سایبرنتیک

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

در فرهنگ ارتباطات، دانش رایانیک،[۱] سایبرنتیک، یا فرمانیک[نیازمند منبع] (به انگلیسی: Cybernetics) نام نظریه‌ای است که مناسبات انسان و ماشین، و مناسبات ماشین‌ها با یکدیگر را تبیین می‌کند. این نظریه را نوربرت وینر در سال ۱۹۴۸ مطرح کرده‌است.

تاریخچه[ویرایش]

زمینهٔ گستردهٔ سیبرنتیک به صورت مطالعات بین رشته‌ها و از طریق به‌هم وصل‌کردن زمینه‌های متعدد و گوناگونی همچون سیستم‌های کنترل، نظریهٔ شبکه‌های الکتریکی، منطق ریاضی، پایداری سیستم‌های زیست‌شناسی، پایداری سیستم‌های مهندسی، و علوم اعصاب در طی سال‌های دههٔ ۱۹۴۰ آغاز گردید. با گسترش‌های بعدی، میدان‌های علمی دیگری نظیر سیستم‌های اجتماعی، مردم‌شناسی، نظریه عمومی سیستم‌ها، روان‌شناسی، و معماری و طراحی نیز به آغوش سیبرنتیک درآمدند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. دانش رایانیک و رایانیک، واژهای مصوب فرهنگستان زبان و ادب فارسی به جای cybernetics در انگلیسی هستند. «فرهنگ واژه‌های مصوّب فرهنگستان ـ دفتر ششم، بخش لاتین». فرهنگستان زبان و ادب فارسی. ص. ۲۸. بایگانی‌شده از اصلی در ۱۲ آوریل ۲۰۱۲. دریافت‌شده در ۳۱ دسامبر ۲۰۱۱.
  2. سیستمهای پویا: اصول و تعیین هویت
  3. System Dynamics: Principles and Identification
  4. سیستم‌های کنترل
  5. Control Systems
  6. مبانی شبیه‌سازی سیستمها
  7. Fundamentals of System Simulation