انلیل (ایزد)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از انلیل)
انلیل
𒀭𒂗𒆤
خدای باد، هوا، زمین و توفان
God Enlil, seated, from Nippur, Iraq. 1800-1600 BCE. Iraq Museum.jpg
تندیس انلیل نشسته بر سریر پادشاهی، یافت شده در نیپور برای ۱۸۰۰–۱۶۰۰ پیش از میلاد و اکنون در موزه ملی عراق
اقامتگاهنیپور
نمادتاج شاخدار
اطلاعات شخصی
والدینآن و کی
همسرنین‌لیل، کی
فرزنداننینورتا، نانا، نرگال، نینازو و انبیلولو
همتایان
همتای بابلیالیل
همتای هوریانیکوماربی

انلیل[الف] که بعداً به نام الیل شناخته شد، خدای باستانی میان‌رودان بود که با باد، هوا، زمین و طوفان پیوند داشت.[۴] او در آغاز به عنوان خدای کانونی پانتئون سومریان رسمیت پیدا کرد، [۵] اما بعدها توسط اکدی‌ها، بابلی‌ها، آشوری‌ها و هوری‌ها نیز پرستش شد. کانون اصلی پرستش انلیل پرستشگاه اکور در شهر نیپور بود که باور بر این بود که توسط خود انلیل ساخته شده بود و به عنوان «طناب پهلوگیری» بهشت و زمین را به هم پیوند می‌دهد. او همچنین گاهی در نوشته‌های سومری به عنوان نونامنیر نامیده می‌شود. بر پایه یکی از سرودهای سومری، انلیل آنچنان سپند و مقدس بود که دیگر خدایان حتی نمی‌توانستند به او نگاه کنند. انلیل در سده بیست و چهارم پیش از میلاد با رشد نیپور به آوازه رسید. آیین دینی او پس از چپاول نیپور توسط ایلامی‌ها در سال ۱۲۳۰ پیش از میلاد رو به نابودی گذاشت و سرانجام مردوک خدای میهنی بابلی جایگزین او به عنوان خدای کانونی پانتئون میان‌رودان شد. خدای بابلی بیل، آمیخته‌ای از برادر انلیل، انکی، پسر انکی، مردوک و خدای چوپان، دوموزوید است.

انلیل کارکردی بنیادین در افسانه آفرینش سومری دارد. او آنو (بهشت) را از کی (زمین) جدا می‌کند و بدین‌گونه جهان را برای انسان‌ها قابل سکونت می‌کند. در افسانه طوفان سومری، انلیل به زیوسودرا برای اینکه از سیل جان به در برده پاداش جاودانگی می‌دهد و در افسانه طوفان بابلی، انلیل خود عامل سیلی است که برای نابودی نسل بشر، که با سر و صدای زیادشان خواب را از او گرفتند، فرستاده‌است. افسانه انلیل و نینلیل در مورد مجموعه‌ای از اغواگری‌هایِ انلیل از ایزدبانوی نینلیل در ظاهرهای گوناگون است که منجر به آبستنی نانا خدای ماه و خدایان جهان زیرین، نرگال، نینازو و انبیلولو می‌شود. انلیل به عنوان پدیدآورنده و سازنده کلنگ و پشتیبان کشاورزی در نظر گرفته می‌شد. انلیل همچنین در چندین افسانه مربوط به پسرش نینورتا از جمله آنزو و لوح سرنوشت‌ها و لوگاله نقش برجسته ای دارد.

ریشه‌شناسی نام

نام انلیل از دو واژه سومری باستان ان (𒂗)، به معنی «پروردگار» و لیل (𒆤)، که برابرهای گوناگونی برایش پیشنهاد شده‌است.[۶] [۱][۷] لیل گاهی به عنوان باد به معنی یک پدیده آب و هوای (که در نتیجه انلیل به معنای خدای آب و هوا و آسمان، «خداوند باد» یا «خدای طوفان» می‌شود)،[۸] [۹] [۱۰] یا همچنین به معنای روان یا روحی که وجود آن با تکان‌های ریز در هوا احساس می‌شود برگردان شده‌است. همچنین لیلشاید نماینده یک وام‌واژه جزئی سامی به جای یک واژه سومری نیز باشد.[۱۱] نام انلیل یک ساختار برگیر (مضاف الیه) نیست[۱۲] که نشان دهنده این است که انلیل به جای اینکه صرفاً علت لیل باشد، خود شخصیت لیل در نظر گرفته می‌شده‌است. [۱۲]

