پیکسیز

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
پیکسیز
پیکسیز در حال اجرا در ژوئیه ۲۰۰۴، از چپ به راست: جو سانتیاگو، بلک فرانسیس، دیوید لاورینگ، کیم دیل
پیکسیز در حال اجرا در ژوئیه ۲۰۰۴، از چپ به راست: جو سانتیاگو، بلک فرانسیس، دیوید لاورینگ، کیم دیل
اطلاعات هنرمند
اهل کشور بوستون، ماساچوست، ماساچوست، ایالات متحده
سبک‌ها آلترنیتیو راک
کار(ها) ۱۹۸۶–۹۳، ۲۰۰۴–تاکنون
ناشر(ها) 4AD، الکترا، کوکینگ وانیل، اسپین آرت، آرتمیس, پیکسیزمیوزیک، PIAS
نقش‌های
مرتبط
امپز, بریدرز، گرند دیوچی، مارتینیز، مافز، پاندوراس
وب‌گاه pixiesmusic.com
اعضا
بلک فرانسیس
دیوید لوورینگ
جوی سانتیاگو
پاز لنچانتین
اعضای پیشین
کیم دیل
کیم شاتاک

پیکسیز (به انگلیسی: Pixies) یک گروه موسیقی آلترنیتیو راک آمریکایی است که در سال ۱۹۸۶ در بوستون، ماساچوست تشکیل شد. این گروه در حال حاضر، از بنیان‌گذاران اولیه آن، بلک فرانسیس (خواننده اصلی، نوازنده گیتار ریتم)، جوی سانتیاگو (گیتار لید) و دیوید لوورینگ (درامز) تشکیل شده است. دیگر عضو گروه که از جمله اعضای بنیان‌گذار محسوب می‌شود، کیم دیل (گیتار بیس و خواننده پشتیبان) است که گروه را در سال ۲۰۱۳ ترک کرد و کیم شاتاک برای مدت چند ماه جای او را در نقش نوازنده گیتار بیس در اجراهای زنده گرفت. سپس پاز لنچانتین جایگزین شاتاک برای تور سال ۲۰۱۴ گروه شد. گروه پیکسیز محبوبیتی نسبتاً متوسط در کشور خانهٔ خود بدست آورد، اما در بریتانیا و سرزمین‌های اروپایی، بسیار محبوب شد. پیکسیز در سال ۱۹۹۳ در وضعیتی نامهربانانه از هم پاشید، اما در سال ۲۰۰۴ مجدداً با همان اعضای سابق تشکیل شد. با وجود موفقیت‌های تجاری محدودی که این گروه بدست آورد، موسیقی گوشخراش و پرخاشگرانه آنها بر روی گروه‌هایی از جمله نیروانا، ردیوهد، د استروکز و ویزر تأثیرگذار بوده است.

سبک موسیقیایی گروه پیکسیز از عناصری از جمله ایندی راک، سایکدلیا، نویز راک و سارف راک تشکیل شده است. بلک فرانسیس ترانه‌نویس و خواننده اصلی گروه است. او ترانه‌هایی درباره موضوعات غیرمعمول همانند قطع عضو، سورئالیسم، زنا و خشونت مذهبی (انجیلی) نوشته است.

گروه پیکسیز را در گسترش سبک آلترنیتیو راک در دهه ۱۹۹۰ میلادی تأثیرگذار می‌دانند. محبوبیت پیکسیز در سال‌های پس از منحل‌شدن آنها بیشتر شد. طوری که پس از اتحاد دوباره آنها در سال ۲۰۰۴، کلیهٔ بلیط‌های تورهایشان فروخته شد. در ژوئیه ۲۰۱۳، گروه پس از ده سال، آهنگ‌های جدید خود را در قالب یک آلبوم استودیویی منتشر کردند.

تاریخچه[ویرایش]

تشکیل (۱۹۸۶)[ویرایش]

جوی سانتیاگو و بلک فرانسیس (که نام اصلی او چارلز تامسون چهارم است) اولین بار وقتی همدیگر را ملاقات کردند که هر دو در دانشگاه ماساچوست در امهرست تحصیل می‌کردند.[۱] آنها در یک سوئیت در کنار هم زندگی می‌کردند. هرچند که سانتیاگو درباره حواس‌پرتی فرانسیس نگران بود، به این نکته پی برده بود که او نوازنده موسیقی است و به این ترتیب آنها با هم دوست شدند.[۲] سپس فرانسیس به سفری در پورتوریکو رفت تا زبان اسپانیایی را بیاموزد.[۱] پس از شش ماه، به امهرست برگشت و از دانشگاه انصراف داد.[۳] فرانسیس و سانتیاگو سال ۱۹۸۴ را در یک انبار گذراندند، فرانسیس با گیتار آکوستیک خود آهنگ می‌ساخت و شعرهای آنها را هم در مترو می‌نوشت.[۴]

آن دو در ژانویه ۱۹۸۶، یک گروه موسیقی تأسیس کردند.[۵] نوازنده گیتار بیس، کیم دیل، دو هفته بعد به آنها پیوست. دیل از طریق یک آگهی که توسط فرانسیس صورت گرفته بود، با آنها آشنا شده بود. فرانسیس در آن آگهی، به دنبال یک نوازنده گیتار بیس مونث بود که هم از آیکون‌های موسیقی فولک، پیتر، پاول و ماری و هم از گروه Hüsker Dü خوشش بیاید.[۶] دیل تنها کسی بود که به این آگهی پاسخ داده بود، اما در حین گزینش، بدون یک گیتار بیس نزد آنها آمده بود، چرا که او هیچگاه این ساز را ننواخته بود.[۷][۸] او تنها به این خاطر به گروه دعوت شد که ترانه‌هایی که بلک فرانسیس به او نشان داده بود را پسندیده بود. او بعدها یک گیتار بیس تهیه کرد و آن سه در آپارتمان دیل به تمرین پرداختند.[۹]

پس از اینکه دیل وارد گروه شد، گروه سعی کرد خواهر او، کلی دیل را هم به عنوان نوازنده درامز جذب خود کند که ناموفق بود.[۱۰] شوهر کیم به آنها پیشنهاد کرد که دیوید لاورینگ را استخدام کنند که کیم قبلاً با او در جشن عروسی‌اش ملاقات کرده بود.[۱۱][۱۲] سانتیاگو به صورت تصادفی از روی یک فرهنگ لغت نام «پیکسیز» را برای گروه انتخاب کرد و این نام مورد موافقت دیگر اعضا واقع شد؛ معنی این نام، «الف‌های کوچولوی بدجنس» می‌شود.[۱] وقتی که گروه اسمی برای خود انتخاب کرد و ترکیب اعضای آن شکل گرفت، آنها در اواسط ۱۹۸۶ تمرینات خود را به گاراژ والدین لاورینگ بردند.[۹][۱۳] آنها شروع به نواختن در شوها و میخانه‌ها در حوالی بوستون کردند.[۱]

قرارداد ضبط و نخستین آلبوم (۱۹۸۷)[ویرایش]

