شهرستان دنا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

شهرستان دنا یکی از شهرستان‌های استان کهگیلویه و بویراحمد است. مرکز این شهرستان شهر سی سخت است. مردم این منطقه از ایلات اصیل و ریشه دار لُر بویر احمدی هستند و به زبان لری صحبت می‌کنند. این منطقه در روزهای پایانی سال ۱۳۷۹ باه تصویب هیئت وزیران به شهرستان ارتقا یافت. جمعیت این شهرستان در سال ۱۳۸۵، برابر با ۵۳٬۰۳۴ نفر بوده‌است [۱].

شهرستان دنا

تقسیمات کشوری[ویرایش]

شهرها: سی‌سخت

موقعیت مکانی[ویرایش]

شهرستان دنا در شمال استان کهگیلویه و بویراحمد واقع گردیده و دارای مساحتی بالغ بر ۱۸۲۱ کیلومتر مربع می‌باشد. این شهرستان از شمال به شهرستان سمیرم در استان اصفهان و شهرستان لردگان و از جنوب به شهرستان بویراحمد محدود می‌باشد.

عمده‌ترین منابع آبی شهرستان دنا عبارت‌اند از : رودخانه کبکیان، رودخانه خرسان، رود تنگ پوتک رود دیاشم روستای کره ، نهر بهرام بیگی و نهر شبلیز، ابشار میمند همچنین تعدادی آبشار فصلی و دائمی بنام‌های آبشار بهرام بیگی، منج و دودراک کره ،دره ناری و توف شاه در این شهرستان جریان دارد.

ارتفاعات مهم این شهرستان نیز عبارت‌اند از : قله دنا یا دینار به ارتفاع ۴۴۰۹ متر که نهمین قله مرتفع ایران بوده و هر ساله تعداد زیادی کوهنورد از سراسر کشور و سایر نقاط جهان برای فتح آن و سایر قلل همجوار به شهر سی سخت وارد می‌شوند. از دیگر ارتفاعات مهم این شهرستان می‌توان به ارتفاعات شوروم، کوه سیوک و سیاه کوه اشاره کرد.

گردشگری[ویرایش]

در شهرستان دنا آثار باستانی، تاریخی، زیارتی و تفریحی متعددی وجود دارد. مهم‌ترین آثار باقی‌مانده تاریخی ویرانه‌های شهر سی سخت ( قبل از اسلام) ویرانه‌های شهر دینار ( ده نار) کوشک میمند ( خرنده) و پل پاتاوه و قلعه کره می‌باشند. زیارتگاهها و اماکن تفریحی مهم این شهرستان نیز عبارت‌اند از: امامزاده عبدالله،امامزاده بی بی زهرا خاتون روستای کره ، امامزاده سید نجم الدین مشهور به محمود طیار در روستای درب کلات، کوه گل و دریاچه‌های واقع در آن منطقه، بن رود، دشتک، منطقه حفاظت شده دنا، چشمه میشی، غار دنا، غار کیخسرو است.

این شهرستان از نظر فرهنگی بخشی از مناطق لر نشین جنوبی و به عبارت دیگر لرستان جنوبی است و مردم ان به گویش لری تکلم می‌کنند.

از روستاهای گردشی این شهرستان روستای کَریَک است. در ادبیات معماری ایران این دسته از روستاها را روستاهای ماسوله‌ای می‌نامند.[۲]

منابع[ویرایش]

  1. «سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۸۵، جمعیت تا سطح آبادی‌ها بر حسب سواد»(فارسی)‎. مرکز آمار ایران، ۱۳۸۵. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۵ نوامبر ۲۰۱۲. 
  2. مسکن-ساختمان، بازدید: اکتبر ۲۰۰۸