بستن پا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
عکس اشعه ایکس از پای بسته‌شده

بستن پا((به چینی ساده‌شده: 缠足) ،(به چینی سنتی: 纏足) ) سنتی بوده‌است که حدود هزار سال بر روی زنان و دختران چینی اجرا می‌کرده‌اند، این سنت حدوداً از قرن ده میلادی (۹۵۰) تا اوایل قرن بیستم(۱۹۱۲) در چین مرسوم بوده‌است.

مقایسه پای بسته شده و پای بسته نشده

قربانیان این سنت در زندگی به ناتوانایی‌های همیشگی دچار می‌شده‌اند.

«بستن پاها»ی زنان یکی از رسومی بود که در چین باستان اجرا می شد. این عمل باعث تغییر شکل و کوچک شدن پاها تقریباً به اندازه پاهای یک عروسک می شد. عوارض این رسم دشواری و دردناک شدن راه رفتن و بیماری به نام اوستئوپروسیس (شکنندگی استخوان ها) بود.

رسم بستن پاها از دورۀ سلسلۀ سانگ، بین سال‌های 976-960 قبل از میلاد آغاز شد. گفته می‌شد یکی از شاهزاده ها محبوبه یی داشت که با پاهای بسته می رقصید. درحقیقت شاهزاده به‌دلیل علاقه‌ای که نسبت به پاهای کوچک داشت محبوبه‌اش را وادار می‌کرد که با پاهای بسته حرکت کند. این موضوع باعث شد که داشتن پاهای کوچک به‌عنوان یک «ارزش » در خانواده‌های سنتی به شمار آید؛ به‌این‌ترتیب، مرسوم شد که پاهای دختران جوان بسته شود تا کوچک بمانَد. اصطلاح «پاهای سوسنی» برای توصیف پاهای کوچک به کار می‌رفت و در جامعۀ چین باستان نشانگر زیبایی و سمبل اصالت و طبقۀ اجتماعی بالا به شمار می‌آمد. فرایند بستن پاهای دختران بین سنین سه تا یازده سالگی آغاز می شد. ابتدا پای کودک با آب داغ شسته و ماساژ داده می شد، بعد تمامی انگشت ها به جز انگشت شصت شکسته شده به سمت داخل پا برگردانده و فشرده می شدند؛ سپس پا را در همین حالت با نوارهای پارچه یی محکم می بستند. این عمل موجب جلوگیری از رشد پا بیش از 10 سانتیمتر می شد. سپس انگشت های شصت را در راستای پا کشیده می شکستند. بانداژ پارچه یی از انگشتان تا قوزک پا محکم پیچیده می شد تا انگشتان را در جای خود نگه دارد.

بعد از گذشت دو یا سه سال پاهای کودک آنقدر کوچک می شدند که در کفش هایی که تنها 3 اینچ یا تقریباً 5\7 سانتی متر طول داشتند جای می گرفتند. این کفش های کوچک که «کفش های نیلوفری » نامیده می شدند از جنس ابریشم بودند و با قلابدوزی های زیبا تزیین می شدند. در نتیجه این محدود کردن و بستن ، پاها بشدت از فرم افتاده و راه رفتن با آنها بسیار دردناک می شد. در بسیاری از مواقع نیز انگشتان پا قطع می شدند زیرا بانداژ آنچنان محکم بسته شده بود که مانع از رسیدن خون به انگشتان می شد.

هدف از بستن پاها، متمایز کردن زنان طبقه بالای جامعه از زنان عادی و همینطور جلوگیری از« انحراف » زنان بود. بستن پاها کنترل زنان را آسان تر می کرد زیرا درد ناشی از آن چنان شدید بود که حتی طی کردن مسافت های کوتاه را بدون یاری دیگران ناممکن می ساخت . دربین طبقات بالای جامعه چین ، اگر دختری فاقد پاهای کوچک بود، احتمال یافتن همسری مناسب برای او بسیار ضعیف بود. رسم بستن پاها ادامه پیدا کرد تا زمانی که سلسله مانچو در سال 1911 سرنگون شد. با شکل گیری جمهوری جدید، پس از گذشت یک هزار سال این رسم غیر قانونی اعلام شد.

منابع[ویرایش]

روزنامه اعتماد، شماره 1197 به تاریخ 6/6/85، صفحه 7 (زندگی نو)

  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Foot binding»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۲۹ می ۲۰۱۱).
جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ بستن پا موجود است.