‌دليل علاقه‌ای كه نسبت به پاهاي كوچک داشت محبوبه‌اش را وادار می‌کرد كه با پاهای بسته حركت كند. اين موضوع باعث شد كه داشتن پاهای كوچك به‌عنوان يك «ارزش » در خانواده‌های سنتی به شمار آيد؛ به‌اين‌ترتيب، مرسوم شد كه پاهای دختران جوان بسته شود تا كوچك بمانَد. اصطلاح «پاهای سوسنی» براي توصيف پاهای كوچک به كار می‌رفت و در جامعۀ چين باستان نشانگر زيبايی و سمبل اصالت و طبقۀ اجتماعی بالا به شمار می‌آمد. فرآيند بستن پاهاي دختران بين سنين سه تا يازده سالگي آغاز مي شد. ابتدا پاي كودك با آب داغ شسته و ماساژ داده مي شد، بعد تمامي انگشت ها به جز انگشت شصت شكسته شده به سمت داخل پا برگردانده و فشرده مي شدند؛ سپس پا را در همين حالت با نوارهاي پارچه يي محكم مي بستند. اين عمل موجب جلوگيري از رشد پا بيش از 10 سانتيمتر مي شد. سپس انگشت هاي شصت را در راستاي پا كشيده مي شكستند. بانداژ پارچه يي از انگشتان تا قوزك پا محكم پيچيده مي شد تا انگشتان را در جاي خود نگه دارد.

بعد از گذشت دو يا سه سال پاهاي كودك آنقدر كوچك مي شدند كه در كفش هايي كه تنها 3 اينچ يا تقريبا 5\7 سانتي متر طول داشتند جاي مي گرفتند. اين كفش هاي كوچك كه «كفش هاي نيلوفري » ناميده مي شدند از جنس ابريشم بودند و با قلابدوزي هاي زيبا تزيين مي شدند. در نتيجه اين محدود كردن و بستن ، پاها بشدت از فرم افتاده و راه رفتن با آنها بسيار دردناك مي شد. در بسياري از مواقع نيز انگشتان پا قطع مي شدند زيرا بانداژ آنچنان محكم بسته شده بود كه مانع از رسيدن خون به انگشتان مي شد.

هدف از بستن پاها، متمايز كردن زنان طبقه بالاي جامعه از زنان عادي و همينطور جلوگيري از« انحراف » زنان بود. بستن پاها كنترل زنان را آسان تر مي كرد زيرا درد ناشي از آن چنان شديد بود كه حتي طي كردن مسافت هاي كوتاه را بدون ياري ديگران ناممكن مي ساخت . دربين طبقات بالاي جامعه چين ، اگر دختري فاقد پاهاي كوچك بود، احتمال يافتن همسري مناسب براي او بسيار ضعيف بود. رسم بستن پاها ادامه پيدا كرد تا زماني كه سلسله مانچو در سال 1911 سرنگون شد. با شكل گيري جمهوري جديد، پس از گذشت يك هزار سال اين رسم غير قانوني اعلام شد.

منابع[ویرایش]

روزنامه اعتماد، شماره 1197 به تاريخ 6/6/85، صفحه 7 (زندگي نو)

  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Foot binding»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۲۹ می ۲۰۱۱).
جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ بستن پا موجود است.