بامری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

بامری، از طوایف اصیل بلوچ و عشایر بودند که زادگاه اصلی این طایفه دلگان می‌باشد. این طایفه عشایر در زمان هخامنشی بنابر دلایلی از قبیل تنگدستی و برای تأمین منابع جدید معیشت، به بمپور، خاش، غرب جازموریان، سیستان، جیرفت، کرمان و حتی به قسمت‌های بلوچستان پاکستان روی آورده‌اند. از این رو این طایفه را می‌توان در پنج منطقه سیستان، کرمان ، بلوچستان، شمال ایران ومناطقی در جنوب و جنوب غرب افغانستان میتوان پیدا کرد. [نیازمند منبع]

در کتاب «احیا الملوک» به نام این طایفه، اشاره شده است. امروز مرکز اصلی بامری‌ها در بلوچستان کنونی، منطقه دلگان می‌باشد. بامری‌های ساکن سیستان و بلوچستان کمتر از یک سوم انانسنی مذهب و بیش از دو سوم شیعه مذهب هستند و به دامداری و کوچ نشینی مشغولند. و ریش سفید و سردار کنونی این طایفه مهدی خان بامری است/ نوهء نواب خان بزرگ/

زادگاه اصلی بامری‌ها[ویرایش]

به گفته سردار نواب خان، بزرگ طایفه بامری، زادگاه و خاست‌گاه اصلی این طایفه زابل، بم و نرماشیر کرمان است.[نیازمند منبع]

تیره‌ها[ویرایش]

این طایفه شامل تیره‌های زیر می‌باشد:

تیره‌های اصلی بامری و عبداللهی براساس همین بررسی، تیره‌های اصلی طایفه بامری، میرک زهی،نوابی، رودین زهی، فولاد زهی، حیدرزهی، شهدادزهی،کاظم زهی(توکلی)،قاسم زهی و دکالی هستند و تیره‌های جنگوزهی، خاکی زهی، تاجوزهی، شاهوزهی، کنارزهی و جمشیدزهی، منسوب به طایفه عبداللهی.

منابع[ویرایش]

  • غلامعلی رئیس الذاکرین. زادسروان سیستان. چاپ ۱۳۷۰.