گوه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
مقطعی از شکل یک گوه، نیروی عمودی وارده به گوه باعث ایجاد نیروهای افقی می‌شود.

گُوِه، گووه یا قاچ (به انگلیسی: Wedge)، یکی از ماشین‌های ساده و ابزاری مکانیکی مثلثی شکل است که برای جدا نگاه‌داشتن دو بدنه یا ایجاد شکاف در اجسام و کنترل بهتر بکار می‌رود. از مکانیزم این وسیله از دیرباز در ابزار سنگی مانند تیشه مشتی استفاده شده‌است.

شکل گوه سه‌گوش است و نوک تیز آن در شکاف یا فاصله بین دو جسم فرومی‌رود و نیرو را می‌توان به انتهای آن، مثلاً با چکش، وارد کرد. سطح شیب دار گُوِه متحرک است؛ این کیفیت به افزایش و تغییر جهت نیرو کمک می‌کند، مانند: تبر، تیغه، چاقو. مزیت مکانیکی یک گوه را می‌توان از راه تقسیم درازای آن به پهنایش بر پایه این فرمول محاسبه کرد:

منابع[ویرایش]

۱. ^ McGraw-Hill Concise Encyclopedia of Science & Technology, Third Ed. , Sybil P. Parker, ed. , McGraw-Hill, Inc. , 1992, p. ۲۰۴۱.