صالح‌علی‌شاه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

محمّد حسن صالحعلیشاه(زاده: ۲۴ تیر ۱۲۷۰، بیدخت گناباد - درگذشت:۶ مرداد ۱۳۴۵) از اقطاب سلسله نعمت اللهی سلطانعلیشاهی گنابادی بود.

وی فرزند ارشد و جانشین نورعلیشاه ثانی است. پس از ایام کودکی، علوم مختلف دینی اعم از نقلی و عقلی را نزد جدّ خود سلطانعلیشاه و پدر و اساتید محلّی در بیدخت گناباد فرا گرفت. در سال ۱۳۲۷ قمری پس از مرگ سلطانعلیشاه، به دست پدر وارد سلوک گردید. سپس برای تکمیل تحصیلات به اصفهان رفت و نزد اساتید مشهور آن زمان مانند آخوند ملاّ محمّد کاشانی و جهانگیر خان قشقائی تحصیل کرد. پس از بازگشت به گناباد در ۲۰ شعبان ۱۳۲۸ از طرف پدر مجاز به اقامه نماز جماعت فقرا و در ۱۱ ربیع الثّانی ۱۳۲۹ مجاز در دستگیری و ارشاد طالبان راه با لقب صالحعلیشاه گردید. پس از مرگ نورعلیشاه ثانی در سال ۱۳۳۷ قمری، به جانشینی او تعیین شد. وی در این مدت ضمن اشتغال به کشاورزی در زمینه امور خیریه و احداث بناهای عمومی فعال بود. از او تعدادی مکتوبات و رسالة پند صالح برجای مانده‌است. مقبره وی در جوار آرامگاه جدش در مزار سلطانی بیدخت گناباد است.[۱] این شعر از وی نقل شده است:

از نور علی فیض دمامدم داریماز جود علی بین که چه خاتم داریم
ما صالح وقتیم و ظهور سلطاناین دم که به ما رسیده زآدم داریم

پانویس[ویرایش]