پیکسیز

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
پیکسیز
Pixies 2004.jpg
اطلاعات هنرمند
اهل کشور بوستون، ماساچوست، آمریکا
سبک‌ها آلترنیتیو راک
مدت کار ۱۹۸۶ - ۱۹۹۳
۲۰۰۴-اکنون
وب‌گاه pixiesmusic.com
اعضا
بلک فرانسیس
جوی سانتیاگو
کیم دیل
دیوید لاورینگ

پیکسیز (به انگلیسی: Pixies) یک گروه آلترنیتیو راک آمریکایی است که در سال ۱۹۸۶ در بوستون، ماساچوست تشکیل شد. این گروه در حال حاضر از بنیان‌گذاران اولیه آن، بلک فرانسیس (خواننده اصلی، نوازنده گیتار ریتم)، جوی سانتیاگو (گیتار لید) و دیوید لوورینگ (درامز) تشکیل شده است. دیگر عضو گروه که از اعضای بنیان‌گذار محسوب می‌شود، کیم دیل (گیتار بیس و خواننده پشتیبان) گروه را در سال ۲۰۱۳ ترک کرد و کیم شاتاک برای مدت چند ماه جای آو را در نقش نوازنده گیتار بیس در اجراهای زنده گرفت. سپس پاز لنچانتین جایگزین شاتاک برای تور سال ۲۰۱۴ گروه شد. گروه پیکسیز محبوبیتی نسبتاً متوسط در کشور خانه خود بدست آورد، اما در بریتانیا و سرزمین‌های اروپایی بسیار محبوب شد. پیکسیز در سال ۱۹۹۳ در وضعیتی نامهربانانه از هم پاشید، اما در سال ۲۰۰۴ مجددا با همان اعضای سابق تشکیل شد. با وجود موفقیت‌های تجاری محدودی که این گروه بدست آورد، موسیقی گوشخراش و پرخاشگرانه آنها بر روی گروه‌هایی از جمله نیروانا، ردیوهد، د استروکز و ویزر تأثیرگذار بود.

سبک موسیقیایی گروه از یکسری عناصر از جمله ایندی راک، سایکدلیا، نویز راک و سارف راک تشکیل شده است. بلک فرانسیس ترانه‌نویس و خواننده اصلی گروه است. او ترانه‌هایی درباره موضوعات غیرمعمول همانند قطع عضو، سورئالیسم، زنا و خشونت مذهبی (انجیلی) نوشته است.

گروه پیکسیز را در گسترش سبک آلترنیتیو راک در دهه ۱۹۹۰ میلادی تأثیرگذار می‌دانند. محبوبیت پیکسیز در سال‌های پس از منحل‌شدن انها بیشتر شد. طوری که پس از اتحاد دوباره آنها در سال ۲۰۰۴، کلیه بلیط‌های تورهایشان فروخته شد. در ژوئیه ۲۰۱۳، گروه پس از ده سال، آهنگ‌های جدیدشان را در قالب یک آلبوم منتشر کردند.


تاریخچه[ویرایش]

تشکیل (۱۹۸۶)[ویرایش]

جوی سانتیاگو و بلک فرانسیس (که نام اصلی او چارلز تامسون چهارم است) اولین بار وقتی همدیگر را ملاقات کردند که هر دو در دانشگاه ماساچوست در امهرست تحصیل می‌کردند و در یک سوییت در کنار هم زندگی می‌کردند. هرچند که سانتیاگو درباره حواس‌پرتی فرانسیس نگران بود، به این نکته پی برد که او نوازنده موسیقی است و با هم دوست شدند. سپس فرانسیس به سفری در پورتوریکو رفت تا زبان اسپانیایی را بیاموزد. پس از شش ماه، به امهرست برگشت و از دانشگاه انصراف داد. فرانسیس و سانتیاگو سال ۱۹۸۴ را در یک انبار گذراندند، فرانسیس با گیتار آکوستیکش آهنگ می‌ساخت و اشعار آنها را هم در مترو می‌ساخت.

