بامدی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

بامدی، از طایفه‌های سیستانی استان سیستان و بلوچستان می‌باشد.

بامدی‌ها معتقدند که در عهد سلطان محمود غزنوی، جدشان از ایل ممسنی شیراز به سیستان کوچ نموده و در منطقه قلعه کاه سیستان سکونت گزیدند.عده‌ای از مردم این طایفه در روستای خمک از توابع منطقه شهرکی و نارویی زابل و جمال آباد علیا روستای ده عزیز و ده علیخان طاووس از توابع سیادک زابل سکونت دارند. شغل مردم این روستاها کشاورزی است.بامدی‌ها در اصل لربختیاری بوده از شاخه هفت لنگ باب دورکی. ایشان به جهت کشمکش‌ها و جنگ‌ها در طول تاریخ به سیستان مهاجرت نموده‌اند. عده‌ای از آن‌ها نیز به افغانستان و پاکستان گسیل شده و در آن مکان سکنی گزیده‌اند.بامدی در اصل مخفف کلمه بابااحمدی است که در گویش لری به آن بامدی نیز میگویند. بامدی‌ها یکی از شاخه‌های بزرگ و قدرتمند ایل بختیاری در طول تاریخ خود بوده‌اند که بسیاری از کشور گشایی‌ها و فتوحات به دست ایشان صورت گرفته‌است.

تیره‌های بامدی[ویرایش]

  • بشتر بامدی‌ها مذهب تسنن دارند.
  • بامدی‌های ساکن روستای خمک، شیعه هستند.

بزرگ بامدی‌های خمک الله بخش فرزند میر بخش می‌باشد .


پسران الله بخش :[ویرایش]

لشکر خان - حسن - مرادی[ویرایش]

پسران الله بخش




پسران لشکر خان :

درویش - سرگل - میرگل - شاه گل و زینل (علم ) می‌باشند .


پسران درویش :

علی بیک - علی و علیمراد هستند .


پسران درویش - لشکرخان






پسران و نوه های علیمراد درویش

پسران علیمراد :

تاجی - حسین

پسران تاجی :

علی - احمد

پسران علی :

عباس (محمد) - احمد(جواد) - (کیان - کامران)

پسران احمد :

تورج - علیرضا ( امیر علی - میکائیل ) - ابوالفضل (نویان )



پسران حسین :

شمس الدین - نوالدین - احمد - عباس - مهر علی

پسران شمس الدین (غلام - مهدی - حسین )

پسران نورالدین (حسین - حسن )










فرزندان علی - (اسماعیل - غلام و یوسف)

درویش فرزند اسماعیل

حسین - رستم و قاسم فرزندان غلام

محمد - عباس - میرعلی - شیرعلی و علی فرزندان یوسف

فرزندان علی بیگ - (حسین)

فرزندان حسن (شاه نظر)

فرزندان مرادی (ابراهیم)



  • بامدی‌های قلعه کاه، تا منطقه سربیشه و حوالی بیرجند پراکنده‌اند.
  • بامدی‌های سالاری، در چاه سالار از توابع نیشابور ساکن هستند.
  • بامدی‌های آهنی(مدائنی) در منطقه عرب خانه بیرجند سکونت دارند و شیعه هستند.



منبع[ویرایش]

  • غلامعلی رئیس الذاکرین. زادسروان سیستان. چاپ ۱۳۷۰.