والکیری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
Arrival at Valhalla.jpg
«والکیری سیندینگ» تندیسی از والکیری اثر استفان سیندینگ در شهر کپنهاگ.

والکیری (به نروژی: valkyrja) در اساطیر اسکاندیناوی زنان جوان و زیبایی هستند نادیدنی که در جنگ‌ها به نبرد می‌پردازند.[۱]

آن‌ها در خدمت اودین، والاترین خدای نوردیک‌ها، می‌باشند. اودین به جنگویان شجایی برای نبرد هنگام راگناروک نیاز داشت و والکیری‌ها میدان جنگ را برای انتخاب دلیرترین کسانی که جان خود را از دست داده‌اند جستجو می‌کردند. آن‌ها نیمی از این رزم‌آوران به نام اینهریار را به تالار ویژه اودین در والهالا اسکورت می‌نمودند (ایزدبانو فریا پذیرای نیمه دیگر در تالار «سسرومنیر» واقع در سرزمین فولک‌وانگر بود) تا در آنجا خود را برای نبرد پایانی در روز راگناروک آماده کنند. واژه والکیری در زبان نورس باستان valkyrja از دو واژهٔ وال به معنی کشنده و درنده و کیری به معنی گزیننده یعنی کسی که کشتگان جنگ را بر می‌گزیند و یا به معنای «برگزیننده کُشتگان»[۲] است. والکیری‌ها دوشیزگان جنگجوی ایزد جنگ و باشندگانی هستند که جنگ و خونریزی آنان را خشنود می‌سازد.[۳]

والکیری‌ها از نقش بزرگی در داستان‌ها و اشعار در همراهی با قهرمانان تاریخی افسانه‌ای برخوردارند. در برخی از این داستان‌ها آن‌ها به شکل آفریده‌هایی قدرتمند، فراطبیعی و غول‌پیکر با گام‌های بلند کوه‌ها را در می‌نوردند تا قهرمانی را از خطر نجات دهند. همچنین به روایت ساکسو والکیری‌ها ظاهر خود را تغییر می‌دهند و گاهی به شکل‌های وحشتناک و گاه به شکل دوشیزگان زیبا پدیدار و جنگجویان پیرو اودین را شیدای خویش و به هنگام مرگ آنان به همسری بر می‌گزینند. یکی از مشهورترین والکیری‌ها برونهیلد، بانو قهرمان افسانهٔ حماسی ولسونگا ساگا است. برونهیلد شهریاری را که اُدین مرگ او را رقم زده بود با سرپیچی از دستور به پیروزی رسانید و برای مجازات این نافرمانی از جانب اُدین در حصاری از آتش مدفون و به خوابی طلسم شده و ابدی فرو رفت. زیگفرید سوار بر اسب شگفت‌انگیر خود گرانی، که هدیهٔ اُدین بود، درون حلقه‌های آتش تاخت و با بیدار کردن برونهیلد سبب شد تا نقشی جدید و غمناک را در زندگانی قهرمانان اُدین بازی نماید.[۴]

در آثار هنری[ویرایش]

در هنر نوین والکیری‌ها را گاه به سانِ باکره سپر (shieldmaidens) زیبای سوار بر اسب بالدار و مجهز به کلاه‌خود و نیزه می‌نگارند. والکیری‌ها بعدها در عصر وایکینگ‌ها سیمای باوقاری یافتند و بر روی سنگ‌ها به شکل پرنسس‌هایی مسلح و سوار بر اسب ترسیم می‌شدند. در نقش سنگ‌های گوتلند آنان را می‌توان دید که جنگجویان مردهٔ دودمان سلطنتی را تا والهالا بدرقه و در آنجا با شاخ‌هایی پر از می‌انگبین خوش آمد می‌گویند. در برخی از این نقش سنگ‌ها تصویر زنی با نیزه‌ای در حال پرواز بر فراز نبردگاه قابل مشاهده است.[۵][۶]

نگارخانه[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. سیمون دوبوار. «یادداشت‌ها». در جنس دوم. ترجمهٔ قاسم صنعوی. چاپ پنجم. انتشارات توس، ۱۳۸۲. ISBN 964-315-562-5. 
  2. «Choosers of the Slain»
  3. والکیری‌ها: برگزیننده کُشتگان
  4. Scandinavian Myhtology, C 1987. Davidson, Hilda Roderick Ellis
  5. واکیری‌ها نوشته Micha F. Lindemans، آخرین ویرایش در ۲۵ اوت ۲۰۰۲
  6. والکیری در اساطیر اسکاندیناوی