آن دو گروهی را در ژانویه ۱۹۸۶ تأسیس کردند. نوازنده گیتار بیس، کیم دیل، دو هفته بعد به انها پیوست. دیل از طریق یک آگهی که توسط فرانسیس صورت گرفته بود، با آنها آشنا شد. فرانسیس در آن آگهی به دنبال یک نوازنده گیتار بیس مونث بود که هم از آیکون‌های موسیقی فولک، پیتر، پاول و ماری و هم از گروه Hüsker Dü خوشش بیاید. دیل تنها کسی بود که به این آگهی پاسخ داد، اما در حین گزینش بدون یک گیتار بیس نزد انها امد چرا که او هیچگاه این ساز را ننواخته بود. او تنها به این خاطر به گروه دعوت شد که ترانه‌هایی که بلک فرانسیس به او نشان داده بود را پسندیده بود. او بعدها یک باس تهیه کرد و آن سه در آپارتمان دیل به تمرین پرداختند.

پس از اینکه دیل وارد گروه شد، گروه سعی کرد خواهر او، کلی دیل را هم به عنوان نوازنده درامز جذب خود کند که ناموفق بود. شوهر کیم به انها پیشنهاد کرد که دیوید لاورینگ را استخدام کنند که کیم قبلاً با او در جشن عروسی ملاقات کرده بود. سانتیاگو به صورت تصادفی از روی یک فرهنگ لغت اسم «پیکسیز» را برای گروه انتخاب کرد و مورد موافقت دیگر اعضا واقع شد که معنی آن «الف‌های کوچولوی بدجنس» می‌شود. وقتی که گروه اسمی برای خود انتخاب کرد و ترکیب اعضای آن شکل گرفت، آنها در اواسط ۱۹۸۶ تمرینات خود را به گاراژ والدین لاورینگ بردند. آنها شروع به نواختن در شوها و باها در حوالی بوستون کردند.

قرارداد ضبط و نخستین آلبوم (۱۹۸۷)[ویرایش]

وقتی که یک بار گروه در کنسرتی به همراه Throwing Muses در حال نواختن بود، توجه گری اسمیت، مدیر برنامه‌های Fort Apache Studios به آنها جلب شد. او به گروه گفت که «تا وقتی که شما در دنیا معروف نشدید خوابش نمی‌برد». گروه پس از آن یک دمو ۱۷-ترکه را در Fort Apache ضبط کرد که در بین طرفداران به نوار صورتی شهرت داد، چرا که پس‌زمینه جلد آلبوم صورتی‌رنگ بود. هزینه جلسات ضبط ۱۰۰۰ دلار بود که توسط پدر فرانسیس پرداخت شد و کل جلسات ضبط هم سه روز طول کشید. Ken Goes مدیر برنامه‌های آنها شد و دمو را به شخصی به نام Ivo Watts-Russell از یک ناشر مستقل به نام 4AD داد. Watts-Russell که گروه را خیلی عادی و «خیلی راک اند رول» یافته بود، ابتدا می‌خواست آنها را رد کند، اما به خاطر اصرار دوست‌دخترش، قراردادی با انها امضا کرد.

پیرو امضا کردن قرارداد با 4AD، هشت ترک از نوار صورتی برای یک mini-LP به نام Come On Pilgrim انتخاب شدند. در برخی از آهنگ‌های این آلبوم چندآهنگه، مثل Vamos و Isla de Encanta، فرانسیس اشاره‌هایی به تجربیاتش در پورتوریکو داشته است؛ آلبوم حاوی اشعاری در مورد فقر و تنگ‌دستی در پورتو ریکو است.

روزای موج‌سوار و دولیتل[ویرایش]

اثر بعدی گروه پس از Come On Pilgrim، یک آلبوم استودیویی طولانی‌مدت به نام روزای موج‌سوار بود. این آلبوم توسط استیو آلبینی تهیه شد (که بر طبق پیشنهاد یکی از کارکنان 4AD توسط Watts-Russel استخدام شده بود). تهیه کردن این آلبوم دو هفته طول کشید و در اوایل ۱۹۸۸ میلادی منتشر شد. روزای موج‌سوار در اروپا مورد تحسین قرار گرفت، هم ملودی میکر و هم سوندز به روزای موج‌سوار جایزه «آلبوم سال» را اهدا کردند. در امریکا هم آلبوم با نقدهای مثبت و در عین حال خاموشی دریافت کرد، واکنشی که در سراسر دوران فعالیت گروه پابرجا بود. آلبوم در نهایت موفق شد در سال ۲۰۰۵ در آمریکا گواهی طلا دریافت کند. پس از اینکه آلبوم منتشر شد، گروه به انگلستان رفت تا گروه Throwing Muses را در تور اروپایی «Sex and Death» همراهی کند که این تور در Mean Fiddler در لندن آغاز می‌شد. این تور همچنین باعث شد آنها به هلند هم بروند، جایی که پیکسیز در آنجا از قبل به اندازه کافی توجه رسانه‌ها را جلب کرده بود تا بتواند تور را تبلیغ کند. فرانسیس بعدها عنوان کرد که «اولین جایی که با پیکسیز کار انجام دادیم در هلند بود». این تور به خاطر جک‌های خصوصی (in-joke) گروه سرشناس است، مثلا گروه آهنگ‌هایشان را به ترتیب حروف الفبا اجرا می‌کردند.

