غلفه (مردان)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از پیش‌پوست)
پرش به: ناوبری، جستجو
غلفه آلت مردی انسان

غلفه یا پیش‌پوست، (به انگلیسی: Foreskin) یک پوست (شامل اعصاب و رگ) حلقوی ارتجاعی بر سر آلت مردی است که سرنره را احاطه کرده است. در حالت آختگی به پس می‌رود و در حالت چل، سرنره را می‌پوشاند. غلفه در نوزادی پس نمی‌رود. سنی که یک پسر می‌تواند غلفه را پس بزند در افراد مختلف متفاوت است و ناتوانی در پس زدن غلفه در کودکی الزاماً نشانه وجود مشکل نیست مگر آنکه با عوارض دیگر همراه باشد. در جراحی ختنه غلفه حذف می‌شود.

آناتومی[ویرایش]

آلت تناسلیِ تقریباً همه‌ی پستانداران، نر و ماده، دارای نوعی غلاف یا پوشش است.[۱] در جنس مذکر انسان، این پوشش «پیش‌پوست» نامیده می‌شود. بین پیش‌پوست و پوست آلت مرزی وجود ندارد، بلکه پیش‌پوست بخشی جدایی‌‌ناپذیر از پوست آلت است. پوست آلت از نقطه‌ی اتصال در برآمدگی زهار شروع می‌شود، و سپس رو به جلو تا تنه و معمولاً تا مسافتی فراتر از نوک کلاهک ادامه می‌یابد. در این نقطه بر روی خودش برمی‌گردد تا به شیار زیر هاله‌ ‌ی کلاهک متصل شود. بنابراین، پیش‌پوست– آن‌طور که معمولاً توصیف می‌شود- «یک تکه‌ پوست» نیست، بلکه یک چین دولایه‌ از بافت است که به طور بی‌همتا تمایزیافته و تخصص‌یافته است. لایه‌ی خارجیِ پیش‌پوست، ادامه‌ی همان بافتِ‌ِ پوست تنه‌ی آلت است اما لایه‌ی داخلی‌‌اش از جنس غشای مخاطی است. غشای مخاطی یک بافت نازک مرطوب است که سطحِ حفره‌های درونی بدن را می‌پوشاند.[۲] سطح کلاهک نیز از همین جنس است و این نشان‌دهنده‌ی آن است که همانند کلاهک زنانه (کلیتوریس)، کلاهک مردانه نیز طوری طراحی شده که در وضعیت غیرآخته (خوابیده)، یک ساختار داخلی باشد.کلِ پوست لوله‌مانند آلت- از جمله پیش‌پوست، به جز دو نقطه‌ی اتصالش در منطقه‌ی زهار و شیار زیر هاله‌ی کلاهک، به ساختارهای زیرین آلت متصل نیست. بنابراین، این لایه‌ی پوستی آزاد است تا به طور گسترده‌ای بر روی تنه‌ی آلت حرکت کند، و همینطور حین حرکت‌دادنِ پیش‌پوست با دست، آختگی، و یا دخول، سر آلت را بپوشاند یا برهنه کند.[۳]

اندازه ی پیش پوست[ویرایش]

پیش‌پوست نه تنها «صرفاً یک تکه‌ی کوچک از پوست» نیست بلکه به علت ماهیت چین‌خورده و دولایه‌‌اش، وقتی از حالت چین‌خورده در می‌آید، به طور متوسط حدود 50% از پوستِ طبیعیِ آلت را تشکیل می‌دهد و این همان مقداری‌ست که توسط ختنه حذف می‌شود.[۴] آنچه در نوزاد ممکن است یک ناحیه‌ی 1.5 سانتی باشد پس از بزرگسالی معادل با حدوداً 36 سانتی‌متر مربع از بافت آلت است.[۵]

تکوین پیش پوست[ویرایش]

در دوران جنینی، اندام جنسیِ بیرونیِ هر دو جنس از ساختارهای ابتداییِ یکسانی منشأ می‌گیرد.[۶] اما با مداخله‌ی هورمون‌ها، برآمدگی اندام جنسی در جنین مونث تبدیل به کلاهک کلیتوریس و در جنین مذکر تبدیل به کلاهک آلت نر می‌شود. در جنین مونث، چین مربوط به دستگاه ادراری-تناسلی باز می‌ماند تا حفره‌ی واژن را ایجاد کند، و در جنین مذکر بسته می‌شود تا در نوک کلاهک، روزنه‌ی خروجی ادرار را ایجاد کند. در جنین هر دو جنس، نوعی پیش‌پوست برای پوشاندن کلاهک وجود دارد، که در جنس مذکر همان «پیش‌پوست»، و در جنس ماده، «روپوش» کلیتورال است. در جنین مذکر، پیش‌پوست در حدود هفته‌ی هشتم بارداری شروع به شکل‌گیری می‌کند، و ابتدا به عنوان یک حلقه در شیار زیر هاله‌ی کلاهک منشاء می‌گیرد که به تدریج جلوتر می‌آید و به عنوان یک چین دولایه روی کلاهک را می‌پوشاند.[۷]

تا هفته‌ی شانزدهم بارداری، پیش‌پوست به طور کامل شکل گرفته است و عموماً به طور کامل کلاهک را در بر گرفته است، هرچند طول آن تا اندازه‌ای از فردی به فرد دیگر متغیر است. در نوزادان و کودکان، این امری طبیعی است که پیش‌پوست به طور قابل‌توجهی از انتهای آلت آویزان باشد، و به عنوان لوله‌ای درازتر از کلاهک دیده شود. طول بافت آویزان، با رشد تنه‌ی آلت حین دوران بلوغ، تا اندازه‌ا‌ی کاهش می‌یابد.[۷]

همانطور که پیش‌پوست در رحم تکوین می‌یابد، لایه‌ی در حال پیشرفتِ پیش‌پوست داخلی و کلاهک با یکدیگر در یک لایه‌ی سلولی مشترک سهیم می‌شوند که به شکلی محکم پیش‌پوست داخلی را به کلاهک متصل می‌کند. وصل‌بودنِ پیش‌پوست داخلی به کلاهک، یک وضعیت طبیعی در زمان تولد و حین سال‌های اولیه‌‌ی زندگی است. علاوه بر این، در دوران کودکی، دهانه‌ی پیش‌پوست ارتجاعی نیست و این کاملاً طیبعی‌ست.[۸] این پیش‌پوست سفت و متصل، حین سال‌های پوشکی از کلاهک آلت نوزاد و روزنه‌ی خروجِ ادرار محافظت می‌کند، و یک وضعیت نرمال برای دوران کودکی به شمار می‌رود.