پیوتر اشتاینکلر نوشته‌است که معنای لیل ممکن است سرنخی برای یک حوزه کاری خاص از انلیل، خواه طوفان، روان‌ها، یا غیره، نباشد چراکه انلیل ممکن است «خدایی جهانی[...] بدون هیچ حوزه کاری خاصی باشد. "[۱۳]

پرستش

ویرانه‌های پرستشگاهاکور در نیپور
نقشه طبقه همکف پرستشگاه اکور در نیپور
کتیبه ای به خط میخی بر روی ملات دیوریت از نیپور که می‌گوید این‌ها پیشکش‌هایی از گودئا به انلی است (ح. 2144 - 2124 پیش از میلاد).

انلیل خدای پشتیبان (محافظ) دولت-شهر سومری نیپور بود[۱۴] که کانون اصلی پرستش او پرستشگاه اکور بود. [۱۵] نام پرستشگاه او در زبان سومری باستان به معنای «کوه خانه» است. [۱۵] باور بر این بود که پرستشگاه اکور توسط خود انلیل ساخته و بنا گذاشته شده‌است [۱۵]و مانند «طناب پهلوگیری کشتی‌ها» بهشت و زمین را به همین پیوند می‌دهد[۱۵] که به این معنی «کانالی ارتباط بین زمین و آسمان» است. [۱۵] در سروده‌ای که در زمان پادشاهی اورنامو، بنیانگذار دودمان سوم اور، نوشته شده بود، اکور با جزئیات کامل توصیف شده و گفته می‌شود که دروازه‌های آن با صحنه‌هایی از ایمدوگود، که یک خدای کوچکتر بود و گاهی به شکل یک پرنده نشان داده می‌شد، کنده‌کاری شده‌است. در این کنده‌کاری‌ها پرنده‌ای غول پیکر یک شیر را می‌کشد و عقابی که گناهکاری را می‌رباید نمایش داده شده‌اند. [۱۵]

سومریان باور داشتند که تنها انگیزه و هدف وجود انسان پیشکاری (خدمت) خدایان است. [۱۶] [۱۷] به باور آنان تندیس یک خدا همچنین انگارش (تجسم) فیزیکی خود خدا است. [۱۵] [۱۰]بدین گونه، تندیس‌های خدایان مورد نگهداری و توجه همیشگی بودند [۱۵] و گروهی از کشیشان برای نگهداری از آن‌ها گماشته می‌شدند. [۱۰] مردم انلیل با پیشکش خوراک و دیگر نیازهای انسانی به پرستش این خدایان می‌پرداختند. [۱۶] باور بر این بود که وعده خوراک روزانه انلیل همان خوراکی است که به‌طور آئینی در پیشگاه تندیس خدایان و در قالب یک جشن گذاشته می‌شد، [۱۰] [۱۵] [۱۶]. این خوراکی‌های پس از جشن در میان کشیشان نگهدارنده خدا پخش می‌شد. [۱۶] این کشیش‌ها همچنین سرپرست تغییر پوشاک تندیس‌ها بودند. [۱۰]

سومری‌ها انلیل را خدایی خیرخواه و پدرگونه می‌پنداشتند که نگهدار بشریت است و از آسایش آنها نگهداری می‌کند. [۱۷] یکی از سرودهای سومری انلیل را با آنچنان شکوهی توصیف می‌کند که دیگر خدایان حتی نمی‌توانستند به او نگاه کنند. [۱۵] [۱۷] همین سرود همچنین بیان می‌کند که بدون انلیل شهریگری و تمدن نمی‌توانست وجود داشته باشد. [۱۷] از فرنام‌های انلیل «کوه بزرگ» و «پادشاه سرزمین‌های بیگانه» است. [۱۵] انلیل همچنین گاهی با عنوان‌هایی مانند «طوفان خروشان»، «گاو نر درنده» و «بازرگان» نیز خوانده می‌شذ. [۱۵] مردم میان‌رودان او را به عنوان آفریننده، پدر، پادشاه و برترین پروردگار جهان می‌پنداشتند. [۱۵] [۱۷] او همچنین با نام «نُنامنیر» [۱۵] نیز شناخته می‌شد و دست کم در یک نوشته، از او به عنوان «باد خاور و باد شمال» یاد شده‌است. [۱۵]

