صالح‌علی‌شاه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

محمّد حسن صالحعلیشاه(زاده: ۲۴ تیر ۱۲۷۰، بیدخت گناباد - درگذشت:۶ مرداد ۱۳۴۵) از اقطاب سلسله نعمت اللهی سلطانعلیشاهی گنابادی بود.

وی فرزند ارشد و جانشین حاج ملاعلی نورعلیشاه ثانی است. پس از ایام کودکی، علوم مختلف دینی اعم از نقلی و عقلی را نزد جدّ خود سلطانعلیشاه و پدر و اساتید محلّی در بیدخت گناباد فرا گرفت. در سال ۱۳۲۷ قمری پس از مرگ سلطانعلیشاه، به دست پدر وارد سلوک گردید. سپس برای تکمیل تحصیلات به اصفهان رفت و نزد اساتید مشهور آن زمان مانند آخوند ملاّ محمّد کاشانی و جهانگیر خان قشقائی تحصیل کرد. پس از بازگشت به گناباد در ۲۰ شعبان ۱۳۲۸ از طرف پدر مجاز به اقامه نماز جماعت فقرا و در ۱۱ ربیع الثّانی ۱۳۲۹ مجاز در دستگیری و ارشاد طالبان راه با لقب صالحعلیشاه گردید و پس از مرگ نورعلیشاه ثانی در سال ۱۳۳۷ قمری به جانشینی او تعیین شد. وی در این مدت ضمن اشتغال به کشاورزی در زمینه امور خیریه و احداث بناهای عمومی فعال بود. از او تعدادی مکتوبات و رسالة پند صالح برجای مانده است. مقبره وی در جوار آرامگاه جّدش در مزار سلطانی بیدخت گناباد است.[۱] این شعر از وی نقل شده است:

از نور علی فیض دمامدم داریماز جود علی بین که چه خاتم داریم
ما صالح وقتیم و ظهور سلطاناین دم که به ما رسیده زآدم داریم

پانویس[ویرایش]