همانطور که آلت پسربچه‌ی ختنه‌نشده مراحل تکوین را طی می‌کند، به طور طبیعی دو فرایند رخ می‌دهد که از طریق آنها، سرانجام پیش‌پوست قابلیت حرکت و به عقب‌رفتن پیدا می‌کند:

  • یک فرایند، جداشدنِ پیش‌پوست از کلاهک است. طی این فرایند، مارپیچی از سلول‌ها در لایه‌ی سلولی مشترک بین پیش‌پوست و کلاهک شکل می‌گیرند و سپس از درون به بیرون زوال می‌یابند، و به این شکل در این غشا فضاهایی ایجاد می‌کند. طی زمان، این فضاها سرانجام با یکدیگر ادغام می‌شوند تا یک فضای کاملاً آزاد در زیر پیش‌پوست ایجاد کنند.[۹]
  • فرایند دیگر، شل‌شدنِ دهانه‌ی غیرارتجاعی پیش‌پوست است. همانطور که کودک بزرگتر می‌شود، دهانه‌ی تنگِ پیش‌پوست صاحبِ فیبرهای ارتجاعی بیشتری می‌شود، که آن را انعطاف‌پذیرتر می‌سازد.[۱۰]

این دو فرایند، به طور همزمان (اما طی یک دوره‌ی زمانی بسیار متغیر از فردی به فرد دیگر) صورت می‌گیرد، هرچند گاهی یکی از این دو فرایند زودتر از دیگری پیشرفت می‌کند.

میزان حساسیت[ویرایش]

جی.آر. تیلور و همکاران (1996)، بر روی پیش‌پوست 22 مرد بزرگسال یک پژوهش آناتومیک انجام دادند. آنها از طریق کالبدشکافی دریافتند پیش‌پوست داخلی، حاوی تجمعِ بالایی از «سلول‌های مایسنر» است- نوعی از پایانه‌های عصبی که فرد را قادر به تشخیص محلِ دقیق لمس‌‌شدن می‌کند. مثلاً حساسیت شدید انگشتان دست‌ها و لب‌ها، به دلیل وجود این نوع پایا‌نه‌های عصبی است. معلوم شد تراکمِ سلول‌های مایسنر در بخش «کمربند مرزی» پیش‌پوست‌ِ داخلی به طور خاصی بالاست.[۴] این نحوه‌ی توزیع که طی آن، تجمع سلول‌های مایسنر در تماس با ساختارهای مجاور قرار دارد، قویاً نشان‌دهنده‌ی کارکرد حسی کمربند مرزی است. برخلاف پیش‌پوست، کلاهک حاوی تجمعِ بسیار پایینی از سلول‌های مایسنر است- تقریباً به‌اندازه‌ی یک‌دهمِ پیش‌پوست- و در عوض دارای تجمعِ بالایی از پایانه‌های عصبی آزاد است[۱۱] که کارکردشان، تشخیص درون‌دادهای حسی ابتدایی‌تر و از نظر مکانی به نسبت مبهم، نظیر درد، گرما، سرما، و فشارهای عمقی شدید است.

پژوهشِ اخیر سورلز و همکاران (2007) بر روی میزانِ حساسیت تماسی آلت بزرگسالان مذکر، که بر روی 68 مرد ختنه‌نشده و 91 مرد ختنه‌شده صورت گرفت، از یافته‌های آناتومیک تیلور و همکاران حمایت می‌کند.[۱۲] این محققان، با استفاده از تست لمس سمس-وینستین ، به نقشه‌برداری از آلت و اندازه‌گیری میزان آستانه‌ی فشار لمسی در 19 منطقه‌ از آلت پرداختند. 8 مورد از این 19 منطقه تنها در افراد ختنه‌نشده وجود داشت و 2 مورد تنها در مردان ختنه‌شده (یعنی خطِ زخمِ پُشتی و شکمی). معلوم شد منطقه‌ی کلاهک، هم در مردان ختنه‌شده و هم ختنه‌نشده، کمترین میزان حساسیت لمسی را دارد، و کلاهک مردان‌ ختنه‌شده به طور قابل‌توجهی از کلاهک مردان ختنه‌نشده نیز حساسیت کمتری دارد. هیمنطور معلوم شد هاله‌ی کلاهک، حساس‌ترین بخشِ کلاهک است، هرچند همچنان در مقایسه با دیگر بخش‌های آلت از حساسیت‌ پایینی برخوردار بود. در بین همه‌ی مناطقی از آلت که مورد بررسی قرار گرفت، تقاطع مخاطی-پوستی، حساس‌ترین بخش نسبت به تماس لمسی بود، تقریباً 12 برابر حساس‌تر از کلاهک. معلوم شد 5 نقطه از آلت که تنها در آلت ختنه‌نشده وجود دارند، (یعنی آنهایی که توسط ختنه حذف می‌شوند) نسبت به لمس، حساس‌تر از حساس‌ترین منطقه در آلت ختنه‌شده (یعنی خط زخم نوار شکمی) هستند.[۱۲] نویسندگان نتیجه‌ گرفته‌اند، "ختنه،‌ عملاً حساس‌ترین بخش‌های آلت مذکر را از بین می‌برد."

البته چند گروه از محققان نیز هستند که به مقایسه‌ی میزان حساسیت آلت در مردان ختنه‌شده و ختنه‌نشده پرداخته‌اند و نتیجه گرفته‌اند از نظر حساسیت، تفاوت معناداری بین آلت ختنه‌شده و ختنه‌نشده وجود ندارد. با این وجود، نباید فراموش کرد در دو مورد از این پژوهش‌ها، حساسیت پیش‌پوست اصلاً بررسی نشده بود، و محققان تنها به سنجش یک نقطه‌ از کلاهک و تنه‌ی آلت جنسی بسنده کرده بودند.[۱۳] پژوهش سوم نیز غیر از سنجش حساسیت کلاهک و تنه‌ی آلت، تنها به بررسی یک نقطه‌ی واحد از خط میانی پشتیِ پیش‌پوستِ خارجی پرداخته بود (یعنی منطقه‌ای از پیش‌پوست، که با استناد به داده‌های سورلز و همکاران، کمترین حساسیت را داراست.)[۱۴] تا به امروز، پژوهش سورلز و همکاران، تنها پژوهشی‌ست که میزان حساسیت آلت ختنه‌نشده و ختنه‌شده را در چندین نقطه‌ی مختلف یا یکدیگر مقایسه کرده است- از جمله در چند منطقه از پیش‌پوست.