پادشاهان، انلیل را فرمانروایی نمونه و سرآمد می‌دانستند و کوشش می‌کردند تا از او الگو بگیرند. [۱۸] گفته می‌شد که انلیل بسیار دادگر است [۱۷] و نسبت به بدی‌ها شکیبا است. [۱۷] فرمانروایان از سراسر سومر برای راستش و مشروعیت بخشیدن به خود رهسپار پرستشگاه انلیل در نیپور می‌شدند. [۱۹] آنها با بخشیدن زمین‌ها و اشیاء گرانبها به پرستشگاه او به عنوان پیشکش، مهربانی انلیل را پاسخ می‌دادند. [۱۹] نیپور تنها دولت-شهر سومری بود که هرگز کاخی در آن ساخته نشد [۱۶] که دلیل آن این بود که ارزش و اهمیت شهر به عنوان کانون فرقه انلیل با پادشاهی انلیل نمایش داده شود. [۱۶] حتی در زمان بابلیان، زمانی که مردوک جایگزین انلیل به عنوان خدای برتر شد، پادشاهان بابل همچنان به شهر سپند و مقدس نیپور رهسپار می‌شدند تا فرمانروایی خود را راستش ببخشند. [۱۹]

انلیل برای نخستین بار در سده بیست و چهارم پیش از میلاد، زمانی که اهمیت خدای آنو رو به کاهش می‌رفت، به شهرت و آوازه رسید. [۲۰] [۱۷] در این دوره زمانی، انلیل و آن بیشتر با هم در کتیبه‌ها آورده می‌شدند. [۲۰] انلیل خدای برتر و نیرومندتر در میان‌رودان در طول دوره آموری باقی ماند، [۲۰] و پادشاهان آموری همچنان منبع راستش خود را انلیل می‌خواندند. [۲۰] اهمیت انلیل پس از پیروزی بر سومر توسط پادشاه بابل، حمورابی، آغاز شد [۲۰] بابلی‌ها انلیل را با نام «الیل» [۴] پرستیدند و هوری‌ها او را با خدای خود، کوماربی، در هم آمیختند. [۴] در یکی از آیین‌های هوری، انلیل و آپانتو «پدر و مادر ایشهارا» خوانده می‌شوند. [۲۱] انلیل نیز در کنار نینلیل عضوی از " خدایان توانا و استوار " خوانده می‌شود. [۲۱]

در زمان کاسیت (ح. 1592 پیش از میلاد - ۱۱۵۵ پیش از میلاد)، نیپور برای زمان کوتاهی توانست نفوذ خود را در منطقه بازیابد و انلیل بار دیگر به آوازه رسید. [۲۰] از حدود ۱۳۰۰ پیش از میلاد به بعد، انلیل با خدای ملی آشور، [۱۵] که برجسته‌ترین خدای پانتئون آشوری بود، در هم آمیخته شد. [۱۵] سپس، در سال ۱۲۳۰ پیش از میلاد، ایلامی‌ها به نیپور یورش بردند و آیین انلیل به همراه شهر ویران شده، رو به فراموشی گذاشت. [۲۰] کمابیش صد سال بعد، نقش انلیل به عنوان سالار و رئیس پانتئون به مردوک، خدای میهنی بابلی‌ها، داده شد. [۲۰] [۲۲] اهمیت انلیل در پانتئون به اندازه زیادی کاهش یافت [۲۲] و از او صرفاً گاهی به عنوان سویه‌ای از مردوک نام برده می‌شد. [۲۲] با این وجود، پرستشگاه‌های انلیل همچنان در سراسر دوره نئو-آشوری (۹۱۱ سال پیش از میلاد - ۶۰۹ پیش از میلاد) [۲۲] کار خود را دنبال کردند و حتی بابلی‌ها باورمند به این شدند که انلیل و آنو نیروی مردوک را به او بخشیده‌اند. [۲۲] در طول هزاره نخست پیش از میلاد، بابلی‌ها خدایی را به نام " بیل " به معنای "سالار و ارباب" را می‌پرستیدند که آمیزه‌ای از انلیل، مردوک و خدای رو به مرگ، دوموزید، بود. [۲۳] [۲۴] بیل همه عنوان‌ها [۲۴] و جایگاه‌های انلیل در دین بابلی را دارا بود. [۲۴] سرانجام، بیل به عنوان خدای سامان و سرنوشت شناخته شد. [۲۴] در همین زمان، آشور همچنان به عنوان «انلیل آشوری» یا «انلیل خدایان» شناخته می‌شد. [۲۲] پس از فروپاشی امپراتوری نئوآشوری، تندیس‌های انلیل شکسته و پرستشگاه‌های او ویران شدند، چراکه او به شکل جدایی ناپذیری با آشوری‌ها که بسیاری از مردمان سرزمین‌های شکست خورده از آنها بیزار بودند، در پیوند بود. [۲۲] انلیل تا حدود سال ۱۴۱ پیش از میلاد، زمانی که آیین مردوک رو به نابودی پایانی رفت و در نهایت تا حد زیادی فراموش شد، با نام مردوک پاس دیده می‌شد. [۲۲]

