کلیرانس
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
کلیرانس(به انگلیسی: Clearance) در پزشکی میزان قابلیت دفع کلیه است و یا به بیان دیگر واژهای است که چگونگی حذف ماده حل شده از بدن توسط کلیهها را توضیح می دهد. درواقع کلیرانس مفهومی است برای بیان قدرت کلیهها در پاکنمودن پلاسما از یک ماده خاص. کلیرانس از تقسیم (غلظت ماده در ادرار * حجم ادرار در دقیقه) بر غلظت پلاسمایی بدستمیآید.
کلیرانس پارامتر کلیدی در فارماکوکینتیک است که هنگام تعیین دوز نگهدارنده دارو در نظر گرفته می شود. در داروشناسی برای بیشتر داروها دو مسیر اصلی کلیرانس کلیوی و یا حذف کبدی و یا ترکیبی از این دو برای تعیین شرایط مصرف در نظر گرفته میشود.[۱][۲]
منابع [ویرایش]
3. فیزیولوژی گایتون