کارکردها[ویرایش]

کارکردهای محافظتی[ویرایش]

  • سیستم پوستی آلت و بیضه، حاوی یک لایه‌ی باریک از ماهیچه است که «لایه‌ی دارتوس» یا «ماهیچه‌ی پری‌پینیک» نامیده می‌شود. این ماهیچه‌، هنگام سرما منقبض می‌شود تا اندام تناسلی نر نزدیک‌تر به بدن قرار بگیرد.[۱۵] انقباض این ماهیچه، به پیش‌پوست امکان می‌دهد در مواقع بحرانی به شکلی امن بر روی کلاهک کشیده شود.[۸]
  • کلاهک طوری طراحی شده که یک ساختار داخلی باشد و به طور طبیعی، تنها حین برانگیختگی جنسی بیرون بیاید. در حالت غیرآخته، کلاهک توسط پیش‌پوست پوشیده می‌شود، و به این طریق، پیش‌پوست از کلاهک، ورودی ادرار، و بخش داخلی پیش‌پوست به چندین شکل محافظت می‌کند.
  • از آنجاییکه غلاف پوستیِ آلت، به جز در انتها به ساختارهای زیرین متصل نیست، سیستم عروقی این غلاف، مستقل از سیستم عروقی ساختارهای داخلی‌تر آلت است.[۵] این منبع خونی سطحی آلت، در طول پوست تنه‌ی آلت و همین‌طور در سرتاسر پیش‌پوست ادامه می‌یابد. با اینکه برخی از این رگ‌های سطحی در مرز کلاهک‌ پایان می‌یابند، اما دیگر رشته‌ها به کلاهک وارد می‌شوند و بخشی از خون مورد نیاز برای بخش شکمی کلاهک و روزنه‌ی خروج ادرار را فراهم می‌کنند.[۱۶][۱۷]
  • پوشش پیش‌پوست، همچنین کلاهک و خروجی ادرار را در مقابل اصطکاک، خشکی و آسیب‌ محافظت می‌کند. بدون پوشش پیش‌پوست، کلاهک آلت ختنه‌شده، به علت قرار گرفتنِ دائم در معرض هوا و اصطکاک، خشک و ضخیم می‌شود.[۱] اگرچه غالباً گفته شده کارکرد اصلی پیش‌پوست، محافظت از حساسیت کلاهک است، اما در واقع کلاهک ذاتاً نسبت به لمسِ خفیف، خیلی حساس نیست.[۱۱][۱۲] با این وجود، پیش‌پوست، با جلوگیری از ضخیم‌شدن سطح کلاهک، همان مقدار حساسیتی را که کلاهک نسبت به تماس خفیف دارد در حد بهینه حفظ می‌کند.[۱۲] پوشش پیش‌پوست، همچنین کلاهک را در برابر آسیب‌های ناشی از طیفی از مواد آزارنده‌ی شیمیایی و مکانیکی حفظ می‌کند، نظیر آمونیاک موجود در پوشک، و اصطکاک و آزردگی پوستی هنگام ورزش و فعالیت بدنی. رگ‌ها و عروقِ موجود در پیش‌پوست، کلاهک را گرم نگاه می‌دارد و در شرایط بحرانی، آن را از سرما محافظت می‌کند.
  • کارکرد دیگر به روزنه‌ی خروجِ ادرار (میزنای) مربوط می‌شود که یک بافت مخاطی بسیار حساس است. در آلت ختنه‌نشده، پیش‌پوست، این بخشِ حساس را از آزردگی محافظت می‌کند، اما در آلت ختنه‌شده، این روزنه عموماً در سال‌ها‌ی پوشکی ملتهب می‌شود، و دلیلش قرار گرفتن در معرض، ادرار، مدفوع، و اصطکاک است. به این وضعیتِ ناخوشایند اصطلاحاً «می‌تی‌تیس» گفته می‌شود.[۱۸][۱۹] می‌تی‌تیس می‌تواند وخیم‌تر شده و سرانجام تبدیل به زخم شود؛ شرایطی که به آن «میتال استنوسیس» گفته می‌شود. طی این بیماری، روزنه‌ی خروج ادرار توسط بافت زخم‌شده تنگ می‌شود. این بیماری، در 7 تا 10% از مردانِ ختنه‌شده به چشم می‌خورد، در حالیکه تقریباً هیچگاه در افراد ختنه‌نشده رخ نمی‌دهد.[۲۰][۲۱] جدا از آزردگی‌ این ناحیه، فرضیه‌هایی مطرح است که عدم خون‌رسانی به روزنه‌ی خروجِ ادرار (به دلیلِ حذف‌شدن سرخرگِ فرنولار توسط ختنه) نیز می‌تواند در ابتلا به «میتال استنوسیس» سهم داشته باشد.[۲۰]

کارکردهای بهداشتی[ویرایش]

  • همینطور در دهانه‌ی پیش‌پوست، یک‌سری فیبرهای ماهیچه‌ای وجود دارند که در الگویی حلقوی تنظیم شده‌اند و به ابتدای پیش‌پوست حالتی اسفنکتری (شبیه به دهانه‌ی مقعد) می‌دهد.[۸][۱۵] بنابراین، دهانه‌ی پیش‌پوست می‌تواند شل شود تا به ادرار اجازه‌ی خارج‌شدن دهد، و سپس پس از پایان ادرار، به منظور مخفی‌کردنِ کلاهک از تماس با هر نوع آلاینده، دوباره منقبض شود.
  • در نوزادان و کودکان مذکر، غالباً بخشی از چین‌های پیش‌پوست از نوک کلاهک آویزان است.[۱۵] این آویزان بودن، کمک می‌کند فضای پیش‌پوستی و دهانه‌ی ادرار در فاصله‌ای بیشتری از محیط خارجی قرار بگیرد. این ویژگی‌ها، از ورود آلودگی‌ به زیر پیش‌پوست حین سال‌های پوشَکی جلوگیری می‌کند، و در هماهنگی با حالتِ اسفنکتریِ پیش‌پوست، فضای پیش‌پوست را از محیط خارجی جدا می‌کند و در این بین، یک فضای خالی ایجاد می‌کند.[۲۲] این فضای خالی، به خودی خود پیش‌پوست را از آلودگی دور نگه می‌دارد. تنها در یک وضعیت، دهانه‌ی پیش‌پوست باز می‌شود و آن هنگام خروجِ ادرار است که به این منظور، خروجی پیش‌پوست، با عبور ادرار- که هنگام خروج از مثانه استرلیزه است- به بیرون باز می‌شود.

کارکردهای جنسی[ویرایش]

از کارکردهای جنسی پیش‌پوست می‌توان به این موارد اشاره کرد:

