هم‌ایستایی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

هم‌ایستایی[۱] یا هومئوستازی، توسط فیزیولوژیست‌ها به معنای حفظ شرایط پایدار و ثابت در محیط داخلی به کار برده می‌شود ویژگی‌ای که یک سامانه است که محیط داخلی خود را تنظیم می‌کند و تمایل به حفظ وضعیت ثابت و پایدار دارد، از جمله حفظ ویژگی‌هایی مانند دما یا است. این حفظ پایداری می‌تواند در یک سیستم باز یا بسته باشد. اصولا همۀ اعضای بدن اعمالی انجام می‌دهند که به حفظ این شرایط ثابت کمک می‌کند. برای مثال، ریه‌ها اکسیژن مایع خارج سلولی را تامین می‌کنند تا جایگزین اکسیژن مصرف شده توسط سلول‌ها شود، کلیه‌ها غلظت یون‌ها را ثابت نگاه می‌دارند و سیستم گوارش،مواد غذایی را تامین می‌کند.

این ویژگی ابتدا توسط کلاود برنارد و سپس توسط والتر برادفورد در سالهای ۱۹۲۶، ۱۹۲۹ و ۱۹۳۲ مورد دفاع قرار گرفت. این مفهوم بیشتر اشاره به به یک ارگانیسم زنده دارد.[۲]

به تمایل جمعیت‌های مِندلی برای رسیدن به یک ترکیب ثابت ژنی هم‌ایستایی ژنی گویند.[۳]

پانویس[ویرایش]

  1. واژه‌نامهٔ انگلیسی به پارسی، حجت ربیعی
  2. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Homeostasis»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۲۲ دسامبر ۲۰۱۱).
  3. «هم‌ایستایی ژنی» [زیست‌شناسی-ژن‌شناسی و زیست‌فنّاوری] هم‌ارزِ «genetic homeostasis»؛ منبع: گروه واژه‌گزینی و زیر نظر غلامعلی حدادعادل، «فارسی»، در دفتر هفتم، فرهنگ واژه‌های مصوب فرهنگستان، تهران: انتشارات فرهنگستان زبان و ادب فارسی، شابک ‎۹۷۸-۹۶۴-۷۵۳۱-۹۴-۸ (ذیل سرواژهٔ هم‌ایستایی ژنی)