بازوفیل

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
بازوفیل
PBBasophil.jpg
گرانولوسیت بازوفیل
Baso-hemo.JPG
بازوفیل
شناسه‌ها
واژگان کالبدشناسی

بازوفیل‌ها کمترین درصد گلبولهای سفید (۱٪) در یک گسترش خونی را دارند. کروی شکل اند و ۱۰ تا ۱۴ میکرون قطر دارند (کوچکتر از ائوزینوفیل). هسته آن‌ها دارای کروماتین غلیظ، فرورفته، لوبوله، میزان کمتر کروماتین، پوشیده شده به وسیله گرانول‌ها است (برخلاف ائوزینوفیل‌ها).[۱] بازوفیل‌ها دارای دانه‌های درشت آبی تیره در سیتوپلاسم خود هستند. این دانه‌ها حاوی مواد متعددی مانند هیستامین، پروتئوگلیکان (مانندهپارین و کندروایتین) و آنزیمهای پروتئولیتیک (مانند الاستاز و لیزوفسفولیپاز) هستند که نقش مهمی در واکنشهای التهابی دارند. آزاد شدن هیستامین در خون باعث افزایش نفوذپذیری مویرگها و ایجاد علائم حساسیت (آلرژی) ازجمله التهاب، قرمزی، خارش و مخصوصاً کهیر می‌گردد. سایر مواد نیز در دفاع بدن در برابر میکروبها موثرند. اعمال بازوفیل ها قابلیت بیگانه خواری و توانایی کشتن خارج سلولی بازوفیل‌ها بسیار ناچیز بوده و عمدتاً فعالیت آنها محدود به واکنشهای ازدیاد حساسیت نوع یک می‌باشد. بازوفیل ها و ماست سلها دارای گیرنده برای بخش Fc ایمونوگلوبولینهای IgE و IgG4 می‌باشند. هر ماده‌ای که بتواند دو IgE سطحی بازوفیل ها یا ماست سلها را بهم وصل نماید (مانند آلرژن ها، سم زنبور، C3a و C5a)، موجب دگرانولاسیون این سلولها و آزاد شدن محتویات آنها گردیده که در نهایت واکنشهای ازدیاد حساسیت نوع یک را سبب می‌شود.

همچنین بازوفیل‌ها فعالیت ضد انعقادی دارند به علت ترشح هپارین مانع انعقاد خون می‌شوند

نگارخانه[ویرایش]

جستارهای وابسته[ویرایش]

گرانولوسیت

منابع[ویرایش]

  1. سید علی مهبد امیر، هماتولوژی عملی، چاپ چهارم، تهران، نشر اشراقیه، زمستان 1387 صص 167-174