  • آلت مذکر، هنگام آختگی حداقل 50% درازتر می‌شود.[۲۳] کششِ پوستیِ ایجاد شده بر اثر آختگی، از طریق بازشدنِ چین‌های پیش‌پوست جبران می‌شود و به این شکل، حین آختگی تنه‌ی آلت به شکلی غیرمحکم با این پوست پوشیده می‌شود، به طوریکه پوستِ آلت همچنان امکان حرکت دارد. در مقابل، پوست آلت ختنه‌شده، هنگام آختگی معمولاً در حالتِ کشیدگی نسبتاً شدید قرار می‌گیرد و قابلیت حرکت ندارد. از این رو، به واسطه‌ی کاهش قابل‌توجه در اندازه‌ی پوست امکانِ بزرگتر شدن آلت نیز محدود است. برخی مردان ختنه‌شده گزارش کرده‌اند که حین آختگی، این کشیدگی پوستی برایشان درد یا حتی زخم‌ و آزردگی پوستی ایجاد کرده است.[۲۴]
  • حین آمیزش، چین دولایه‌ی پیش‌پوست به عنوان یک سطح اتکای غلتان عمل می‌کند. زمانی که آلت داخل واژن می‌رود، اصطکاکِ آلت با دیواره‌ی واژن، پوستِ آلت را نسبتاً ثابت نگاه می‌دارد، و به این طریق به تنه‌ی آلت امکان می‌دهد تا حین آمیزش درون غلاف پوستی‌اش، به جلو و عقب برود- به جای آنکه بی‌واسطه در واژن جلو و عقب برود و به دیواره‌ی واژن مالیده شود. این حرکت غلتکی و غیرسایشی، آمیزش را برای هر دو جنس، راحت‌تر و خوشایندتر می‌سازد.[۳][۲۵] همچنین، این نوع حرکتِ پوست در آلت ختنه‌نشده، حین عشق‌بازی‌های پیش از دخول، خودارضایی، و لحظه‌ی دخولِ آلت نقشی تسهیل‌گر ایفا می‌کند.[۲۶][۲۷] این مورد آخر را یک متخصص به این شکل توصیف می‌کند: "در مردان ختنه‌شده، دخول را می‌توان با فشاردادنِ پا به درون جورابی مقایسه کرد که تنها بالایش باز نگه داشته شده، در حالیکه در مردان ختنه‌نشده، دخول به وارد کردنِ پا درون جورابی می‌ماند که از قبل چین‌ خورده و جمع شده است." [۲۸]
  • با توجه به اینکه حین آمیزش، تنه‌ی آلتِ ختنه‌نشده درون غلاف پوستی حرکت می‌کند، کلاهک در لحظه‌ی بیرون آمدن از واژن، در توده‌ای از پوستِ پیش‌پوست قرار می‌گیرد. به این طریق، پیش‌پوست به عنوان عایقی برای حفظ ترشحاتِ طبیعیِ واژن عمل می‌کند. اما در آلت ختنه‌شده که توده‌ی پیش‌پوست وجود ندارد، هم لبه‌ی هاله‌ی کلاهک (که حالا بیرون زده) در هر رفت‌وآمد با خود ترشحاتِ طبیعی واژن را بیرون می‌آورد و هم پوست‌ کشیده‌‌شده‌ی آلت، همراه با تنه‌ی آلت از واژن بیرون می‌آید، و به این شکل، ترشحات واژینالی که به پوست تنه‌ی آلت چسبیده، در معرض هوا قرار می‌گیرد و به طور مکرر خشک می‌شود.[۲۵][۲۹] راحتی و سهولتی که توسط حرکت غلتکی پیش‌پوست ایجاد می‌شود و همینطور کارکرد روان‌کننده‌ی این عضو، می‌تواند به‌ویژه برای زنان پس از یائسگی سودمند باشد. (چرا که ترشحات روان‌ساز زنان پس از یائسگی کاهش می‌یابد)
  • جدا از حساسیت‌های خاص پیش‌پوست نسبت به لمس و تماس، آلت ختنه‌نشده دارای تواناییِ ذاتیِ خودتحریکی است. به عبارت دقیق‌تر، حین آمیزش، سلول‌های مایسنر که در نزدیکی دهانه‌ی پیش‌پوست به تعداد فراوان حضور دارند، به چندین شکل تحریک می‌شوند.[۳] این مخاط مرزی پرعصب و متراکم، به طور متناوب همراه با بدنه‌ی آلت در تماس با دیواره‌ی واژن قرار می‌گیرد و تحریک می‌شود، و در همان زمان «کمربند مرزی» به واسطه‌ی کشیدگیِ متناوب ناشی از اتصال به لگام تحریک می‌شود. علاوه بر این، پیش‌پوست و «کمربند مرزی»، همراه با حرکت‌های آمیزش به طور مکرر بر روی هاله‌ی کلاهک به جلو و عقب می‌غلتند. این تماس، بخش زیادی از تحریکی را که «کمربند مرزی» برای دریافتش طراحی شده فراهم می‌کند، و به طور همزمان، هاله‌ی کلاهک (حساس‌ترین بخش کلاهک نسبت به تماس) با حرکتِ پیش‌پوست بر روی این هاله تحریک می‌شود.
  • به دلیل حس جنسی تولیدشده در نتیجه‌ی تعامل بین کلاهک و پیش‌پوست، دیگر نیازی نیست تنه‌ی آلت برای دستیابی به تحریک جنسی، مقدار زیادی جلو و عقب برود. این باعث می‌شود آمیزش، در قالبِ رفت‌وآمدهای عموماً نیم‌قد‌ صورت گیرد، در حالیکه در مردان ختنه‌شده، غالباً آلت به شکلی تمام‌قدتر در واژن جلو و عقب می‌رود و آلت ضربه‌ها (تلمبه‌ها)ی شدیدتری می‌زند.[۲۵] یک پژوهش، به بررسی تجربیات زنانی پرداخت که هم با مردان ختنه‌شده و هم ختنه‌نشده تجربه‌ی آمیزش داشتند. معلوم شد برای اکثریت قریب به اتفاق این زنان، آمیزش با شریک‌های جنسی ختنه‌نشده ملایم‌تر و راحت‌تر بوده است، و اینکه آنها به دفعات بیشتری توانسته بودند تنها با دخول آلت به درون واژن‌شان به ارگاسم برسند (شاید به این علت که نیم‌قد فرو کردنِ آلت ختنه‌نشده، تماس نزدیک‌تری را با نواحی زهاری زن ممکن می‌سازد.)[۲۵]

حرکت پذیری پیش پوست[ویرایش]

در متون پزشکی، به طور مکرر این دیدگاه به چشم می‌خورد که آلتِ اکثر پسران بایستی تا سن 3 یا 5 سالگی حرکت‌پذیر شده باشد. این دیدگاه‌، از پژوهشی ناشی می‌شود که 60 سال پیش توسط متخصص اطفالِ بریتانیایی به نام گیردنر (1949) منتشر شد. در آن زمان، به غلط باور بر این بود که پیش‌پوست بایستی طی روزهای پس از تولد حرکت‌پذیر شود.[۹] و در مورد پسرانی که پیش‌پوست‌شان حرکت‌پذیر نبود گفته می‌شد از «فیموسیس مادرزادی» رنج می‌برند.[۳۰][۳۱] همینطور به غلط باور بر این بود که حرکت‌ناپذیری پیش‌پوست در ابتدای کودکی، باعثِ چند مشکلِ دیگر نیز می‌شود. از این رو، پسران خردسال انگلیسی به طور معمول توسط پزشکان تحت اقداماتی برای ایجاد کشیدگی بیشتر و به حرکت‌درآوردنِ اجباری پیش‌پوست قرار می‌گرفتند، و به والدین توصیه می‌شد پیش‌پوست را با اجبار حرکت‌پذیر سازند.[۳۲]