وقتی که یک بار گروه پیکسیز در کنسرتی به همراه گروه Throwing Muses در حال نواختن بود، توجه گری اسمیت، مدیر برنامه‌های Fort Apache Studios به آنها جلب شد.[۵] او به گروه گفت که «تا وقتی که شما در دنیا معروف نشدید خوابش نمی‌برد».[۱۴] گروه پس از آن یک دمو ۱۷-آهنگه را در Fort Apache ضبط کرد که در بین طرفداران به نوار صورتی شهرت داد، چرا که پس‌زمینه جلد آلبوم صورتی‌رنگ بود. هزینه جلسات ضبط ۱۰۰۰ دلار بود که توسط پدر فرانسیس پرداخت شد و کل جلسات ضبط هم سه روز طول کشید.[۱۵] کن گوز[و ۱] مدیر برنامه‌های آنها شد و دمو را به شخصی به نام Ivo Watts-Russell از یک ناشر مستقل به نام 4AD داد.[۱] واتز-راسل[و ۲] که گروه را خیلی عادی و «خیلی راک اند رول» یافته بود، ابتدا می‌خواست آنها را رد کند، اما به خاطر اصرار دوست‌دخترش، قراردادی با آنها امضا کرد.[۱۶]

پیرو امضا کردن قرارداد با 4AD، هشت آهنگ از دموی نوار صورتی، برای ضبط شدن در یک mini-LP به نام Come On Pilgrim انتخاب شدند.[۵] در برخی از آهنگ‌های این آلبوم چندآهنگه، مثل Vamos و Isla de Encanta، فرانسیس اشاره‌هایی به تجربیاتش در پورتوریکو داشته است؛ آلبوم حاوی اشعاری در مورد فقر و تنگ‌دستی در پورتو ریکو است.[۱۴]

روزای موج‌سوار و دولیتل[ویرایش]

اثر بعدی گروه پس از Come On Pilgrim، یک آلبوم استودیویی تمام‌مدت به نام روزای موج‌سوار بود. این آلبوم توسط استیو آلبینی تهیه شد (که بر طبق پیشنهاد یکی از کارکنان 4AD توسط Watts-Russel استخدام شده بود).[۱۷] تهیه کردن این آلبوم دو هفته طول کشید و آلبوم در اوایل ۱۹۸۸ میلادی منتشر شد.[۱۴] روزای موج‌سوار در اروپا مورد تحسین قرار گرفت، هم ملودی میکر و هم سوندز به روزای موج‌سوار جایزه «آلبوم سال» را اهدا کردند. در آمریکا، آلبوم نقدهایی مثبت، اما در عین حال خاموش را دریافت کرد، واکنشی که در سرتاسر دوران فعالیت گروه پابرجا بود.[۱۸] آلبوم در نهایت موفق شد در سال ۲۰۰۵ در آمریکا گواهی طلا دریافت کند.[۱۹] پس از اینکه آلبوم منتشر شد، گروه به انگلستان رفت تا گروه Throwing Muses را در تور اروپایی «سکس و مرگ» همراهی کند که این تور در Mean Fiddler در لندن آغاز می‌شد.[۲۰] این تور همچنین باعث شد آنها به هلند هم بروند، جایی که پیکسیز در آنجا از قبل به اندازه کافی توجه رسانه‌ها را جلب کرده بود تا بتواند تور را تبلیغ کند. فرانسیس بعدها عنوان کرد که «اولین جایی که با پیکسیز کار انجام دادیم در هلند بود».[۲۱] این تور به خاطر جک‌های خصوصی (in-joke) گروه سرشناس است، مثلا گروه آهنگ‌هایشان را به ترتیب حروف الفبا اجرا می‌کردند.[۵]

در همین اوقات، پیکسیز با یک ناشر عمدهٔ آمریکایی به نام الکترا رکوردز قراردادی را امضا کرد.[۵] در همین حوالی، گروه همکاری با تهیه‌کننده انگلیسی، گیل نورتون را آغاز کرد. نورتون دومین آلبوم تمام‌مدت آنها که دولیتل نام داشت را تهیه کرد[۲۲] که در شش هفتهٔ پایانی سال ۱۹۸۸ میلادی تهیه شد. از این آلبوم، عموماً به عنوان آلبومی یاد می‌شود که گروه با آن از صدا خام و نپخته‌ای که آلبوم‌های قبلی مانند Come On Pilgrim و روزای موج‌سوار داشتند، فاصله گرفت. دولیتل یک صدای شفاف‌تر داشت که عموماً ناشی از تهیه‌کنندگی نورتون و بودجه ۴۰٫۰۰۰ دلاری بود که صرف آن شده بود؛ این مبلغ چهار برابر هزینه‌ای بود که صرف تهیهٔ روزای موج‌سوار شده بود.[۲۳] دولیتل یک تک‌آهنگ به نام «شوهرت داره میاد» داشت که زیست‌نامه‌نگارها، جوش فرانک و کارین گانز آن را آهنگی به طور غیرمعمول شیک و شبه-پاپ تعریف کرده‌اند.[۲۴] «میمون به بهشت رفت» هم تک‌آهنگ دیگری از این آلبوم بود که جزء ۱۰ ترانهٔ مدرن راک برتر رادیویی در ایالات متحده بود[۲۵] و در بریتانیا هم در جمع ۱۰۰ ترانهٔ برتر قرار گرفت.[۲۶] مشابه روزای موج‌سوار، آلبوم دولیتل هم از سوی طرفداران و منتقدین موسیقی مورد تحسین قرار گرفت.[۲۲]

وقفه (۱۹۸۹ تا ۱۹۹۰)[ویرایش]

پس از آلبوم دولیتل، تنش میان دیل و فرانسیس به نقطهٔ اوج خود رسید (برای مثال، فرانسیس یک بار در کنسرتی در اشتوتگارد گیتاری را به سمت دیل پرتاب کرد)[۲۷] و وقتی که دیل در کنسرتی در فرانکفورت از نواختن سر باز زد، تقریباً از گروه کنار گذاشته شده بود.[۲۸] سانتیاگو در مصاحبه‌ای با موجو، دیل را فردی «یک‌دنده که می‌خواهد ترانه‌های خودش را در آلبوم‌ها روی کار بیاورد تا دنیای خودش را بیابد» توصیف کرد. در نهایت، دیل قبول کرد که فرانسیس خواننده است و باید از نظر موسیقیایی، کنترل گروه را در اختیار داشته باشد، اما پس از آن اتفاق در فرانکفورت، «آنها تقریبا دیگر با هم صحبت نمی‌کردند».[۲۸] گروه در تور «Fuck or Fight» که پس از آلبوم دولیتل در ایالات متحده برگذار می‌شد، به طور فزاینده‌ای از پا افتاده‌تر می‌شد و تنش بین اعضا همچنان ادامه داشت.[۲۲] پس از آخرین روز تور در نیویورک، گروه بی‌رمق‌تر از آنی بود که در مهمانی پایان تور که شب پیش رو برگذار می‌شد، شرکت کند و خیلی زود اعلام کرد که فعالیت آنها وقفه‌ای در پی خواهد داشت.[۵]

در طول این وقفه، سانتیاگو و لاورینگ به تعطیلات رفتند.[۲۲] فرانسیس هم یک تور انفرادی کوچک برگذار کرد.[۵] این تور از چند کنسرت تشکیل شده بود تا بتواند خرج سفرش به کل کشور را تامین کند.[۱] دیل یک گروه موسیقی جدید به نام د بریدرز تشکیل داد. دیگر اعضای این گروه تانیا دونلی از گروه Throwing Muses و یک نوازنده گیتار بیس به نام Josephine Wiggs از گروه Perfect Disaster بودند.[۲۹] اولین آلبوم انها Pod در سال ۱۹۹۰ منتشر شد.[۲۹][۳۰]

باسانوا، دنیا رو خر کن، انحلال (۱۹۹۰ تا ۲۰۰۲)[ویرایش]

