ابرشرکت
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
اَبَرشرکت (به انگلیسی: corporation) نوع حقوقی ويژهای از سازماندهی افراد و منابع مادی است که با مجوز دولت و به منظور داد و ستد تعريف میشود. در مقايسه با دو نوع ديگر از مالکيت تجاری، يعنی مالکيت انحصاری و شراکت، ابرشرکت به واسطهی شماری از مشخصهها ابزاری منعطفتر برای فعاليت اقتصادی در مقياس بزرگ، بهويژه به منظور فراهم کردن حجم عظيمی از سرمايه برای سرمايهگذاری، محسوب میشود.[۱] برجستهترين مشخصههای ابرشرکت عبارتند از :[۲]
- مسئوليت محدود، به اين معنا که تأمينکنندگان سرمايه مطلقاً بيش از ميزان سرمايهگذاری خود متضرر نخواهند شد.
- قابليت جابجايی سهام، به اين معنا که حق رأی و ساير حقوق در اين مجموعه، بدون نياز به هماهنگیهای حقوقی، قابل جابجايی از يک سرمايهگذار به ديگری است.
- برخوردار بودن از شخصيت قضايی، به اين معنا که ابرشرکت همچون يک "شخص" واقعی دارای جايگاه حقوقی است و بنابراين میتواند شکايت کند، از آن شکايت شود، قرارداد امضا کند، و به شخصه صاحب دارايی باشد.
- برخوردار بودن از عمر نامحدود، به طوری که يک ابرشرکت ممکن است حتی پس از کنار رفتن تمامی بنيانگذارانش به حيات خود ادامه دهد.