راهداری (طایفه)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از راهداری)
پرش به ناوبری پرش به جستجو

طایفه راهداری یا رهدار، یکی از طوایف سیستان می‌باشد.

برخی از بزرگان این طایفه معتقدند که از نظر تباری منتسب به حربن ریاحی هستند و به علت آنکه جدشان، راه را بر حسین بن علی و یارانش در کربلا بستند. به این نام موسوم شده‌اند. اما طبق نظریه جی.پی. تیت ریشه عرب بودن این طایفه را ضعیف می‌داند. یک نظریه دیگر که چندان نامعقول جلوه نمی‌کند، اینکه طایفه راهدار را بازماندگان جماعتی از راهبانان آزاده معرفی می‌کند که راه را، برای حرکت کاروان‌های عبوری از سرزمین سیستان و جاده ابریشم، امنیت می‌بخشیدند و با این کار دست راهزنان توسط این گروه از کاروان‌ها قطع می‌شده‌است؛ و همچنین جد بزرگ راهدارها به نام حسین خان بخشی، رئیس قورخانه ملک بهرام و ملک جلال الدین کیانی بوده و به علت رابطه حکومتی بین ملک جلال الدین و شاه کامران (پادشاه هرات) موظف بوده که جهت حمل و جابجایی نیرو و جنگ‌افزار بین سیستان و هرات رفت وآمد داشته باشد؛ و نیز راه‌های تجاری را امن سازد؛ و به نظر می‌رسد به دلایل بالا به این نام موسوم شده‌اند.

سکونت[ویرایش]

محل سکونت فعلی این طایفه در ده اسماعیل قنبر، ده درویش علی و ده ملا علی، ده جعفر و ده کرمی از منطقه شیب آب زابل و ده راهدار از منطقه پشت آب زابل و شهرستان زابل، شهرستان سرخس و استان گلستان و شهر تهران می‌باشد.البته آنچه آورده شده بیشتر مربوط به طایفه راهدار شیب آب می باشد ومحل سکونت فعلی طایفه راهداری در پشت آب ،شهر زابل وروستای راهدار روهمچنین تعدادی از خانواده های آنان برخی روستاهای اطراف از جمله دهستان بزی می باشد.

بزرگ طایفه[ویرایش]

بزرگ طایفه رهدار در اواخر قرن ۱۳هجری شمسی کدخدا علی رهدار نام داشته‌است که در سال ۱۳۳۷ هجری شمسی درگذشت. محل استقرار وی ده اسماعیل قنبر بوده‌است که قریه‌های اسماعیل قنبر، ده کرمی، ده جعفر، ده درویش علی و ده ملاعلی تحت نفوذ وی بوده‌است.

عبدالرسول رهدار، پرویز راهدار، ابراهیم راهدار (شهرکی) و میرزا اسماعیل رهدار، کدخدا غلامحسین رهدار و حاجی محمد راهدار (شهرکی) از نام آوران طایفه رهدار در سالهای اخیر بوده‌اند.

کد خدا حمزه فرزند علی اکبر راهداری کدخدا و بزرگ فامیل راهداری پشت اب بوده که این مقام را علاوه بر جایگاه مردمی ،با حکم وزارت کشور و فرمانداری وقت داشته است .با توجه به اینکه کدخدا حمزه دارای تعدادی فرزند ذکور بوده که پس از وی بنا بر عرف مردم منطقه به آنها کدخدا اطلاق می گردیده اما در عمل وبا توجه به موروثی بودن این عنوان در گذشته ،پس از وی به ترتیب پسر ارشد اش کد خدا ابوتراب با حکم وزارت کشور و فرمانداری وقت سیستان(تصویر پیوست)و پس از وی کدخدا مصیب فرزند ابوتراب با حکم وزارت کشور و فرمانداری وقت سیستان، به کدخدایی روستای راهدار پشت اب و سایر دهات زیر مجموعه که در سند ذیل ارائه گردیده مشغول به خدمت بوده اند.کدخدا مصیب راهداری دارای سه فرزند ذکور به نامهای حمزه،مسعود وبهمن می باشد که در حال حاضر در شهرهای زابل ،گرگان ومشهد سکونت دارند.

تصویرحکم کدخدایان روستای راهدار پشت آب که  با حکم فرمانداری زیر نظر وزارت کشور به کدخدا حمزه و فرزندانش داده شده در ذیل آورده میشود ،متاسفانه در سنوات اخیر تعدادی از افراد مشکل دار که حتی سابقه اخراج از ادارات دولتی را به دلایل سیاسی و وابستگی به جریانات خاص در ابتدای انقلاب نیز داشته اند،با استفاده از روابط خاص با برخی مدیران خاص و با هزینه کردن پولهای بی حساب و کتاب با عناوینی همچون خیر و...سعی داشته اند در ظاهر خود را به عنوان نماینده این فامیل اصیل معرفی کنند ، افرادی که در ذهن و فکر مردم سیستان به تمسخر به عنوان کدخدایان تیر ماهی معرفی می شوند و تا کنون رفتارهای ناپسند و اختلاف برانگیز آنها سبب گردیده تا بزرگان واقعی این فامیل و فرزندان بزرگان طایفه راهداری در پشت آب به دلایل متعدد سعی نمایند به جهت همین رفتارها ازورود به مسائل مربوط به روستای راهدار وبرخی مسائل فامیلی خودداری نمایند  تا جلوی انشقاق بیشتر این طایفه قدیمی گرفته شود،به گونه ای که اکنون افرادی که اصالتا" راهدار نبوده و پدرانشان بیشتر مهاجرین به این منطقه  بوده اند وبه واسطه وصلت با برخی افراد از طبقات پایین این فامیل عنوان فامیل  راهدار را یدک می کشند به عنوان نماینده این فامیل بزرگ معرفی شوند.امید است ازین پس در درج مطالب اینچنینی جایگاه و اصالت افراد و سابقه خانوادگی بیشتر مورد تامل و مطالعه قرار گیرد چرا که به گواه تاریخ هیچ ناکسی از بالانشینی ها ،کس نشده و اسم ورسم های چند روزه این افراد با مرگشان به فراموشی سپرده شده وآنچه خواهد ماند اصالتها وبزرگی های واقعی خواهد بود.   

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

کد خدا حمزه.jpg

منابع[ویرایش]

غلامعلی رئیس الذاکرین. زادسروان سیستان. چاپ چاپ ۱۳۷۰ مشهد. [ویرایش]

  • جی. پی. تیت. سیستان جلد دوم. چاپ آبان ۱۳۶۲ مشهد. اداره کل ارشاد اسلامی سیستان و بلوچستان.