در همین اوقات، پیکسیز با یک ناشر عمده آمریکایی به نام الکترا رکوردز قراردادی را امضا کرد. در همین حوالی، گروه همکاری با تهیه‌کنده انگلیسی، گیل نورتون را آغاز کرد. نورتون دومین آلبوم طولانی‌مدت آنها را که دولیتل نام داشت، تهیه کرد که در شش هفته پایانی سال ۱۹۸۸ میلادی تهیه شد. از این آلبوم عموماً به عنوان آلبومی یاد می‌شود که گروه با آن از صدا خام و نپخته‌ای که آلبوم‌های قبلی مانند Come On Pilgrim و Surfer Rosa داشتند، فاصله گرفت. دولیتل یک صدای شفاف‌تر دشات که عموما ناشی از تهیه‌کنندگی نورتون و بودجه ۴۰٫۰۰۰ دلاری بود که صرف آن شده بود و چهار برابر هزینه‌ای بود که صرف تهیه روزای موج‌سوار شده بود. دولیتل یک تک‌آهنگ به نام «شوهرت داره میاد» داشت که زیست‌نامه‌نگارها ، جوش فرانک و کارین گانز آن را آهنگی به طور غیرمعمول شیک و شبه-پاپ تعریف کرده‌اند. «میمون به بهشت رفت» هم تک‌آهنگ دیگری از این آلبوم بود که جزء ۱۰ ترانه مدرن راک برتر رادیویی در ایالات متحده بود و در بریتانیا هم در جمع ۱۰۰ ترانه برتر قرار گرفت. مشابه روزای موج‌سوار، آلبوم دولیتل هم از سوی طرفداران و منتقدین موسیقی مورد تحسین قرار گرفت.

وقفه (۱۹۸۹ تا ۱۹۹۰)[ویرایش]

پس از آلبوم دولیتل، تنش میان دیل و فرانسیس به نقطه اوج خود رسید (برای مثال، فرانسیس در کنسرتی در اشتوتگارد یک بار گیتاری را به سمت دیل پرتاب کرد) و وقتی که دیل در کنسرتی در فرانکفورت از نواختن سرباز زد، تقریباً از گروه کنار گذاشته شده بود. سانتیاگو در مصاحبه‌ای با موجو، دیل را به صورت فردی «یک‌دنده که می‌خواهد ترانه‌های خودش را در آلبوم‌ها روی کار بیاورد تا دنیای خودش را بیابد» توصیف کرد. در نهایت او قبول کرد که فرانسیس خواننده است و باید از نظر موسیقیایی کنترل گروه را در اختیار داشته باشد، اما پس از آن اتفاق در فرانکفورد «آنها تقریبا دیگر با هم صحبت نمی‌کردند». گروه در تور «Fuck or Fight» که پس از آلبوم دولیتل در ایالات متحده برگذار می‌شد، به طور فزاینده‌ای از پا افتاده‌تر می‌شد و تنش بین اعضا همچنان ادامه داشت. پس از آخرین روز تور در نیو یورک، گروه بی‌رمق‌تر از آنی بود که در مهمانی پایان تور که شب پیش رو برگذار می‌شد، شرکت کند و خیلی زود اعلام کرد که فعالیت انها وقفه‌ای خواهد داشت.

در این حین، سانتیاگو و لاورینگ به تعطیلات رفتند، فرانسیس یک تور انفرادی کوچک برگذار کرد. این تور از چند کنسرت تشکیل شده بود تا بتواند خرج سفرش به کل کشور را تامین کند. دیل یک گروه موسیقی جدید به نام د بریدرز تشکیل داد. دیگر اعضای این گروه تانیا دونلی از گروه Throwing Muses و یک نوازنده گیتار بیس به نام Josephine Wiggs از گروه Perfect Disaster بودند. اولین آلبوم انها Pod در سال ۱۹۹۰ منتشر شد.