در سال ۱۹۹۰، تمام اعضای گروه غیر از دیل به لس آنجلس نقل مکان کردند.[۳۱] لاورینگ بیان داشته است که او، سانتیاگو و فرانسیس «به این خاطر به آنجا رفته‌اند که استودیو ضبط در آنجا قرار داشته است».[۳۲] برخلاف آثار پیشین، گروه وقت کمی برای تمرین پیشاپیش داشت و بلک فرانسیس هم بیشتر آلبوم را در استودیو نوشته بود.[۳۳] آلبوم باسانوا که دو تک‌آهنگ با نام‌های ولوریا و Dig for Fire داشت، در ایالات متحده به رتبه ۷۰ رسید.[۲۵] در مقابل، آلبوم در بریتانیا به رتبه سوم رسید.[۳۴] همچنین در سال ۱۹۹۰، پیکسیز آهنگی از گروه Paul Butterfield Blues Band به نام Born in Chicago را بازخوانی کرد و آن را در آلبوم Rubáiyát: Elektra's 40th Anniversary منتشر کرد.[۳۵]

گروه به برگذاری تور ادامه داد و در سال ۱۹۹۱، آلبوم «دنیا رو خر کن» را منتشر کرد که آخرین آلبوم آنها پیش از انحلال گروه بود. این آلبوم حاوی آهنگی به نام «U-Mass» است که آن را آهنگی راجع به بی‌تفاوی و بی‌علاقه‌گی به دانشگاه توصیف کرده‌اند[۳۶] که گیتار ریف آن سال‌ها پیش وقتی که فرانسیس و سانتیاگو در دانشگاه ماساچوست بودند، نوشته شده بود.[۳۶] این آلبوم همچنین حاوی یک نسخه بازخوانی شده از ترانه «شاخ به شاخ» از گروه The Jesus and Mary Chain بود.[۳۷] همچنین در آن سال، گروه نسخه‌ای از اهنگ I Can't Forget را برای آلبوم یادبود لئونارد کوهن به نام I'm Your Fan بازخوانی کرد[۳۸] و شروع به برگذاری یک تور بین‌المللی کرد. در این تور، آنها در اروپا در داخل استادیوم‌های و در ایالات متحده در داخل تالارهایی به اجرا می‌پرداختند.[۵] سپس در سال ۱۹۹۲، U2 را در توری که از آن راضی نبودند، Zoo TV Tour، همراهی کردند.[۳۹] تنش بین اعضای گروه شدت گرفت و در پایان سال، گروه به تعطیلات رفت و اعضای گروه به پروژه‌های مجزا مشغول شدند.[۳۹]

در اوایل سال ۱۹۹۳، فرانسیس در مصاحبه‌ای با BBC Radio 5 اعلام کرد که گروه به کار خود پایان داده است؛ فرانسیس در آن هنگام توضیح دیگری ارائه نداد که برای دیگر اعضای گروه هم نادانسته باقی ماند.[۵] او بعدها به سانتیاگو در این باره تلفن زد و سپس دیل و لاورینگ را در ژانویه ۱۹۹۳ از طریق فکس آگاه کرد.[۴۰] پس از انحلال، چهار عضو گروه شروع به کار بر روی پروژه‌های انفرادی خود کردند. بلک فرانسیس نام خود را به فرانک بلک تغییر داد[۴۱] و چندین آلبوم انفرادی منتشر کرد که تعدادی از آنها را تحت عنوان Frank Black and the Catholics منتشر کرده است.[۴۲] دیل مشغول همان گروه د بیدرز که قبلا تشکیل داده بود، شد. دیل با این گروه، با تک‌آهنگی به نام Cannonball به موفقیت نائل آمد. این آهنگ، در آلبومی به نام Last Splash قرار داشت که در سال ۱۹۹۳ منتشر شده بود و موفق شده بود از نظر فروش گواهی پلاتینی دریافت کند. دیل در سال‌های آینده، دو آلبوم دیگر را هم منتشر کرد.[۲۹] دیل همچنین گروه دیگری به نام The Amps را هم تشکیل داد و یک آلبوم هم با این گروه منتشر کرد.[۴۳][۴۴] سانتیاگو در برخی از آلبوم‌های فرانسیس، گیتار لید نواخته است.[۴۵][۴۶][۴۷] همچنین سانتیاگو در برخی از آلبوم‌های دیگر هنرمندان هم گیتار نواخته است.[۴۸][۴۹] او موسیقی زمینه فیلمCrime and Punishment in Suburbia و شوی Undeclared شبکه تلوزیونی فاکس را نوشته است.[۵۰] سانتیاگو به همراه همسرش، گروهی به نام The Martinis را تأسیس کرد که یک آلبوم هم با این گروه در سال ۲۰۰۴ منتشر کرد.[۵۱] او همچنین در سال ۲۰۰۴، در آلبومی به نام Statecraft، اثر موسیقیدان و رمان‌نویسی به نام Charles Douglas هم به نوازندگی گیتار پرداخت.[۵۲] لاورینگ به دنبال شعبده‌بازی رفت و گه‌گاه با نام The Scientific Phenomenalist برنامه اجرا می‌کرد.[۵۳] لاورینگ همچنین با چند گروه موسیقی از جمله Cracker در نقش نوازنده درامز همکاری کرد[۵۰] و در یکی از آلبوم‌های انفرادی Tanya Donelly،[۵۴] و ترانه‌ای به نام Free از گروه the Martinis هم به نواختن درامز مشغول شد که این ترانه در سوندترک Empire Records هم قرار داده شده است.[۵۰]

ناشرهای گروه، 4AD و الکترا رکوردز، در غیاب گروه به منتشر کردن آثار آنها پرداختند. آنها یک آلبوم برترین آثار به نام «مرگ بر پیکسی‌ها» را در سال ۱۹۹۷،[۵۵] آلبوم Pixies at the BBC را در سال ۱۹۹۸[۵۶] و آلبوم گردآوری‌شده کلیه ترانه‌های پشت‌صفحه‌ای را هم در سال ۲۰۰۱ منتشر کردند.[۵۷] در همین اوقات، در سال ۲۰۰۲، آهنگ‌های نوار دمو ۱۷-ترکه گروه، به صورت یک EP به نام Pixies توسط Cooking Vinyl در بریتانیا[۵۸] و توسط SpinArt Records در ایالات متحده منتشر شد.[۵۹] فرانک بلک همچنین با استفاده از این ناشرها، آلبوم‌های انفرادی خود[۶۰][۶۱] و آلبوم‌هایی با گروه The Catholics را منتشر کرده است.[۴۲][۶۲]

تشکیل مجدد[ویرایش]

۱۱ سال پس از انحلال گروه، گاهی اوقات شایعه‌هایی مبنی بر تشکیل مجدد گروه می‌پیچید. هرچند که فرانک بلک در ابتدا آنها را خیلی راسخانه تکذیب می‌کرد،[۱][۳۶][۶۳] بعدها او شروع به قرار دادن تعدادی از آهنگ‌های پیکسیز در آثارش با The Catholics کرد[۶۴] و گه‌گاهی هم سانتیاگو را در کارهای انفرادی‌اش به خدمت می‌گرفت و لاورینگ هم گاهی اوقات با شعبده‌بازی‌های خود مراسم افتتاحیه کنسرت‌های او را برگذار می‌کرد.[۱]

