صالح‌علی‌شاه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

محمّد حسن صالحعلیشاه(زاده: ۲۴ تیر ۱۲۷۰، بیدخت گناباد - درگذشت:۶ مرداد ۱۳۴۵) از اقطاب سلسله نعمت اللهی سلطانعلیشاهی گنابادی بود.

وی فرزند ارشد و جانشین حاج ملاعلی نورعلیشاه ثانی است. پس از ایام کودکی، علوم مختلف دینی اعم از نقلی و عقلی را نزد جدّ خود مرحوم سلطانعلیشاه و پدر و اساتید محلّی در بیدخت گناباد فرا گرفت. در سال ۱۳۲۷ قمری پس از شهادت سلطانعلیشاه، به دست پدر وارد سلوک الی الله گردید. سپس برای تکمیل تحصیلات به اصفهان عزیمت و نزد اساتید مشهور آن زمان مانند آخوند ملاّ محمّد کاشانی و جهانگیر خان قشقائی کسب علم کردند، پس از بازگشت به گناباد در ۲۰ شعبان ۱۳۲۸ از طرف پدر مجاز به اقامة نماز جماعت فقرا و در ۱۱ ربیع الثّانی ۱۳۲۹ مجاز در دستگیری و ارشاد طالبان راه با لقب صالحعلیشاه گردیدو پس از رحلت مرحوم نورعلیشاه ثانی در سال 1337 قمری به جانشینی ایشان تعیین گردید. وی در ایم مدت ضمن اشتغال به کشاورزی در زمینه امور خیریه و احداث بناهای عمومی فعال بود. از ایشان تعدادی مکتوبات و رسالة پند صالح برجای مانده است. این شعر از وی نقل شده است:

از نور علی فیض دامدم داریماز جود علی بین که چه خاتم داریم
ما صالح وقتیم و ظهور سلطاناین دم که به ما رسیده زآدم داریم

مقبره وی در جوار آرامگاه جّدش در بقعة سلطانی در بیدخت گناباد می‌باشد.[۱]

پانویس[ویرایش]