خط اورخون
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
الفبای اورخون یا الفبای قدیمی ترک یا الفبای گؤکترکان الفبایی است که توسط گوگترکها و دیگر خانات ترک در میانه سدههای ۸ تا ۱۰ میلادی (۱۰۰۰ تا ۱۲۰۰ سال پیش) برای نوشتن زبان ترکی قدیم استفاده میشده است.[۱]نظر غالب بر این است که این الفبا برگرفته از الفبای سغدی است که خود برگرفته از الفبای آرامی بود. عموماً عقیده بر این است که ترکها از طریق مسیحیان نسطوری سغدیزبان با این خط آشنا شدهاند.[۲] الفبای اورخون در سال ۱۸۸۹ توسط ویلهلم توماس دانمارکی رمز گشایی شد.[۳] این الفبا از زمانی که در سال ۱۸۸۹ توسط نیکولای یادرینتسف در دره اورخون در مغولستان کشف شده الفبای اورخون نامگذاری گردید.[۴] این الفبا قدیمیترین الفبای کشف شده برای نوشتن هر گونه زبان آلتایی است.[۴]
نگارخانه [ویرایش]
جستارهای وابسته [ویرایش]
منابع [ویرایش]
- ↑ Scharlipp, Wolfgang (2000). An Introduction to the Old Turkish Runic Inscriptions. Verlag auf dem Ruffel., Engelschoff. ISBN 3-933847-00-X.
- ↑ ترکی، زبان و ادبیات (د. زبانهای ترکی قدیم)
- ↑ دنیس سینیور-ترکی قدیم-تاریخ تمدن آسیای مرکزی صفحه ۳۳۳-۳۳۱
- ↑ ۴٫۰ ۴٫۱ Sinor, Denis (2002). "Old Turkic". History of Civilizations of Central Asia. 4. Paris: یونسکو Publishing. pp. 331–333.
 |
در ویکیانبار پروندههایی دربارهٔ خط اورخون موجود است. |