اما گیردنر، به بررسی 300 پسربچه‌ی انگلیسی ختنه‌نشده از زمان تولد تا 5 سالگی پرداخت و دریافت تنها آلت 50% از آنها تا سن 1 سالگی به طور کامل حرکت‌پذیر می‌شود، اما تا سن 3 سالگی، آلت 90% از آنها، و تا سن 5 سالگی آلت 92% از آنها به طور کامل حرکت‌پذیر می‌شود. پژوهش گیردنر از این جهت مهم بود که نشان می‌داد حرکت‌نا‌پذیری پیش‌پوست نوزادان امری طبیعی است، و باعث شد مداخلات غیرضروری و ختنه‌ی کودکان خردسال بر مبنای فهم غلط گذشته خاتمه یابد. از آنجاییکه این اولین پژوهش در نوع خودش بود، نتایجش به عنوان یافته‌هایی قطعی در مورد سن طبیعی و بهنجار حرکت‌‌پذیری وارد متون پزشکی شد. این در حالی‌ بود که این پژوهش بر روی جمعیتی صورت گرفته بود که بسیاری‌شان در معرض حرکت‌پذیری اجباری و زودهنگام پیش‌پوست قرار گرفته بودند، و از این رو سن‌هایی که گیردنر برای حرکت‌پذیریِ پیش‌پوست یافته بود به طور غیرطبیعی زودهنگام بودند. در واقع، یافته‌های گیردنر هرگز در پژوهش‌های بعدی مورد حمایت قرار نگرفته است.[۳۳] با این وجود، علارغم یافته‌هایی حاصل از پژوهش‌های بعدی ، انتظارات سنی نادرستی که توسط او مطرح شده، امروز همچنان به طور متداول توسط پزشکان و در متون پزشکی مورد استناد قرار می‌گیرد.[۳۴]

در سال 1968، بر مبنای کار گیردنر، پژوهشی توسط اولستر پزشک سلامت دانمارکی (1968) منتشر شد. طی این پژوهش، او نزدیک به 2000 پسربچه‌ی 6 تا 17 ساله‌ی دانمارکی را، طی یک دوره‌ی 8 ساله بررسی کرد. بر خلاف انگلیس، دانمارک هرگز اقدام به ختنه‌ی نوزادان نکرده است. احتمال دارد درکی که در این فرهنگ نسبت به پیش‌پوست وجود دارد و این عضو را به عنوان بخشی طبیعی و بهنجار -و نه اضافی و آسیب‌زا- از بدن می‌نگرد باعث شده در دانمارک شاهد رویکرد صحیح‌تر و دقیق‌تری به مراقبت از آلت ختنه‌نشده باشیم. بر خلاف گیردنر، اولستر در رابطه با حرکت‌‌پذیری پیش‌پوست، به توزیع سنی بسیار بالاتری رسید. برای مثال، یافته‌های او نشان داد تا سن 10 سالگی، 50% از پسربچه‌های ختنه‌نشده هنوز صاحب پیش‌پوستی با حرکت‌‌پذیری کامل نمی‌شوند و در سن 17سالگی است که 97% از پسرها پیش‌پوست‌شان به طور کامل حرکت‌پذیر شده است. اولستر یادآور شده پیش‌پوست‌ بچه‌هایی که به طور کامل حرکت‌پذیر نبود بدون نیاز به هرگونه مداخله‌ی بیرونی، خودبخود همانطور که سن بچه‌ها بالاتر می‌رفت حرکت‌پذیر می‌شد، و با اینکه دوری تکوینی برای این دسته از پسرها طولانی‌تر شده بود اما هیچ مشکلی از نظر بهداشتی به وجود نیامد. از آن زمان، یافته‌های اولستر توسط پژوهش‌های فراوانی در ژاپن، کشورهای اسکاندیناوی، و دیگر کشورهای که هرگز در آنها اقدام به ختنه نشده تایید شده است.[۱۰] [۳۵] [۳۶] [۳۷][۳۸] [۳۹][۴۰] کایابا (1996)، به طور خاص، به بررسی دو مسئله یعنی جدایی فزاینده‌ی پیش‌پوست از کلاهک، و به همراهش کاهش تنگی دهانه‌ی پیش‌پوست پرداخت. به مانند نتایج اولستر، این پژوهش نیز‌ سن میانگین برای حرکت‌پذیری کامل پیش‌پوست را حدود 10 سالگی اعلام کرده است، و اینکه پیش‌پوست در اکثر پسران ختنه‌نشده، تا پایان سن نوجوانی به طور طبیعی کاملاً حرکت‌پذیر می‌شود. یک پژوهش دیگر نیز نشان می‌دهد در برخی افراد، این فرایندهای تکوینی می‌تواند به طور طبیعی تا سال‌های اولیه‌ی بزرگسالی ادامه یابد.[۴۰]

پیش پوست در کودکان[ویرایش]

  • آلت نوزادان و کودکان مذکر، از چندین جنبه‌ی مهم با آلت بزرگسالان تفاوت دارد. در ابتدای تکوین در رحم، پیش‌پوست به سر آلت چسبیده است. پس از تولد، همراه با رشد کودک و رسیدن به دوران بلوغ، پیش‌پوست به تدریج جدا می‌شود- شبیه به همان فرایندی که طی آن، چشم بچه‌گربه در زمان تولد بسته است تا از این اندامِ در حال تکوین محافظت شود، و بعدتر، چشم به طور طبیعی در زمان لازم باز می‌شود. برای آنکه والدین و متخصصان بتوانند به شکلی ایمن و صحیح از آلتِ پسربچه‌ها مراقبت کنند، فهم نحوه‌ی تکوین طبیعی آلت ختنه‌نشده ضروری است.
  • جدا از تفاوت‌ها در سن حرکت‌‌پذیری، بین بچه‌های ختنه‌نشده از نظر برخی معیارهای تکوینی دیگر نیز یک‌سری تفاوت‌های طبیعی وجود دارد. برای نمونه، وقتی پیش‌پوست از کلاهک مستقل می‌شود، در برخی پسربچه‌ها ممکن است سلول‌های دفع‌شده در زیر پیش‌پوست انباشت شوند، و به عنوان ماده‌ای سفیدرنگ یا اندکی رنگی (بسته به رنگ پوست)، خمیری یا خشک، و عموماً بدون بو که «اسمگما» خوانده می‌شود دیده شود. زمانی باور بر این بود که اسمگما سرطان‌زا است، و این باعث شد مقامات پزشکی تاکید زیادی بر شستشوی دائم آلت به منظور حذف این ماده کنند، اما چنین دیدگاهی پایه‌ی علمی ندارد.[۲۱] اسمگما، ماده‌ای سالم و بی‌ضرر است، و خودبخود حین مرحله‌ای که پیش‌پوست به جدا شدن از کلاهک ادامه می‌دهد از دهانه‌ی پیش‌پوست ترشح می‌شود.[۳۰]
  • اتفاق دیگری که در برخی پسربچه‌های ختنه‌نشده می‌افتد، پُف‌کردنِ پیش‌پوست در مرحله‌ی خالی‌شدن فضای زیر پیش‌پوست است. این مربوط به حالتی‌ست که بخش داخلی پیش‌پوست تا درجه‌ای جدا شده است اما دهانه‌ی پیش‌پوست همچنان تنگ است. این پُف‌کردگی آسیب‌زا نیست و نیاز به درمان ندارد.[۳۰][۴۱][۴۲] این وضعیت، نشان از آن دارد که پیش‌پوست در حال جدا شدن است اما فرایندش هنوز کامل نشده است؛ و زمانی که دهانه‌ی پیش‌پوست شل‌تر شود این حالت رفع می‌شود. تفاوت‌های بین افراد از نظر نحوه‌ی تکوین آلت ختنه‌نشده، یک رخداد طبیعی است، و این مراحل برای هر پسربچه‌ای منحصر به فرد است.

