آرامگاه ابوعثمان سعید مغربی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
آرامگاه سعید بن سلام مغربی
نام آرامگاه سعید بن سلام مغربی
کشور Flag of Iran.svg ایران
استان استان خراسان رضوی
شهرستان نیشابور
اطلاعات اثر
کاربری آرامگاه
اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت ۴۰۳۳
تاریخ ثبت ملی ۱۰ مهر ۱۳۸۰
آرامگاه سعید بن سلام

آرامگاه سعید بن سلام و ابوعثمان حیری

اطلاعات اولیه
موقعیت پرچم ایران نیشابور, ایران
وابسته به دین یا مذهب مسلمانان و اهل تصوف
استان استان خراسان رضوی
کلان‌شهر شهرستان نیشابور.شهر نیشابور موقعیت در نیشابور (شهر کهن) حیره (نیشابور)
شرح معماری
نوع معماری آرامگاه.قبرستان عمومی.خانقاه
سبک معماری بازسازی در دوره پهلوی دوم.سبک دوره تیموری

آرامگاه سعید بن سلام مغربی مربوط به دوره پهلوی دوم در نیشابور، ۱۰۰ متری حاشیه بلوار جمهوری و راه آهن واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۰ مهر ۱۳۸۰ با شمارهٔ ثبت ۴۰۳۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.[۱]

این بنای تاریخی مدفن سعید بن سلام مغربی است.در منطقه ده شیخ در حومه شهر نیشابور واقع شده و گمان بر این است که نام این منطقه که سابقاً روستا بوده را برگرفته از شهرت سعید بن سلام مغربی به شیخ مغربی دانسته‌اند. این آرامگاه در دوره پهلوی دوم بازسازی شد و از تاریخ اولین بنای ساخته شده برآن یا بنای فعلی، اطلاع دقیقی در دست نیست.پیش از بازسازی برخی به اشتباه این بنا را آرامگاه ابومسلم، سردار معروف و یا مقبرهٔ طفلان مسلم قلمداد می‌کرده‌اند که پس از بازسازی و کاوش ها این نظر مردود تلقی شد.بنا بر شواهد تاریخی و کتیبه ها این آرامگاه وقبر اصلی آن مربوط به سعید بن سلام مغربی می باشد .

در جوار این آرامگاه ابوعثمان حیری (رازی) نیز مدفون و قبرستان عمومی می‌باشد.

این آرامگاه اين شامل چهار حجره در چهار جهت، نماي گنبدخانه چليپايي شكل و اتاقهاي مجاور مربع شكل است . در حال حاضر اين مكان زيارتگاه و خانقاه صوفیان است.

موقعیت این بنا در نیشابور (شهر کهن) در محدوده شرق شهر در میدان زیاد بوده است.

در مورد قدمت بنای فعلی اختلاف نظر است.با توجه به سازه های دوران تیموری و نمونه های مشابه آن در ایران می توان بنای آن را به دوران تیموری نسبت داد که بعدها به کاشی کاری هفت رنگ مزین شده است و با توجه به نوع رنگ کاشی کاری داخلی آن به اواخر قاجاریه و اوایل پهلوی برمیگردد. و کاشی کاری های بیرونی نیز مربوط به دوره پهلوی دوم است.

داخل بنا با گچ کاری ساده ای پوشیده شده است و کف آن هم با قالی هایی اهدایی صوفیان مفروش شده است.

جستارهای وابسته [ویرایش]

نگاره‌ها [ویرایش]

منابع [ویرایش]

  1. «دانشنامهٔ تاریخ معماری ایران‌شهر». سازمان میراث فرهنگی و گردشگری ایران. بازبینی‌شده در ۱۹/۵/۲۰۱۱.