در سال ۲۰۰۳، یک سری تلفن بین اعضای گروه برقرار شد که نتیجه آن چند تمرین بی‌سروصدا بود و خیلی زود تصمیم به تشکیل مجدد گروه گرفته شد.[۱] در فوریه ۲۰۰۴، گروه خبر از برگذاری یک تور کامل را داد[۶۵] و بلیط‌های مربوط به روزهای ابتدایی تور در عرض چند دقیقه فروخته شدند.[۶۶] نمایش چهار روزهٔ گروه در Brixton Academy لندن، سریع‌ترین میزان فروش بلیط را در طی تاریخ ۲۰ ساله این استودیو داشته است.[۶۷]

پیکسیز اولین کنسرت تجدید دیدار را در تاریخ ۱۳ آوریل ۲۰۰۴ در The Fine Line Music Cafe در Minneapolis, Minnesota برگذار کرد[۶۸] و پس از یک نمایش در Coachella Valley Music and Arts Festival هم یک تور آماده‌سازی در امریکا و کانادا برگذار کرد.[۶۹][۷۰] گروه سپس بیشتر سال ۲۰۰۴ را صرف برگذاری تور در برزیل، اروپا، ژاپن و ایالات متحده کرد.[۶۹] گروه جایزه Act-of-the-Year را در سال ۲۰۰۴ از Boston Music Awards دریافت کرد.[۷۱] بر طبق گزارش‌ها، از فروش بلیط‌ها در تور تجدید دیدار سال ۲۰۰۴ سرجمع بیش از ۱۴ میلیون دلار حاصل شده بود.[۷۲]

در سال ۲۰۰۴، گروه آهنگ جدیدی به نام Bam Thwok را منحصراً از طریق iTunes Music Store منتشر کرد. این ترانه در جدول رسمی آهنگ‌های دانلودی بریتانیا رتبه ۱ را از آن خود کرد.[۷۳] 4AD آلبوم گردآوری‌شده Wave of Mutilation: The Best of Pixies را در کنار یک DVD به نام Pixies منتشر کرد.[۷۴]

پیکسیز همچنین در یکی از آلبوم‌های گرامی‌داشت Warren Zevon تحت عنوان Enjoy Every Sandwich، ترانه‌ای به نام Ain't That Pretty At All را بازخوانی کرده است (از arren Zevon).[۷۵] هم ترانه Bam Thwok و هم Ain't That Pretty At All هر دو توسط Ben Mumphrey تهیه شدند، اولی در Stagg Street Studios در Van Nuys, CA و دومی هم در Metamorphosis Studio در Vienna, Austria.

در سال ۲۰۰۵، گروه در تعدادی فستیوال از جمله لولاپالوزا[و ۳]،[۷۶] T on the Fringe[۷۷] و Newport Folk Festival شرکت جست.[۷۸] آنها سرتاسر سال ۲۰۰۶ و ۲۰۰۷ را هم به شرکت در میادین مختلف مبادرت ورزیدند[۷۹][۸۰] که این حتی منجر به بربایی که نمایش در استرالیا، آن هم برای اولین بار توسط گروه شد.[۸۱] از سال ۲۰۰۵، فرانسیس چندین بار اظهار داشته است که ضبط کردن آلبوم جدید توسط پیکسیز یا تنها یک احتمال[۸۲][۸۳][۸۴] است یا یک امر بعید،[۸۵][۸۶] که مانع اصلی آنها برای انجام این کار، مخالفت دیل بیان می‌شد.[۸۷][۸۸]

برای بزرگداشت بیستمین سالگرد انتشار آلبوم دولیتل، گروه توری را در اکتبر ۲۰۰۹ آغاز کرد که در این تور، گروه ترک به ترک ترانه‌های آلبوم دولیتل، حتی ترانه‌های پشت‌صفحه‌ای تک‌آهنگ‌های آلبوم را هم اجرا کرد.[۸۹] تور در اروپا آغاز شد،[۸۹] در ماه نوامبر در ایالات متحده ادامه یافت،[۹۰] در مارس ۲۰۱۰ تورهایی در آمریکای جنوبی و استرالیا برگذار شد، سپس در نیوزلند، در بهار ۲۰۱۰ در اروپا[۹۱][۹۲] و سپس از پاییز ۲۰۱۰ تا بهار ۲۰۱۰ مجدداً در آمریکای شمالی ادامه یافت.[۹۳][۹۴] در پاییز ۲۰۱۰ توری به نام Imaginary Cities هم ادامه‌ای برای تور Doolittle Tour شد.

جدایی کیم دیل از گروه، بگ‌بوی و آثار جدید (۲۰۱۳ تا کنون)[ویرایش]

در ۱۴ ژوئن ۲۰۱۳، در اکانت توییتر گروه اعلام شد که کیم دیل گروه را ترک کرده است. دیل از آن موقع تا کنون یک موسیقی انفرادی در وب‌گاهش منتشر کرده و باقیمانده اعضای گروه پیکسیز هم گفته‌اند که اگر برنامه کاری او با گروه Breeders اجازه داد، خوشحال خواهند شد که به گروه برگردد.[۹۵] دو هفته بعد، گروه آهنگ جدیدی به نام بگ‌بوی را منتشر کرد، که می‌شد آن را رایگان از سایت پیکسیز دانلود کرد. در این آهنگ، Jeremy Dubs از گروه Bunnies که سابقاً عضو Bennies هم بود، به جای دیل در نقش خوانندگی حضور دارد.[۹۶]

گروه پیکسیز در ۱ ژوئیه ۲۰۱۳، اعلام کرد که کیم شاتاک، گیتاریست و خواننده گروه‌های The Muffs و The Pandoras به جمع اعضای گروه اضافه شده است و قرار است جای دیل را در تور اروپایی سال ۲۰۱۳ پر کند.[۹۷][۹۸][۹۹] گروه در ۳ سپتامبر ۲۰۱۳ یک EP از ترانه‌های جدید به نام EP1 منتشر کرد. در ۲۹ نوامبر ۲۰۱۳، شاتاک اعلام کرد که از گروه کناره‌گیری کرده است.[۱۰۰] در دسامبر ۲۰۱۳، Paz Lenchantin به عنوان نوازنده جدید گیتار بیس برای تور سال ۲۰۱۴ گروه معرفی شد.[۱۰۱] یک EP با آهنگ‌های جدید تحت عنوان EP2 هم در ۳ ژانویه ۲۰۱۴ منتشر شد. تک‌آهنگی به نام Blue Eyed Hexe هم در رادیو پخش شد. یک EP دیگر تحت عنوان EP3 هم در ۲۴ مارس ۲۰۱۴ منتشر شد. همه این EPها تنها به صورت دانلودی و ویرایش وانیلی محدود بودند. این سه EP در قالب یک LP مخلوط شدند و در آوریل ۲۰۱۴ تحت عنوان آلبوم جدیدی به نام ایندی سیندی عرضه شدند.[۱۰۲]

تأثیرپذیری‌ها[ویرایش]

پیکسیز از طیف وسیعی از هنرمندان و ژانرها تأثیر پذیرفته است. هر عضو گروه یک پس‌زمینه متفاوت در موسیقی دارند. فرانسیس وقتی که اولین بار شروع به نوشتن ترانه برای پیکسیز کرد، گفت که او به هیچ چیز جز Hüsker Dü, Captain Beefheart, و Iggy Pop گوش نمی‌کند.[۱۰۳] دیگر هنرمندانی که بر روی فرانسیس تأثیرگذار بوده‌اند عبارتند از The Gun Club[۱۰۴] و The Cars.[۱۰۵][۱۰۶] او در حین ساختن آلبوم Doolittle به شدت به The White Album اثر بیتلز گوش می‌کرد.[۱۰۷] او از Buddy Holly به عنوان مدلی برای نوشتن ترانه‌هایش یاد کرده است.[۱۰۸]