نحوه ی مراقبت از پیش پوست[ویرایش]

در رابطه با نحوه‌ی صحیح مراقبت از آلت ختنه‌نشده پژوهش‌های کنترل‌شده‌ای وجود ندارد؛ یعنی نوعی از پژوهش‌ که افرادی با الگوهای مراقبت و بهداشت متفاوت را زیر نظر بگیرد و سپس نتایج را با یکدیگر مقایسه کند. یک پژوهش بر روی 47 فرد مذکرِ ختنه‌نشده، که بین 2 هفته تا 52 سال سن داشتند، نشان داد بین حرکت دادن ‌پیش‌پوست برای شستشوی زیرش، و کاهش وقوع مشکلات برای پیش‌پوست ارتباط (همبستگی) وجود دارد.[۴۳] اما مشکلاتی که مورد بررسی قرار گرفته بود عبارت بودند از «متصل بودن پیش‌پوست به کلاهک»، «حرکت‌ناپذیری پیش‌پوست»، و «وجود اسمگما» که امروز می‌دانیم هر سه مورد، رخدادهای تکوینی و طبیعی هستند که صرفاً به سن فرد بستگی دارند. به دلیلِ عدم تطبیق صحیح سن افراد، این محققان نتیجه گرفته‌اند حرکت‌دادن پیش‌پوست و شستشوی آن ناحیه، از ابتلا به این نوع به اصطلاح «مشکلات» جلوگیری می‌کند، در حالیکه احتمالاً دلیل عدم شستشو و نظافت آن ناحیه توسط برخی از آن افراد اتفاقاً این بوده که آنها هنوز به سنی نرسیده بودند که پیش‌پوست‌شان حرکت‌پذیر شده باشد.

غیر از این پژوهش‌ِ مشکل‌دار، اکثر اطلاعات موجود در باب مراقبت از پیش‌پوست کودک، شامل اظهارنظرهای شخصی و بدون‌پشتوانه است. این در حالی‌ست که می‌شد با تکیه بر تجربیاتِ بالینی گسترده، و بهره‌گیری از دانش آناتومی و مراحل تکوینی آلت، نظراتی دقیق و موثق ارائه کرد. متاسفانه، توصیه‌هایی که در باب مراقبت از آلت ختنه‌نشده در بین متخصصان به چشم می‌خورد غالباً یا مبتنی بر درک نادرستی از سن حرکت‌‌پذیری آلت است، یا آنکه پیش‌پوست را به مثابه‌ی عضوی ذاتاً مشکل‌دار می‌نگرند.

متخصصان بهداشت آمریکایی، از نسلی می‌آیند که با آلت ختنه‌نشده ناآشنا هستند، از این رو ممکن است اینطور شنیده باشند که والدین بایستی پیش‌پوست کودک را به طور منظم به عقب ببرند تا زیرش را تمیز کنند، در حالیکه دانشِ چندانی در مورد فرایند تکوین آلت ختنه‌نشده، یا زمان‌بندی صحیح رخدادهایی که منجر به حرکت‌پذیری پیش‌پوست می‌شود ندارند.[۴۴][۴۵] همین‌طور اطلاعی از مضراتی که به حرکت‌درآوردن زودهنگام و اجباری پیش‌پوست می‌تواند داشته باشد ندارند.[۴۶][۴۷]

پذیرفته‌شده‌ترین دیدگاه برای مراقبت صحیح از آلت ختنه‌نشده این است که پیش‌پوست هرگز نباید به اجبار به حرکت درآورده شود. تقریباً تمامی منابعی که در رابطه با مراقبت از آلت ختنه‌نشده وجود دارد، نسبت به حرکت‌دادنِ اجباریِ پیش‌پوست هشدار داده‌اند. حرکت‌دادنِ اجباری و زودهنگام می‌تواند منجر به درد، خون‌ریزی، عفونت، پارافیموسیس (وضعیتی که حرکت‌‌دادنِ پیش‌پوستِ تنگ، باعث گیرکردن پیش‌پوست در پشت هاله‌ی کلاهک می‌شود)، و همینطور زخم‌شدن و جوش‌خوردن نابهنجار پیش‌پوست شود که می‌تواند در حرکت‌پذیری پیش‌پوست در سال‌های بعدی زندگی مشکل ایجاد کند.[۴۶] برخی منابع توصیه کرده‌اند که والدین بین سن 1 تا 2 سالگی شروع به حرکت‌دادنِ آرام و جزئی پیش‌پوست کنند.[۴۸][۴۹] با این وجود، این توصیه نشان از درک غلط از بازه‌ی سنی نرمال و مراحلی دارد که منجر به حرکت‌پذیری طبیعیِ پیش‌پوست می‌شود. در سوی دیگر، دیگر منابع به طور جدی توصیه می‌کنند که اجازه داده شود کودک اولین نفری باشد که پیش‌پوست آلتش را به حرکت درمی‌آورد.[۳۳][۵۰][۵۱] منطق این پیشنهاد این است که تنها خود پسربچه می‌داند چقدر فشار، بیش از اندازه است و از این رو از خطرات به حرکت درآوردنِ زوری جلوگیری می‌شود. دیگر منابع نیز عنوان کرده‌اند تنها ماجرا را به حال خود بگذارید تا خودبخود روند طبیعی‌اش طی شود.[۵۲][۵۳][۵۴]

غیر از آنچه در بالا گفته شد، کار چندانی برای بهداشت و مراقبت باقی نمی‌ماند. مراقبت از آلت ختنه‌نشده کار آسانی است و آموزشش به فرد خردسال نیز همینطور. اگر پیش‌پوست قابلیت حرکت ندارد والدین یا پسربچه فقط باید سطح بیرونی‌اش را شستشو کنند. همانطور که پسربچه بزرگتر می‌شود، این آموزش‌ها می‌تواند در کنار دیگر آموزه‌های بهداشتی در مورد بدنش به او ارائه شود. زمانی که پیش‌پوست حرکت‌پذیر شد پسر می‌تواند به طور گهگاهی در حمام یا دستشویی، شستشوی زیر پیش‌پوست را شروع کند. مراحل مراقبت از پیش‌پوست را در قالب این سه‌گانه می‌توان خلاصه کرد:

  1. پیش‌پوست حرکت داده شود (خود بچه این کار را انجام دهد)،
  2. زیر آن تمیز شود،
  3. سپس پیش‌پوست دوباره به حالت قبل برگردانده شود.

