اینترفرون

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
Interferon alpha/beta domain
1RH2 Recombinant Human Interferon-Alpha 2b-01.png
The molecular structure of human interferon-alpha
شناسه‌ها
نمادInterferon
PfamPF00143
InterProIPR000471
PROSITEPDOC00225
SCOPe1au1 / SUPFAM

اینترفرون ها(به انگلیسی: Interferon) نوعی از پروتئین‌ها هستند که سلول‌های میزبان آلوده به ویروس آزاد ساخته و موجب تحریک سیستم ایمنی و افزایش مقاومت بدن می‌شوند. اینترفرون‌ها از دسته سایتوکاینها می‌باشد.

تاریخچه[ویرایش]

در سال ۱۹۵۷ پژوهشگران انگلیسی مولکول‌هایی به نام اینترفرون را در بدن کشف کردند که با مقاوم ساختن سلول به حمله ویروسی، می‌توانند علیه آن‌ها وارد عمل شوند. اینترفرون‌ها به خصوص در برابر عفونت‌های ویروسی مقاومت می‌بخشند و در واکنش‌های ایمنی طبیعی بدن، حتی در غیاب ویروس‌ها (مثلاً در سرطان) شرکت دارند.

انواع اینترفرون[ویرایش]

حداقل ده نوع متفاوت از اینترفرون‌ها در پستانداران کشف شده که هفت نوع از آن‌ها در انسان شناسایی شده‌اند. اینترفرون‌های انسانی در سه تیپ طبقه‌بندی می‌شوند. تیپ یک برحسب اثر ضد ویروسی، ضد رشد و فعال‌سازی سلول کشنده طبیعی به اینترفرون‌های IFN-α و IFN-β، IFN-ω تقسیم بندی می‌شود. از تیپ دو IFN-γ و از تیپ سه IFNLR۱ قابل ذکرند. این پروتئین‌ها توسط لوکوسیت‌ها، لنفوسیت‌ها، فیبروبلاست‌ها و سایر سلول‌های سیستم ایمنی تولید می‌شوند.

عملکرد اینترفرون[ویرایش]

اینترفرون‌ها موجب تحریک سیستم ایمنی و افزایش مقاومت بدن در برابر عوامل بیماری‌زا می‌شوند. برخی موجب فعال شدن سلول‌های ایمنی مانند سلولهای کشنده طبیعی (Nk) و ماکروفاژها می‌شوند. یا با ارائه آنتی ژن عوامل بیماری‌زا به لنفوسیتهای T موجب بهتر شناخته شدن آن‌ها و تشدید پاسخ ایمنی می‌شوند. همچنین مقاومت سلول‌های سالم به ویروسها را افزایش می‌دهند. اینترفرونها در ایجاد برخی از علایم بیماریهای عفونی مانند احساس خستگی و تب نیز نقش دارند.اینترفرونی که در پاسخ به یک نوع ویروس تولید می شود سبب بروز مقاومت کوتاه مدت در برابر بسیاری از ویروس ها نیز می شود.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]