آلبوم استودیویی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

یک آلبوم استودیویی (به انگلیسی: studio album)، مجموعه‌ای از ترانه‌هایی است که به وسیلهٔ یک هنرمند استودیویی در استودیو تهیه شده باشند.

این نوع آلبوم، معمولاً شامل اجراهای زنده یا بازترکیب‌ها نیستند، و اگر باشند آن ترانه‌ها قسمت عمدهٔ آلبوم را تشکیل نمی‌دهند و معمولاً با واژهٔ ترانهٔ اضافی (به انگلیسی: bonus tracks) شناخته می‌شوند. به‌خاطر ماهیت بسیار آماده‌شدهٔ‌ این آلبوم‌ها، می‌توانند شامل جزئیات حرفه‌ای و تکنیک‌های تولیدی و زینت‌های خاصی مانند segue (بدون توقف از یک ترانه، ملودی یا صحنه به دیگر ترانه، ملودی یا صحنه ادامه‌دادن)، افکت‌های صدایی، found sound و همکاری‌های ارکستری باشند که در یک ترانهٔ زنده، اجرای آن‌ها دشوار است.

در صنعت موسیقی، آلبوم‌های استودیویی معمولاً‌ در مقابل آلبوم‌های تلفیقی و زنده قرار می‌گیرند. آلبوم‌های استودیویی اغلب به عنوان آلبوم‌هایی مطرح می‌شوند که کامل و شایسته و شامل ماهیتی باشند که در اکثریت، ازپیش‌منتشر نشده و ابتکارى باشند. چنین آلبوم‌هایی گرایش دارند که پرفروش‌ترین آلبوم‌ها باشند. برای مثال در United Kingdom، هجده مورد از بیست‌وچهار آلبومی که بیش از دوونیم‌میلیون نسخه فروش کرده‌اند، در دستهٔ آلبوم‌های استودیی قرار می‌گیرند.

در موسیقی کلاسیک، با موسیقی‌های زنده از این جهت که آن‌ها نتیجهٔ ویرایش‌های‌ صدایی چندباره بودند تفاوت دارد. خصوصاً اثرهای ارکستری می‌تواند نتیجهٔ چندین برداشت از یک قطعه باشد. این طرز کار، یک شیوهٔ بااساس و جاافتاده‌است، و پیش‌تر، در ضبط‌های آنالوگ، ویرایش‌ها، هنگامی که به موسیقی دیجیتال تبدیل می‌شوند بسیار مورد توجه‌اند.

[ویرایش] منبع

‎