وقتی فرد به سن بلوغ رسید، اگر پیش‌پوست قابلیت حرکت پیدا کرده بود، توصیه می‌شود نظافت زیر پیش‌پوست به طور روزانه صورت گیرد. لزومی به استفاده‌ از صابون نیست و اتفاقاً استفاده‌ از صابون می‌تواند آزردگی ایجاد کند.[۵۵]

بازگردانی پیش پوست[ویرایش]

روش‌هایی وجود دارد که افراد ختنه شده می توانند غلفه خود را بازسازی نمایند. اما به این روش تنها امکان حرکت پذیری میسر می شود و کارکردهای جنسی پیش پوست قابل بازگشت نیست.

نیاز به ختنه[ویرایش]

به مانند هر نقطه‌ی دیگری از بدن، پیش‌پوست نیز می‌تواند گاهی دچار مشکلاتی شود. با این وجود، از قرار معلوم بدترین مشکلی که می‌تواند برای پیش‌پوست رخ دهد این است که کسی فکر کند پیش‌پوست دیگری مشکلی دارد.[۵۰] با رعایت اصول بهداشتی معمول، و عدم مداخله در فرایند رشد و تکوین طبیعی‌ بدن، می‌توان از اکثر این مشکلات پیشگیری کرد. مشکلاتی که برای پیش‌پوست اتفاق می‌افتد تقریباً در همه‌ی موارد با رویکردهای محافظه‌کارانه قابل درمان است،[۵۶][۵۷][۵۸] و تنها در موارد بسیار معدودی برای حل این مشکلات نیاز به انجام عمل ختنه است.[۵۹] انجمن کودکان کانادا (2004) تخمین زده است 1% از بچه‌های ختنه‌نشده ممکن است در سال‌های بعدی زندگی نیاز به ختنه‌شدن داشته باشند. با این وجود، یافته‌های مربوط به کشورهایی که هرگز اقدام به ختنه نمی کنند نشان می‌دهد نیاز به ختنه در آینده می‌تواند از این عدد نیز بسیار کمتر باشد.[۶۰]