باسانوا، دنیا رو خر کن، انحلال (۱۹۹۰ تا ۲۰۰۲)[ویرایش]

در سال ۱۹۹۰، تمام اعضای گروه غیر از دیل به لس آنجلس نقل مکان کردند. لاورینگ بیان داشته است که او، سانتیاگو و فرانسیس «به این خاطر به آنجا رفته‌اند که استودیو ضبط در آنجا قرار داشته است». برخلاف آثار پیشین، گروه وقت کمی برای تمرین پیشاپیش داشت و بلک فرانسیس هم بیشتر آلبوم را در استودیو نوشت. آلبوم باسانوا که دو تک‌آهنگ با نام‌های Velouria و Dig for Fire داشت، در ایالات متحده به رتبه ۷۰ رسید. در مقابل، آلبوم در بریتانیا به رتبه سوم رسید. همچنین در سال ۱۹۹۰، پیکسیز یک نسخه بازخوانی از آهنگی از گروه Paul Butterfield Blues Band به نام Born in Chicago را در آلبوم Rubáiyát: Elektra's 40th Anniversary منتشر کرد.

گروه به برگذاری تور ادامه داد و در سال ۱۹۹۱ آلبوم «دنیا رو خر کن» را منتشر کرد که اخرین آلبوم انها پیش از انحلال گروه بود. آلبوم حاوی آهنگی به نام «U-Mass» است که آن را آهنگی راجع به بی‌تفاوی و بی‌علاقه‌گی به دانشگاه توصیف کرده‌اند که گیتار ریف آن سال‌ها پیش وقتی که فرانسیس و سانتیاگو در دانشگاه ماساچوست بودند نوشته شده بود. این آلبوم همچنین حاوی یا نسخه بازخوانی شده از ترانه «شاخ به شاخ» از گروه The Jesus and Mary Chain بود. همجنین در آن سال، نسخه‌ای از اهنگ I Can't Forget را برای آلبوم یادبود لئونارد کوهن به نام I'm Your Fan بازخوانی کرد و شروع به برگذاری یک تور بین‌المللی کرد. در این تور، آنها در اروپا در داخل استادیوم‌های و در ایالات متحده در داخل تالارهایی به اجرا می‌پرداختند. سپس در سال ۱۹۹۲، U2 را در توری که از ان راضی نبودند، Zoo TV Tour، همراهی کردند. تنش بین اعضای گروه شدت گرفت و در پایان سال، گروه به تعطیلت رفت و اعضای گروه به پروژه‌های مجزا مشغول شدند.

در اوایل سال ۱۹۹۳، فرانسیس در مصاحبه‌ای با BBC Radio 5 اعلام کرد که گروه به کار خود پایان داده است و در ان هنگام توضیح دیگری ارائه نداد که برای دیگر اعضای گروه هم نادانسته باقی ماند. او بعدها به سانتیاگو در این باره تلفن زد و سپس دیل و لاورینگ را در ژانویه ۱۹۹۳ از طریق فکس آگاه کرد. پس از انحلال، چهار عضو گروه شروع به کار بر روی پروژه‌های انفرادی کردند. بلک فرانسیس نام خود را به فرانک بلک تغییر داد و چندین آلبوم انفرادی منتشر شد که تعدادی از آن را تحت عنوان Frank Black and the Catholics منتشر کرده است. دیل مشغول همان گروه د بیدرز که قبلا تشکیل داده بود، شد. دیل با این گروه، با تک‌آهنگی به نام Cannonball به موفقیتی نائل آمد که این اهنگ، در آلبومی به نام Last Splash قرار داشت که در سال ۱۹۹۳ منتشر شده بود و موفق شده بود از نظر فروش گواهی پلاتینی دریافت کند. دیل در سال‌های آینده، دو آلبوم دیگر را هم منتشر کرد. دیل همچنین گروه دیگری به نام The Amps را هم تشکیل داد و یک آلبوم هم با این گروه منتشر کرد. سانتیاگو در برخی از آلبوم‌های فرانسیس، گیتار لید نواخت. همچنین سانتیاگو در برخی از آلبوم‌های دیگر هنرمندان هم به نواختن گیتار مشغول شد. او موسیقی زمینه فیلمCrime and Punishment in Suburbia و شوی Undeclared شبکه تلوزیونی فاکس را نوشت. سانتیاگو به همراه همسرش گروهی به نام The Martinis را تأسیس کرد که یک آلبوم هم با این گروه در سال ۲۰۰۴ منتشر کرد. او همچنین در سال ۲۰۰۴، در آلبومی به نام Statecraft، اثر موسیقیدان و رمان‌نویسی به نام Charles Douglas هم به نوازندگی گیتار پرداخت. لاورینگ به دنبال شعبده‌بازی رفت و گه‌گاه با نام The Scientific Phenomenalist برنامه اجرا می‌کرد. لاورینگ همچنین با چند گروه موسیقی از جمله Cracker در نقش نوازنده درامز همکاری کرد و در یکی از آلبوم‌های انفرادی Tanya Donelly، و ترانه‌ای به نام Free از گروه the Martinis هم به نواختن درامز مشغول شد که این ترانه در سوندترک Empire Records هم قرار داده شده است.