جستارهای وابسته

یادداشت

  1. سومری: 𒀭𒂗𒆤 dEN.LÍL، «فرمانروای باد»[۱][۲][۳]

پانویس

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ Halloran 2006.
  2. Holland 2009, p. 114.
  3. Nemet-Nejat 1998, p. 182.
  4. ۴٫۰ ۴٫۱ ۴٫۲ Coleman & Davidson 2015.
  5. Kramer 1983.
  6. Stone, Adam. "Enlil/Ellil (god)". Ancient Mesopotamian Gods and Goddesses. Oracc and the UK Higher Education Academy. Retrieved 20 December 2020.
  7. Wang, Xianhua. "The Metamorphosis of Enlil in Early Mesopotamia". pp. 6–22. Retrieved 20 December 2020.
  8. Jacobsen, Thorkild (1989). "The líl of En-líl". DUMU-É-DUB-BA-A: Studies in Honor of Åke W. Sjöberg. University of Pennsylvania Museum of Archaeology and Anthropology. pp. 267–276. ISBN 978-0-934718-98-1.
  9. Holland 2009.
  10. ۱۰٫۰ ۱۰٫۱ ۱۰٫۲ ۱۰٫۳ ۱۰٫۴ Nemet-Nejat 1998.
  11. Michalowski, Piotr (1998). "The unbearable lightness of Enlil". Intellectual Life of the Ancient Near East. The Oriental Institute of the Academy of Sciences of the Czech Republic. p. 240.
  12. ۱۲٫۰ ۱۲٫۱ van der Toorn, Becking & Willem 1999.
  13. Steinkeller, Piotr (1999). "On Rulers, Priests, and Sacred Marriage: Tracing the Evolution of Early Sumerian Kingship". Priests and Officials in the Ancient Near East. p. 114, n. 36.
  14. Hallo 1996.
  15. ۱۵٫۰۰ ۱۵٫۰۱ ۱۵٫۰۲ ۱۵٫۰۳ ۱۵٫۰۴ ۱۵٫۰۵ ۱۵٫۰۶ ۱۵٫۰۷ ۱۵٫۰۸ ۱۵٫۰۹ ۱۵٫۱۰ ۱۵٫۱۱ ۱۵٫۱۲ ۱۵٫۱۳ ۱۵٫۱۴ ۱۵٫۱۵ ۱۵٫۱۶ Black & Green 1992.
  16. ۱۶٫۰ ۱۶٫۱ ۱۶٫۲ ۱۶٫۳ ۱۶٫۴ ۱۶٫۵ Janzen 2004.
  17. ۱۷٫۰ ۱۷٫۱ ۱۷٫۲ ۱۷٫۳ ۱۷٫۴ ۱۷٫۵ ۱۷٫۶ ۱۷٫۷ Kramer 1963.
  18. Grottanelli & Mander 2005.
  19. ۱۹٫۰ ۱۹٫۱ ۱۹٫۲ Littleton 2005.
  20. ۲۰٫۰ ۲۰٫۱ ۲۰٫۲ ۲۰٫۳ ۲۰٫۴ ۲۰٫۵ ۲۰٫۶ ۲۰٫۷ Schneider 2011.
  21. ۲۱٫۰ ۲۱٫۱ Archi 1990.
  22. ۲۲٫۰ ۲۲٫۱ ۲۲٫۲ ۲۲٫۳ ۲۲٫۴ ۲۲٫۵ ۲۲٫۶ ۲۲٫۷ Mark 2017.
  23. Fontenrose 1980.
  24. ۲۴٫۰ ۲۴٫۱ ۲۴٫۲ ۲۴٫۳ Doniger 1990.

منابع

پیوند به بیرون