سانتیاگو به موسیقی پانک دهه ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، از جمله هنرمندانی مثل Black Flag، و همینطور دیوید بویی گوش می‌کرد.[۱۴] گیتاریست‌هایی که بر روی او تأثیرگذار بوده‌اند عبارتند از Jimi Hendrix, Les Paul, Wes Montgomery, و جورج هریسون.[۱۰۹] پیش‌زمینه موسیقیایی دیل، موسیقی فولکلور و موسیقی کانتری بود. او در نوجوانی یک گروه country-folk به همراه خواهرش ایجاد کرد و آثار هنرمندانی همچون The Everly Brothers و Hank Williams را بازخوانی می‌کردند.[۳۹] دیگر هنرمندانی که او به آثارشان گوش می‌کرد عبارتند از XTC, Gang of Four و الویس کاستلو[و ۴].[۱۱۰] لاورینگ هم از جمله طرفداران گروه Rush است.[۳۹]

دیگر چیزهای غیرموسیقیایی، مثل فیلم‌ها هم بر روی پیکسیز تأثیرگذار بوده‌اند. فرانسیس از فیلم‌های سورئالیستی کله‌پاک‌کن و سگ اندلسی (که در خوارگردان به آن اشاره می‌شود) به عنوان یک منبع الهام بر روی خود نام می‌برد.[۱۴] او دربارهٔ این تأثیرپذیری‌ها گفته است که «حوصله نداشتم بشینم و رمان‌های سورئالیستی بخونم، نگاه کردن فیلم‌های ۲۰ دقیقه‌ای برایم راحت‌تر بود».[۱۱۱]

ترانه‌نویسی و آواز[ویرایش]

بیشتر ترانه‌های پیکسیز توسط فرانسیس نوشته و خوانده شده‌اند. Stephen Thomas Erlewine ترانه‌نویسی فرانسیس را به صورت «دربرگیرنده اشعار باورنکردنی و تکه‌پاره راجع به مسائلی همچون فضا، دین، سکس، قطع عضو و فرهنگ عامه» توصیف کرده است.[۵] خشونت مذهبی مضمون ترانه‌های Dead و Gouge Away در آلبوم دولیتل را تشکیل می‌دهند.[۱][۱۱۲] فرانسیس به Melody Maker گفته است که «همه این‌ها راجع به کاراکترهای Old Testament هست. فکر و ذکرم با انها مشغول شده است. چرا همش اینجوری تمام می‌شه رو نمی‌دونم»[۱۱۳] او ترانه Caribou در Come on Pilgrim را درباره تناسخ (حلول روح در بدن دیگر)[۱] توصیف می‌کند. در تعدادی از ترانه‌های آلبوم باسانوا هم مضامینی راجع به موجودات فرازمینی دیده می‌شود.[۱]

ترانه Silver در آلبوم دولیتل را دیل به همراه فرانسیس نوشته است[۱۱۴] و آن دو به همراه هم به صورت همزمان در این ترانه به خوانندگی می‌پردازند.[۱۵] او همچنین ترانه Gigantic در آلبوم روزای موج‌سوار را هم به همراه فرانسیس نوشته و در آن به خوانندگی می‌پردازد.[۱۱۵][۱۱۶] ترانه Bam Thwok که یک تک‌آهنگ دیجیتالی محصول سال ۲۰۰۴ است را هم دیل به تنهایی نوشته است.[۱۱۰][۱۱۷] او در آثار سابقش خودش را به نام Mrs. John Murphy معرفی می‌کرد[۱۱۵] که در آن موقع او ازدواج کرده بود و از این نام به صورت یک لطیفه فمنیستی طعنه‌آمیز استفاده می‌کرد.[۱۱۸] در ترانه Into the White که ترانه دیگری محصول همکاری دیل و فرانسیس است، دیل آوازخوان اصلی است. علاوه بر آن، در ترانه Winterlong که یک بازخوانی از یکی از ترانه‌های Neil Young است، او آوازخوان اصلی است.[۵۷] لاورینگ در ترانه La La Love You در آلبوم دولیتل و همینطور ترانه پشت‌صفحه‌ای Make Believe خواننده اصلی است.[۵۷]

تأثیرگذاری‌ها[ویرایش]

هرچند که پیکسیز آلبوم‌های نسبتاً کمی تولید کرد که فروش متوسطی هم داشتند، اما این گروه بر روی تعدادی از گروه‌هایی که در دهه ۱۹۹۰ باعث به محبوبیت رسیدن موسیقی آلترنیتیو راک شدند، تأثیرگذار بوده است.[۱۱۹][۱۲۰] گری اسمیت، که آلبوم Come On Pilgrim این گروه را تهیه کرده است، در سال ۱۹۹۷ درباره تأثیر این گروه بر موسیقی آلترنیتیو راک گفته است:[۱۲۰]

من شنیده‌ام که در مورد ولوت آندرگراوند می‌گویند که آدم‌های زیادی آلبوم‌های آنها را نخریده‌اند، اما هر کس که این کار را کرده، یک گروه موسیقی هم افتتاح کرده. فکر می‌کنم که این مطلب در مورد پیکسیز هم به شدت صحت دارد. سلاح مخفی چارلز، خیلی هم مخفی از آب در نیامده است و دیر یا زود، انواع مختلف گروه‌های موسیقی از همان استراتژی wide dynamics بهره‌گیری می‌کنند. این تبدیل به یک فرمول محبوب شده، در طی مدت کوتاهی، بوی روح نوجوانی می‌دهد از جدول‌های موسیقی بالا رفت و حتی اعضای گروه نیروانا بعداً گفتند که این ترانه از هر جهت شبیه یک ترانه از پیکسیز است.

از نظر موسیقیایی، پیکسیز به خاطر به محبوبیت رساندن extreme dynamics و زمان‌بندی پایان-شروع که در موسیقی آلترنیتیو راک به طور گسترده‌ای مورد استفاده قرار می‌گیرد، شناخته می‌شوند. ترانه‌های پیکسیز عموماً از verseهای بی‌صدا و ملایم و از chorusهای هیجانی و پرخروش تشکیل شده‌اند.[۳۶] هنرمندانی همچون دیوید بویی, ردیوهد, PJ Harvey, یوتو, نیروانا, The Strokes, Weezer, و Pavement از پیکسیز به عنوان گروهی که بر آنها تأثیرگذار بوده، یاد کرده‌اند.[۲۲][۱۲۱][۱۲۲] بونو[و ۵] از اعضای U2 پیکسیز را «یکی از برترین گروه‌های راک آمریکایی برای همیشه» نامیده است[۱۲۱][۱۲۳] و Thom Yorke از ردیوهد هم گفته است که وقتی که به مدرسه می‌رفته، «گروه پیکسیز زندگی‌ام را تغییر داده‌اند».[۱۲۰] بویی که خودش بر روی فرانسیس و سانتیاگو تأثیرگذار بوده (وقتی که در دانشگاه بودند)، گفته است که ترانه‌های پیکسیز «از گیراترین ترانه‌های کل دهه ۸۰ میلادی» هستند.[۱۲۱]