ناشرهای گروه، 4AD و الکترا رکوردز، در غیاب گروه به منتشر کردن آثار آنها پرداختند. انها یک آلبوم برترین آثار به نام «مرگ بر پیکسی‌ها» را در سال ۱۹۹۷، آلبوم Pixies at the BBC را در سال ۱۹۹۸ و آلبوم گردآوری‌شده Complete 'B' Sides را هم در سال ۲۰۰۱ منتشر کردند. در همین اوقات، در سال ۲۰۰۲، آهنگ‌های نوار دمو ۱۷-ترکه گروه، به صورت یک EP به نام Pixies توسط Cooking Vinyl در بریتانیا و توسط SpinArt Records در ایالات متحده منتشر شد. فرانک بلک همچنین با استفاده از این ناشرها، آلبوم‌های انفرادی خود و آلبوم‌هایی با گروه The Catholics را منتشر کرده است.

تشکیل مجدد[ویرایش]

۱۱ سال پس از انحلال گروه، گیاهی اوقات شایعه‌هایی مبنی بر تشکیل مجدد گروه می‌پیچید. هرچند که فرانک بلک در ابتدا آنها را خیلی راسخانه تکذیب می‌کرد، بعدها او شروع به قرار دادن تعدادی از آهنگ‌های پیکسیز در آثارش با The Catholics کرد و گه‌گاه هم سانتیاگو را در کارهای انفرادی‌اش به خدمت می‌گرفت و لاورینگ هم گاهی اوقات با شعبده‌بازی‌های خود مراسم افتتاحیه کنسرت‌ها را برگذار می‌کرد. در سال ۲۰۰۳، یک سری تلفن بین اعضای گروه برقرار شد که نتیجه آن چند تمرین بی‌سروصدا بود و خیلی زود تصمیم به تشکیل مجدد گروه گرفته شد. در فوریه ۲۰۰۴، گروه خبر از برگذاری یک تور کامل داد و بلیط‌های مربوط به روزهای ابتدایی تور در عرض چند دقیقه فروخته شدند. نمایش چهار روزه گروه در Brixton Academy لندن، سریع‌ترین میزان فروش بلیط را در طی تاریخ ۲۰ ساله این استودیو داشته است.

پیکسیز اولین کنسرت تجدید دیدار را در تاریخ ۱۳ آوریل ۲۰۰۴ در The Fine Line Music Cafe در Minneapolis, Minnesota برگذار کرد و پس از یک نمایش در Coachella Valley Music and Arts Festival هم یک تور آماده‌سازی در امریکا و کانادا برگذار شد. گروه سپس بیشتر سال ۲۰۰۴ را صرف برگذاری تور در برزیل، اروپا، ژاپن و ایالات متجده کرد. گروه جایزه Act-of-the-Year را در سال ۲۰۰۴ از Boston Music Awards دریافت کرد. بر طبق گزارش‌ها، از فوش بلیط‌ها در تور تجدید دیدار سال ۲۰۰۴ سرجمع بیش از ۱۴ میلیون دلال حاصل شده بود.

در سال ۲۰۰۴، گروه اهنگ جدیدی به نام Bam Thwok را منحصراً از طریق iTunes Music Store منتشر کرد. این ترانه در جدول رسمی آهنگ‌های دانلودی بریتانیا رتبه ۱ را از ان خود کرد. 4AD آلبوم گردآوری‌شده Wave of Mutilation: The Best of Pixies را در کنار یک DVD به نام Pixies منتشر کرد.

منابع[ویرایش]