بت (الوهیت)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

در مناسک مذهبی، بت به چیزی گفته می شود که به دست انسان ساخته شده باشد و انسان ها آن را پرستیده یا از آن به عنوان خدایان، روح، یا دایمون (اساطیر کلاسیک)  یاد شود. در برخی از سنت ها از جمله سنت های مصر، یونان و روم باستان، هندوییسم مدرن، بت ها در معابد قرار داده می شوند و مناسک خاصی همچون شسته شدن، پوشاندن لباس به بت، و یا گذاشتن غذا برای آنها در نظر گرفته می شود.[۱][۲][۳]

شرق نزدیک باستانی و مصر[ویرایش]

به نظر می رسد از بین ادیانی که از آن اطلاعاتی در دست داریم، استفاده از بت ها در شرق نزدک باستانی، همانند ادیان مصر باستانی است. معابد جایگاه بت ها بوده و تعداد زیادی از بت ها وجود داشته است. ادیان عبرانی باستانی یک استثنا بوده یا استثنا شدند، آنها به بت ها اعتقاد نداشتند در حالیکه یکتا پرستی را نیز رد می کردند. ارتباط این و آتنیسم که اخناتن سعی به تحمیل آن به مصر داشت بسیار مورد بحث قرار گرفت. 

یونان کلاسیک و روم[ویرایش]

تمامی معابد باستانی یونان و معابد رومی دارای یک بت در درون‌خانه بودند. دسترسی به درون‌خانه متغیر بود، اما به غیر از کشیش ها، برخی از پرستش کننده ها نیز در بعضی از زمان ها به درون‌خانه اجازه ورود داشتند در حالی که قربانی کردن برای خدایان امری عادی بود که در خارج از معبد انجام می شد. ( تمنوس یا معبد در یونای)

ادیان سامی[ویرایش]

معتقدان به ادیان سامی یا ابراهیمی پرستش را به گونه های مختلفی انجام می دهند.

مسیحیت[ویرایش]

بت ها در مسیحیت شمایل (تصویر حضرت مسیح یا مریم و یا مقدسین مسیحی) نامیده می شود. مسیحیانی که شمایل را تکریم می کنند، بین "تکریم" و "پرستش" تاکید می کنند.

اسلام[ویرایش]

در اواخر دوره ماقبل اسلام در شهر عربی مکه، یک دوره رواج داشت که بین مسلمانان با نام دوره جاهلیت شناخته می شود. کافران یا تاجران قبل از اسلام خانه کعبه را کنترل می کردند و کنترل کعبه به گونه ای کنترل شهر محسوب می شد.[۴]

ادیان هندی[ویرایش]

هندوئیسم[ویرایش]

گربهاگریها یا زیارتگاه داخلی قسمتی از یک معبد هندویی استکه در آن بت خدایان قرار دارد. این بت ها ممکن است مجسمه هایی باشند که بسیار استادانه درست شده اند و یا یک لینگام سمبلیک، (لینگام نماد ذکر است که در پرستش سیوا خدای هندوان به کار می رود.) و حتی گاهی نشان فرج یا دیگر اشکال سمبلک باشد. معمولاً تنها روحانیون یا کشیش ها حق ورود به کل اتاق را دارند، اما معماری معابد هندویی به شکلی است که افراد قادر به دیدن بت از منداپا که قسمتی است که به اتاق اصلی وصل شده، می باشند. (ورود به این قسمت و کل معبد در برخی از موارد به طور کلی ممنوع می باشد.)[۵]

در آیین هندویی عبادت به شکل های مختلفی انجام پذیر است  بنابراین بت ها (مورتی ها) طرز عبادت را تجویز نمی‌کنند. در آیین هندوییسم یک مورتی  معمولاً به تصویری اشاره می کند که بیانگر روح الهی است. (مورتا) [۶]

جینیسم[ویرایش]

در جینیسم (آیینی هندی که با آیین بودا تشابه دارد و ریضتکشی و احترام به همه موجودات در آن تاکید شده است)، تیرتهنکرها ("سازنده اسباب بازی") نشان دهنده هدف واقعی همه انسانها است.  خصوصیات آنها توسط جاینز پرستش می شود. تصاویر به تصویر کشیدن هر یک از بیست و چهار تیرتهنکر در معابد جاین قرار داده شده است. هیچ اعتقادی وجود ندارد که خود تصویر غیر از بازنمایی از موجودی باشد که آن را نشان می دهد.[۷]

منابع[ویرایش]

  1. ""Idol" in the American Heritage Dictionary (2016.)". Ahdictionary.com. Retrieved 2019-01-29.
  2. ""Idol" in Merriam–Webster (2017)". Merriam-webster.com. 2019-01-15. Retrieved 2019-01-29.
  3. "Idol" in the Oxford Living Dictionaries (2017).
  4. For example: Mahoney, Daniel J. (2018). "The Humanitarian Subversion of Christianity and Authentic Political Life". The Idol of Our Age: How the Religion of Humanity Subverts Christianity. New York: Encounter Books. ISBN 9781641770170. Retrieved 16 Jan 2019. Humanitarianism as Comte first proclaimed it is an 'idol' of the first order at the service of a soul-destroying illusion.
  5. Vaswani, J.P. (2002). Hinduism: What You Would Like to Know About. Sterling Publishers Pvt. Ltd. p. 12. ISBN 978-1-9049-1002-2. Hinduism also teaches us that all forms of worship are acceptable to God. We may use idols; we may go to temples; we may recite set prayers; we may offer a simple form of worship with flowers and a lamp; or we may perform an elaborate puja with set rituals; we may sing bhajans or join a kirtan session or we can just close our eyes and meditate upon the light within us.
  6. Klostermaier, Klaus K. A Survey of Hinduism. 1989 pp. 293–5
  7. Zimmer, Heinrich (1953), Joseph Campbell, ed., Philosophies Of India, London, E.C. 4: Routledge & Kegan Paul Ltd, p. 182, ISBN 978-8120807396

برای مطالعه بیشتر[ویرایش]