یکی از قابل توجه‌ترین مواردی که از پیکسیز به عنوان یک منبع الهام برای خود یاد کرده، کورت کوبین، خواننده و گیتاریست اصلی گروه نیرونا است، او معترف شده است که ترانه بوی روح نوجوانی می‌دهد تلاشی برای تقلید از سبک گروه پیکسیز بوده است. کوبین در مصاحبه‌ای با رولینگ استون در ژانویه ۱۹۹۴، گفت که «من سعی داشتم که یک ترانه پاپ عالی بنویسم، سعی داشتم سبک پیکسیز را کپی کنم، این رو اعتراف می‌کنم [با خنده]. وقتی که برای اولین بار به آثار پیکسیز گوش کردم، انقدر شیفته پیکسیز شده بودم که انگار یکی از اعضای آن گروه بودم، یا حداقل یک گروه کاور از پیکسیز. ما سعی کردیم از مفهوم دینامیکز آنها استفاده کنیم، ملایم و ساکت باشیم و بعد سرسخت و پرخروش شویم».[۱۲۰][۱۲۴] کوبین از آلبوم روزای موج‌سوار به عنوان یکی از آلبوم‌های تأثیرگذار بر روی سبک خودش یاد کرده و خصوصاً صدای درامز طبیعی و قدرتمند آلبوم را تحسین کرده است که این صدا متأثر از تکنیک‌هایی است که آلبینی برای تهیه آلبوم به‌کار برده است. آلبینی بعدها به خواست کوبین، تهیه‌کنندگی آلبوم در رحم این گروه را بر عهده گرفت.[۱۲۵]

نماهنگ‌ها و دی‌وی‌دی‌ها[ویرایش]

هیچ نماهنگی برای ترانه‌های موجود در Come on Pilgrim یا روزای موج‌سوار منتشر نشد، اما از آلبوم دولیتل به بعد، این نماهنگ‌ها ساخته شدند: میمن به بهشت می‌رود, شوهرت داره می‌یاد, ولوریا, Dig For Fire, آلیسون, الک ایفل, شاخ‌به‌شاخ, و خوارگردان.[۱۲۶] این نماهنگ‌ها بعدها در سال ۲۰۰۴ بر روی یک DVD تحت عنوان Pixies منتشر شدند.[۱۲۶] علاوه بر آن، ترانهٔ سال ۲۰۱۳ گروه به نام بگ‌بوی با نماهنگی همراه بود و بعدها هم یک نماهنگ جایگزین، برای آن ساخته شد. برای تمام ترانه‌های موجود در EP1 نماهنگ ساخته شده است. ویدئوهای ترانه‌های شوهرت داره میاد و آلیسون در آلبوم کلیه ترانه‌های پشت‌صفحه‌ای هم منتشر شدند.[۵۷]

در آلبوم باسانوا، گروه تنفر شدیدی از ساخت نماهنگ پیدا کرده بود و فرانسیس از لب‌خوانی کردن ترانه‌ها امتناع می‌ورزید.[۱۲۷] برای مثال، در نماهنگ شوهرت داره می‌یاد هم فرانسیس و هم دیل، تنها دهانشان را به شکل گشاد باز می‌کنند و از لب‌خوانی کردن اشعار سر باز می‌زنند.[۱۲۸] بر طبق گفته ناشر گروه، این یکی از دلایل اصلی بود که گروه پیکسیز هیچگاه در MTV پوشش گسترده نیافت.[۱۲۷]

با انتشار آلبوم باسانوا، ناشر گروه، 4AD امیدوار بود که گروه پیکسیز برای اجرای ترانه ولوریا در برنامه Top of the Pops بی‌بی‌سی انتخاب شود.[۱۲۹] برای اینکه این هدف تحقق یابد، گروه وادار به ساخت یک نماهنگ برای این ترانه شد. یک نماهنگ ارزان‌قیمت برای این ترانه ساخته شد که در آن اعضای گروه در حال پایین رفتن از یک مخروبه فیلمبرداری شده‌اند. این ویدیو به صورت تصویرآهسته پخش می‌شود.[۱۲۷][۱۳۰] اما در نهایت، گروه شانسی برای اجرای این ترانه در برنامه مورد نظر پیدا نکرد.[۱۳۰][۱۳۱]

یک مستند ۹۰ دقیقه‌ای به نام loudQUIETloud: a film about the Pixies به کارگردانی Steven Cantor و Matthew Galkin در سال ۲۰۰۶ منتشر شد. این فیلم برگزاری تور و تشکیل مجدد گروه در سال ۲۰۰۴ را به تصویر می‌کشد و سال‌های پس از انحلال گروه را هم مورد پوشش قرار می‌دهد.[۱۳۲] علاوه بر دی‌وی‌دی Pixies و LoudQUIETloud، چهار دی‌وی‌دی دیگر از پیکسیز در طی سال‌های ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۶ منتشر شد که همه آنها کنسرت‌های گروه را شامل می‌شوند: Live at the Town and Country Club 1988, The Pixies—Sell Out, The Pixies Acoustic: Live in Newport, و The Pixies Club Date: Live at the Paradise in Boston.[۱۳۳][۱۲۱][۱۳۴][۱۳۵]

سیر زمانی اعضای گروه[ویرایش]

آلبوم‌شناسی[ویرایش]

واژه‌نامه[ویرایش]

  1. Ken Goes
  2. Watts-Russell
  3. Lollapalooza
  4. Elvis Costello
  5. Bono

پانویس[ویرایش]