نگارخانه[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ _ Cold, C. J., & Taylor, J. R. (1999). The prepuce. BJU Int, 83(Suppl 1), 34-44.
  2. _ Tortora, G. J., & Derrickson, B. H. (2006). Principles of anatomy and physiology (11th ed.). Hoboken, New Jersey: John Wiley and Sons, Inc.
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ ۳٫۲ _ Scott, S. (1999). The anatomy and physiology of the human prepuce. In G. C. Denniston, F. M. Hodges & M. F. Milos (Eds.), Male and female circumcision: Medical, ethical and legal considerations in pediatric practice (pp. 9-18). New York: Kluwer Academic/Plenum Publishers.
  4. ۴٫۰ ۴٫۱ _ Taylor, J. R., Lockwood, A. P., & Taylor, A. J. (1996). The prepuce: Specialized mucosa of the penis and its loss to circumcision. BJU Int, 77, 291-295.
  5. ۵٫۰ ۵٫۱ _ Werker, P. M. N., Terng, A. S. C., & Kon, M. (1998). The prepuce free flap: Dissection feasibility study and clinical application of a super-thin new flap. Plast Reconstr Surg, 102(4), 1075-1082.
  6. _ Das, S. (1993). Embryology of the penis. In A. I. Hashmat, & S. Das (Eds.), The penis (pp. 3-11). Philadelphia, PA: Lea & Febiger.
  7. ۷٫۰ ۷٫۱ The Anatomy and Physiology of the Prepuce” by Steve Scott. Male and Female Circumcision: Medical, Legal, and Ethical Considerations in Pediatric Practice. Edited by G.C. Denniston, F.M. Hodges, and M.F. Milos. Kluwer Academic/Plenum Publishers, NY. 1999. With kind permission from Springer Science and Business Media.
  8. ۸٫۰ ۸٫۱ ۸٫۲ _ Lakshmanan, S., & Prakash, S. (1980). Human prepuce: Some aspects of structure and function. Indian J Surg, 44,134-137.
  9. ۹٫۰ ۹٫۱ _ Deibert, G. A. (1933). The separation of the prepuce in the human penis. Anat Rec, 57(4), 387-399.
  10. ۱۰٫۰ ۱۰٫۱ _ Kayaba, H., Tamura, H., Kitajima, S., Fujiwara, Y., Kato, T., & Kato, T. (1996). Analysis of shape and retractability of the prepuce in 603 Japanese boys. J Urol, 156(5), 1813-1815.
  11. ۱۱٫۰ ۱۱٫۱ _ Halata, Z., & Munger, B. L. (1986). The neuroanatomical basis for the protopathic sensibility of the human glans penis. Brain Res, 371, 205-230.
  12. ۱۲٫۰ ۱۲٫۱ ۱۲٫۲ ۱۲٫۳ _ Sorrells, M. L., Snyder, J. L., Reiss, M. D., Eden, C., Milos, M. F., Wilcox, N., & Van Howe, R. S. (2007). Finetouch pressure thresholds in the adult penis. BJU Int, 99(4), 864-869.
  13. _ Masters, W. L., & Johnson, V. R. (1966). Human sexual response (pp. 189-191). Boston, MA: Little, Brown, and Company.
  14. _ Bleustein, C. B., Fogarty, J. D., Eckholdt, H., Arezzo, J. C., & Melman, A. (2005). Effect of neonatal circumcision on penile neurologic sensation. Urology, 65(4), 773-777.
  15. ۱۵٫۰ ۱۵٫۱ ۱۵٫۲ _ Jefferson, G. (1916). The peripenic muscle: Some observations on the anatomy of phimosis. Surg Gynecol Obstetr,23(2), 177-181.
  16. _ Hinman, F. (1991). The blood supply to preputial island flaps. J Urol, 145, 1232-1235.
  17. _ McGrath, K. A. (2001). The frenular delta: A new preputial structure. In G. C. Denniston, & F. M. M. Hodges M.F.(Eds.), Understanding circumcision: A multi-disciplinary approach to a multi-dimensional problem (pp.199-206). New York: Kluwer/Plenum.
  18. _ Patel, H. (1966). The problem of routine infant circumcision. Can Med Assoc J, 95(576), 581.
  19. _ Van Howe, R. S. (2007). Neonatal circumcision and penile inflammation in young boys. Clin Pediatr (Phila), 46, 329-333.
  20. ۲۰٫۰ ۲۰٫۱ _ Angel, C. A. (2006). Meatal stenosis. In eMedicine. Retrieved October 2, 2009, from http://www.emedicine.com/ PED/topic2356.htm
  21. ۲۱٫۰ ۲۱٫۱ _ Van Howe, R. S. (2006). The carcinogenicity of smegma: Debunking a myth. J Eur Acad Dermatol Venerol, 20(9), 1046-1054.
  22. _ Fleiss, P., Hodges, F. M., & Van Howe, R. S. (1998). Immunological functions of the human prepuce. Sex Trans Inf,74(5), 364-367.
  23. _ Wessells, H., Lue, T. F., & McAninch, J. W. (1996). Penile length in the flaccid and erect states: Guidelines for penile augmentation. J Urol, 156(3), 995-997.
  24. _ Hammond, T. (1999). A preliminary poll of men circumcised in infancy or childhood. BJU Int, 83(Suppl 1), 85-92.
  25. ۲۵٫۰ ۲۵٫۱ ۲۵٫۲ ۲۵٫۳ _ O'Hara, K., & O'Hara, J. (1999). The effect of male circumcision on the sexual enjoyment of the female partner. BJU Int, 83(Suppl 1), 79-84.
  26. _ Kim, D., & Pang, M. (2007). The effect of male circumcision on sexuality. BJU Int, 99(3), 619-622.
  27. _ Taves, D. (2002). The intromission function of the foreskin. Med Hypotheses, 59(2), 180
  28. _ Morgan, W. K. C. (1965). The rape of the phallus. JAMA, 193, 123-124.
  29. _ Bensley, G. A., & Boyle, G. J. (2003). Effect of male circumcision on female arousal and orgasm. N Z Med J, 116(1181), 595-596.
  30. ۳۰٫۰ ۳۰٫۱ ۳۰٫۲ _ McGregor, T. B., Pike, J. G., & Leonard, M. P. (2007). Pathologic and physiologic phimosis. Can Fam Physician, 53, 445-448.
  31. _ Hodges, F. M. (1999). The history of phimosis from antiquity to the present. In G. C. Denniston, F. M. Hodges & M.F. Milos (Eds.), Male and female circumcision: Medical, legal, and ethical considerations in pediatric practice (pp. 37-62). New York: Kluwer Academic/Plenum Publishers.
  32. _ Darby, R. (2005). A surgical temptation: The demonization of the foreskin and the rise of circumcision in Britain. Chicago, IL: University of Chicago Press.
  33. ۳۳٫۰ ۳۳٫۱ _ Wright, J. E. (1994). Further to "the further fate of the foreskin": Update on the natural history of the foreskin. Med J Australia, 160, 134-135.
  34. _ American Academy of Pediatrics (AAP) Task Force on Circumcision. (1999). Circumcision policy statement. Pediatrics, 102(3), 686-693.
  35. _ Agarwal, A., Mohta, A., & Anand, R. K. (2005). Preputial retraction in children. J Indian Assoc Pediatr Surg, 10(26), 89-91.
  36. _ Imamura, E. (1997). Phimosis of infants and young children in Japan. Acta Paediatr Jpn, 39(4), 403-405.
  37. _ Ishikawa, E., & Kawakita, M. (2004). [Preputial development in Japanese boys]. Hinyokika Kiyo, 50(5), 305-308.
  38. _ Ko, M. C., Lui, C. K., Lee, W. K., Jeng, H. S., Chiang, H. S., & Li, C. Y. (2007). Age-specific prevalence rates of phimosis and circumcision in Taiwanese boys. J Formos Med Assoc, 106(4), 302-307.
  39. _ Morales Concepcion, J. C., Cordies Jackson, E., Guerra Rodriguez, M., Mora Casaco, B., Morales Aranegui, A., & Gonzalez Fernanadez, P. (2002). Debe realizarse circuncision en la infancia? [Must circumcision be done in infancy?]. Arch Espan Urol, 55(7), 807-811.
  40. ۴۰٫۰ ۴۰٫۱ _ Thorvaldsen, M. A., & Meyhoff, H. (2005). Patologisk eller fysiologisk fimose? Ugeskr Læger, 167(17), 1858-1862.
  41. _ Babu, R., Harrison, S. K., & Hutton, K. A. (2004). Ballooning of the foreskin and physiological phimosis: Is there any objective evidence of obstructed voiding? BJU Int, 94(3), 384-387.
  42. _ Rickwood, A. M. K. (2002). The prepuce. In D. F. M. Thomas, A. M. K. Rickwood & P. G. Duffy (Eds.), Essentials of paediatric urology (pp. 181-188). London: Martin Dunitz, Ltd.
  43. _ Krueger, H., & Osborn, L. (1986). Effects of hygiene among the uncircumcised. J Fam Pract, 22(4), 353-355.
  44. _ Doctors Opposing Circumcision (DOC). (2008b). Survey of family physicians on the management of the uncircumcised male child. Unpublished data. Seattle, WA: Doctors Opposing Circumcision.
  45. ; Osborn et al., 1981
  46. ۴۶٫۰ ۴۶٫۱ _ Bollinger, D. (2007). The penis-care information gap: Preventing improper care of intact boys. Thymos: Journal of Boyhood Studies, 1(2), 205-219.
  47. _ Geisheker, J. V., & Travis, J. W. (2008, June/August). Only clean what is seen: Reversing the epidemic of forcible foreskin retractions. Kindred Magazine (Australia), 26, 28.
  48. _ Rao, K. L. N. (2004). What should mothers be counselled [sic]about the care of a child's foreskin? Indian Pediatrics, 41, 200-201.
  49. _ Schmitt, B.D. (2007). The pediatric advisor: Foreskin care and problems. Retrieved October 2, 2009 from http://www.med.umich.edu/1libr/pa/pa_foreskin_hhg.htm
  50. ۵۰٫۰ ۵۰٫۱ _ National Organization of Circumcision Information Resource Centers (NOCIRC). (2007). Answers to your questions about your young son's intact penis [leaflet]. San Anselmo, CA: National Organization of Circumcision Information Resource Centers.
  51. _ Swafford, T. D. (1967). More about circumcision [letter]. CMAJ, 96(4), 228.
  52. _ Bratt, D. E. (2005, January 11). Fate of the foreskin. The Trinidad Guardian. Retrieved October 2, 2009, from http://legacy.guardian.co.tt/archives/2005-01-12/bratt.html
  53. _ Iannelli, V. (Updated 2004, October 31). Care of the uncircumcized [sic] penis. In About.com: Pediatrics. Retrieved October 2, 2009 from http://pediatrics.about.com/od/weeklyquestion/a/04_penis_care.htm
  54. _ Watson, S. J. (1987). Care of the uncircumcised penis [letter]. Pediatrics, 80(5), 765.
  55. _ Birley, H. D. L., Luzzi, G. A., & Bell, R. (1993). Clinical features and management of recurrent balanitis: Association with atopy and genital washing. Genitourin Med, 69(5), 400-403.
  56. _ Camille, C. J., Kuo, R. L., & Wiener, J. S. (2000). Caring for the uncircumcised penis: What parents (and you) need to know. Contemp Pediatr, 11, 61.
  57. _ Ritter, T. J., & Denniston, G. C. (2002). Physicians [sic] guide to the normal (intact) penis. In Doctors re-examine circumcision (pp. 40.3-40.8). Seattle, WA: Third Millenium Publishing Co.
  58. _ Simpson, E. T., & Barraclough, P. (1998). The management of the paediatric foreskin. Aust Fam Physician, 27(5),381-383.
  59. _ Conservative non-surgical treatment of penile problems. (Revised 2009, February 2). In Circumcision Information and Resource Pages. Retrieved October 2, 2009 from http://www.cirp.org/library/treatment/
  60. _ Wallerstein, E. (1980). Circumcision: An American health fallacy. New York: Springer Publishing Company.
  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Foreskin»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۲۷ ژوئیه ۲۰۱۲).