تنقیه
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
تنقیه یا اماله به فرو کردن آب یا هر مایع دیگر به داخل روده بزرگ جهت پاک کردن روده از پلیدی و غایط دیرمانده و فسادانگیز گفته میشود.[۱]
معمولا این کار را برای درمان برخی از بیماریها به کار میبرند.[۲][۳] امروزه کاربرد این روش بسیار کمتر از گذشتهاست و گاه برای درمان بیماریهای گوارشی مانند یبوست شدید یا ولولوس استفاده میشود.
برخی فقهای شیعه اماله را در هنگام روزه حرام و برخی نیز مبطل روزه میدانند. شهید اول اماله با مایعات را باطل کنندهٔ روزه اعلام کرده ولی محقق حلی و شهید ثانی نظر قویتر را حرام بودن اماله با مایعات میدانند ولی معتقدند که روزه را باطل نمیکند.[۴][۵]
منابع [ویرایش]
- ↑ تنقیه کردن، مدخل تنقیه از لغتنامه دهخدا
- ↑ آیت الله مکارم شیرازی
- ↑ تنقیه با محلول سولفات باریم
- ↑ شهید ثانی، زینالعابدین بن علی. تحریر الروضة فی شرح اللمعة، تهران: سمت، چاپ هفتم، ۱۳۸۳، ص ۹۱، ISBN 964-459-693-5
- ↑ المحقق الحلی، النافع فی مختصر الشرائع، قم: مؤسسه البعثه، الثانی، ۱۴۱۶ ه.ق، ص ۱۲۸، ISBN 964-309-014-0
 |
در ویکیانبار پروندههایی دربارهٔ تنقیه موجود است. |