  1. ۱٫۰۰ ۱٫۰۱ ۱٫۰۲ ۱٫۰۳ ۱٫۰۴ ۱٫۰۵ ۱٫۰۶ ۱٫۰۷ ۱٫۰۸ ۱٫۰۹ ۱٫۱۰ ۱٫۱۱ Spitz, Marc. Life to the Pixies. September 2004. 
  2. Frank, Josh; Ganz, Caryn. Fool the World: The Oral History of a Band Called Pixies. (2006). ISBN 0-312-34007-9. p. 11
  3. Sisario, Ben. Doolittle 33⅓. Continuum, 2005. ISBN 0-8264-1774-4. pp. 12–13
  4. Frank, Ganz, 2005... p. 13
  5. ۵٫۰ ۵٫۱ ۵٫۲ ۵٫۳ ۵٫۴ ۵٫۵ ۵٫۶ ۵٫۷ ۵٫۸ ۵٫۹ Erlewine, Stephen Thomas. “Pixies: Biography”. Allmusic. Retrieved September 10, 2006. 
  6. Frank, Ganz, 2005. pp. 13–14
  7. Frank, Ganz, 2005. p. 15
  8. Sisario, 2006. p. 14
  9. ۹٫۰ ۹٫۱ Frank, Ganz, 2005. p. 20
  10. Frank, Ganz, 2005. p. 17
  11. Frank, Ganz, 2005. p. 18
  12. Sisario, 2006. pp. 8–9
  13. Sisario, 2006. p. 9
  14. ۱۴٫۰ ۱۴٫۱ ۱۴٫۲ ۱۴٫۳ ۱۴٫۴ “Pixies Profile”. 4AD. Retrieved July 6, 2011. 
  15. ۱۵٫۰ ۱۵٫۱ Sisario, 2006. p. 16
  16. Sisario, 2006. p. 17
  17. Frank, Ganz, 2005. p. 75
  18. Sisario, 2006. p. 19–20
  19. “50 Cent Cashes In”. Recording Industry Association of America. Retrieved January 23, 2011. 
  20. Frank, Ganz, 2005. p. 94
  21. Simon Cosyns. “Showbiz|SFTW”. The Sun. Retrieved December 22, 2012. 
  22. ۲۲٫۰ ۲۲٫۱ ۲۲٫۲ ۲۲٫۳ ۲۲٫۴ Carew, Anthony. “The Pixies — Artist Profile”. About.com. Retrieved May 25, 2010. 
  23. Sisario, 2006. p. 47
  24. Frank, Ganz, 2005. p. 118–9
  25. ۲۵٫۰ ۲۵٫۱ “Pixies: Billboard Albums”. Allmusic. Retrieved January 5, 2010. 
  26. Roach, Martin. The Virgin Book of British Hit Singles. Virgin Books, 2008. 320. ISBN ‎978-0-7535-1537-2. 
  27. Frank, Ganz, 2005. p. 132
  28. ۲۸٫۰ ۲۸٫۱ Aston, Martin. “Hello Goodbye: Joey Santiago & The Pixies (subscription needed)”. Rock'sbackpageslibrary. December 1997. Retrieved January 12, 2011. 
  29. ۲۹٫۰ ۲۹٫۱ ۲۹٫۲ Erlewine, Stephen Thomas. “The Breeders: Biography”. Allmusic. Retrieved January 16, 2011. 
  30. Phares, Heather. “Pod”. Allmusic. Retrieved January 16, 2011. 
  31. Frank, Ganz, 2005. p. 172
  32. Frank, Ganz, 2005. p. 74
  33. Frank, Ganz, 2005. pp. 175–76
  34. Roach, Martin. The Virgin Book of British Hit Albums. Virgin Books, 2009. 216. ISBN ‎978-0-7535-1700-0. 
  35. Heilman, Dan. “Rubaiyat: Elektra's 40th Anniversary”. Allmusic. Retrieved January 23, 2011. 
  36. ۳۶٫۰ ۳۶٫۱ ۳۶٫۲ ۳۶٫۳ Fritch, Matthew. “Frank Black: Odd Ball”. Magnet. April 15, 2001. Retrieved January 23, 2011. 
  37. Phares, Heather. “Trompe le Monde”. Allmusic. Retrieved January 23, 2011. 
  38. Erlewine, Stephen Thomas. “I'm Your Fan: The Songs of Leonard Cohen”. Allmusic. Retrieved January 11, 2011. 
  39. ۳۹٫۰ ۳۹٫۱ ۳۹٫۲ ۳۹٫۳ Barton, Laura. “Misfits that fit”. The Guardian. August 20, 2005. Retrieved January 13, 2011. 
  40. Sisario, 2006. p. 7
  41. Erlewine, Stephen Thomas. “Frank Black: Biography”. Allmuisc. Retrieved January 29, 2011. 
  42. ۴۲٫۰ ۴۲٫۱ “Frank Black and the Catholics: Releases”. Cookingvinyl.com. Archived from the original on July 19, 2011. Retrieved January 23, 2011. 
  43. Carpenter, Troy. “The Amps: Pacer”. Nudeasthenews.com. Archived from the original on August 12, 2006. Retrieved September 19, 2006. 
  44. Grose, Jessica. “Cool as Kim Deal”. The Village Voice. May 28, 2002. Retrieved February 28, 2007. 
  45. “Frank Black: Credits”. Allmusic. Retrieved February 3, 2011. 
  46. “Teenager of the Year”. Allmusic. Retrieved February 3, 2011. 
  47. “Show Me Your Tears: Credits”. Allmusic. Retrieved February 3, 2011. 
  48. “Stuff: Credits”. Allmusic. Retrieved February 3, 2011. 
  49. “In Pursuit of Your Happiness: Credits”. Allmusic. Retrieved February 3, 2011. 
  50. ۵۰٫۰ ۵۰٫۱ ۵۰٫۲ Phares, Heather. “The Martinis: Biography”. Allmusic. Retrieved February 3, 2011. 
  51. “The Martinis”. Retrieved September 13, 2006. 
  52. “Entertainment Weekly review”. Retrieved October 3, 2013. 
  53. “David Lovering—Scientific Phenomenalist”. Nipp.com. Retrieved September 13, 2006. 
  54. “Lovesongs for Underdogs: Credits”. Allmusic. Retrieved February 3, 2011. 
  55. Erlewine, Stephen Thomas. “Death to the Pixies 1987-1991”. Allmusic. Retrieved January 11, 2011. 
  56. Pixies at the BBC (CD booklet). Pixies. 4AD Ltd. 1998. 
  57. ۵۷٫۰ ۵۷٫۱ ۵۷٫۲ ۵۷٫۳ Black, Frank (2001). Complete 'B' Sides (CD booklet). Pixies. 4AD Ltd. 
  58. “Pixies”. Cookingvinyl.com. Archived from the original on July 19, 2011. Retrieved January 23, 2011. 
  59. “Pixies”. Spinartrecords.com. Archived from the original on January 30, 2003. Retrieved January 23, 2011. 
  60. “Frank Black: Releases”. Cookingvinyl.com. Retrieved January 23, 2011. 
  61. “Black Francis: Releases”. Cookingvinyl.com. Retrieved January 23, 2011. 
  62. “Frank Black and the Catholics”. Spinartrecords.com. Archived from the original on January 30, 2003. Retrieved January 23, 2011. 
  63. “Frank Blacks Out Pixies Reunion”. NME. December 13, 2000. Retrieved January 29, 2011. 
  64. Mendelssohn, 2005, pp. 152, 168, 191
  65. “Pixies to Reunite for Tour—Official!”. NME. February 3, 2004. Retrieved January 29, 2011. 
  66. “Pixies Sell Out!”. NME. February 24, 2004. Retrieved January 29, 2011. 
  67. Rowland, Mark. “Pixies: LoudQUIETLoud”. Pennyblackmusic.co.uk. November 11, 2006. Retrieved January 26, 2011. 
  68. “Pixies : Minneapolis Fine Line Music Cafe”. NME. May 6, 2004. Retrieved September 10, 2006. 
  69. ۶۹٫۰ ۶۹٫۱ Cohen, Jonathan. “Pixies Bolster North American Tour Plans”. Allbusiness.com. April 27, 2004. Archived from the original on January 23, 2010. Retrieved January 27, 2011. 
  70. Moss, Corey and Perez, Rodrigo. “Cure, Pixies Hottest Things At Coachella (Aside From Weather)”. MTV.com. May 3, 2004. Retrieved January 27, 2011. 
  71. Capobianco, Ken. “Music Awards celebrate songs, not celebrities (subscription needed)”. The Boston Globe, September 30, 2004. Retrieved October 1, 2006. 
  72. Kot, Greg. “Pixies defy odds with reunion tour”. Chicago Tribune, November 7, 2004. Retrieved January 10, 2011. 
  73. Oates, John. “Pixies top UK download chart”. The Register. June 28, 2004. Retrieved September 10, 2006. 
  74. Phares, Heather. “Wave of Mutilation: The Best of Pixies”. Allmusic. Retrieved January 11, 2011. 
  75. Deming, Mark. “Enjoy Every Sandwich: The Songs of Warren Zevon”. Allmusic. Retrieved January 11, 2011. 
  76. Ford, Tracey. “Weezer Rock Lollapalooza”. Rolling Stone. April 25, 2005. Archived from the original on November 2, 2007. Retrieved January 15, 2011. 
  77. Mella, Daniel. “Pixies Supported by Idlewild at 'T on the Fringe'”. Gigwise. May 26, 2005. Retrieved September 10, 2006. 
  78. “Pixies Unplug for Newport Folk Festival”. Billboard.com. Retrieved September 10, 2006. 
  79. “Pixies announce summer tour”. NME. March 23, 2006. Retrieved January 26, 2011. 
  80. “Pixies announce Australian tour dates”. NME. February 16, 2007. Retrieved January 26, 2011. 
  81. “Pixies Announce Australian Tour”. City Search Perth. September 2009. Retrieved January 26, 2011. 
  82. “Pixies mainman gives lowdown on band's new album”. NME. July 31, 2005. Retrieved February 3, 2011. 
  83. “Pixies to begin work on new album”. NME. October 24, 2006. Retrieved February 3, 2011. 
  84. “Pixies to begin reunite for new album?”. NME. August 27, 2008. Retrieved February 3, 2011. 
  85. “Pixies say they will never record again”. NME. June 6, 2006. Retrieved February 3, 2011. 
  86. “Frank Black on Pixies Album”. Triple J. June 19, 2007. Retrieved June 22, 2007. 
  87. “Pixies abandon new songs”. NME. June 20, 2006. Retrieved February 3, 2011. 
  88. “Frank Black: Kim Deal is against new Pixies album”. NME. October 12, 2007. Retrieved February 3, 2011. 
  89. ۸۹٫۰ ۸۹٫۱ “Pixies announce 'Doolittle' tour and ticket details”. NME. June 29, 2009. Retrieved January 30, 2011. 
  90. “Pixies kick off US leg of 'Doolittle' tour in Los Angeles”. NME. November 5, 2009. Retrieved January 30, 2011. 
  91. “Pixies add additional ‘Doolittle’ anniversary tour dates in Europe, U.S., Australia”. Slicing Up Eyeballs. September 24, 2009. Retrieved March 28, 2010. 
  92. “Pixies announce Australia, New Zealand and European live dates”. NME. January 19, 2010. Retrieved January 30, 2011. 
  93. “Pixies announce US 'Doolittle' tour details”. NME. June 3, 2010. Retrieved January 30, 2011. 
  94. “Pixies to bring ‘Doolittle’ tour to Canada, three more U.S. cities in April, May”. Slicing Up Eyeballs. January 20, 2011. Retrieved January 30, 2011. 
  95. “Kim Deal 'welcome to rejoin Pixies' says drummer Dave Lovering”. NME. IPC Media, October 16, 2013. 
  96. “Pixies – Bagboy: New music The Pixies are back without Kim Deal but with their first new song since 2004. And it's worth the wait.”. The Guardian. Retrieved March 25, 2014. 
  97. “Pixies Announce Leg One of Massive Global Tour”. New Noise Magazine. July 1, 2013. Retrieved July 1, 2013. 
  98. “Pixies Announce Tour, Will Release More New Material”. Paste Magazine. July 1, 2013. Retrieved July 1, 2013. 
  99. “The Pixies announce European tour with new bassist and new music”. Gigwise. July 1, 2013. Retrieved July 1, 2013. 
  100. Modell, Josh. “Pixies Part Ways with Kim Shattuck”. The A.V. Club, December 2, 2013. 
  101. “Pixies name Paz Lenchatin as new bassist”. NME. Retrieved 18 August 2014. 
  102. “Pixies confirm release of Indie Cindy, their first studio album in two decades | Music”. theguardian.com, 2014-03-24. Retrieved 2014-04-11. 
  103. Sisario, 2006, p. 13
  104. Erlewine, Stephen. “Pixies”. Pixies. allmusic.com. Retrieved July 22, 2011. 
  105. Steinhoff, Jessica. “Why Black Francis didn't go into real estate”. The Daily Page. October 7, 2009. Retrieved January 28, 2011. 
  106. Miles, Milo. “Recordings View; Black Francis? Frank Black? It's Still Charles Thompson”. The New York Times, March 14, 1993. Retrieved January 28, 2011. 
  107. Sisario, 2006, pp. 48–49
  108. Sisario, 2006, p. 46
  109. Sisario, 2006, pp. 12, 49
  110. ۱۱۰٫۰ ۱۱۰٫۱ Rogers, Jude. “'It used to be about music. Now, without the drink, it's good to go back to that'”. The Observer. May 3, 2009. Retrieved January 2, 2011. 
  111. Sisario, 2006. p. 29
  112. Sisario, 2006. pp. 94, 119—120
  113. Sisario, 2006. p. 18
  114. Doolittle (CD booklet). Pixies. 4AD Ltd. 1989. 
  115. ۱۱۵٫۰ ۱۱۵٫۱ Surfer Rosa (CD booklet). Pixies. 4AD Ltd. 1988. 
  116. Chick, Steve. “Sister Bliss”. The Guardian. March 14, 2008. Retrieved January 2, 2011. 
  117. “Pixies Pen First New Song In 13 Years”. Billboard.com. June 12, 2004. Retrieved January 2, 2011. 
  118. (Sisario, 2006. p. 18)
  119. “Pixies: Biography”. Rolling Stone. Retrieved February 9, 2011. 
  120. ۱۲۰٫۰ ۱۲۰٫۱ ۱۲۰٫۲ ۱۲۰٫۳ Egan, Barry. “A gigantic influence on pop music”. Independent.ie. September 20, 2009. Retrieved January 12, 2011. 
  121. ۱۲۱٫۰ ۱۲۱٫۱ ۱۲۱٫۲ ۱۲۱٫۳ “The reunion tour of the year has come to DVD”. Rhino Magazine. July 25, 2005. Retrieved September 9, 2006. 
  122. “Weezer”. Allmusic. 2011. Retrieved June 3, 2011. 
  123. Sinclair, Tom. “Pixie Dusted”. EW Weekly, September 17, 2004. Retrieved February 3, 2012. 
  124. Dowling, Stephen. “The Pixies: Rock's comeback kings”. BBC News, June 2, 2004. Retrieved August 11, 2006. 
  125. Azerrad, Michael. Come As You Are: The Story of Nirvana. Doubleday, 1993. ISBN 0-385-47199-8, p. 313
  126. ۱۲۶٫۰ ۱۲۶٫۱ Jawetz, Gil. “Pixies”. DVD Talk. April 27, 2004. Retrieved January 23, 2011. 
  127. ۱۲۷٫۰ ۱۲۷٫۱ ۱۲۷٫۲ Frank, Ganz, 2005. p. 140
  128. Rudder, Jack. “Weekly Song Addiction: The Pixies—Here Comes Your Man”. Pop Bunker. November 9, 2009. Retrieved January 24, 2011. 
  129. Mendelssohn, 2005, p. 94
  130. ۱۳۰٫۰ ۱۳۰٫۱ Barding, Andy. “The Pixies And Me”. Playlouder.com. June 7, 2004. Archived from the original on November 24, 2006. Retrieved January 23, 2011. 
  131. Mendelssohn, 2005, p. 95
  132. “loudQUIETloud: a film about the Pixies”. loudQuietloud.com. 2006. Retrieved November 21, 2010. 
  133. “Live at the Town and Country Club 1988”. Allmusic. Retrieved February 6, 2011. 
  134. Cornelius, David. “The Pixies Acoustic: Live in Newport”. DVD Talk. August 22, 2006. Retrieved February 6, 2011. 
  135. Wallis, John. “The Pixies Club Date: Live at the Paradise in Boston”. DVD Talk. October 3, 2006. Retrieved February 6, 2011. 

کتاب‌شناسی[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]

در پروژه‌های خواهر می‌توانید در مورد پیکسیز اطلاعات بیشتری بیابید.


Search Wiktionary در میان واژه‌ها از ویکی‌واژه
Search Wikibooks در میان کتاب‌ها از ویکی‌کتاب
Search Wikiquote در میان گفتاوردها از ویکی‌گفتاورد
Search Wikisource در میان متون از ویکی‌نبشته
Search Commons در میان تصویرها و رسانه‌ها از ویکی‌انبار
Search Wikinews در میان خبرها از ویکی‌خبر