گلن گولد

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
گلن گولد
Glenn Gould 1.jpg
گلن گولد
اطلاعات پس‌زمینه
نام اصلی گلن هربرت گولد
تولد ۲۵ سپتامبر ۱۹۳۲(۱۹۳۲-09-۲۵)
تورنتو
ملیت  کانادا
مرگ ۴ اکتبر ۱۹۸۲ میلادی (۵۰ سال)
تورنتو
سبک‌(ها) کلاسیک
استاد(ها) آلبرتو گررو
ساز(ها) پیانو
علت معروف‌شدن از بهترین اجرا کنندگان آثار باخ
آلبوم معروف واریاسیون های گلدبرگ اثر باخ (1956)

گلن هربرت گولد (به انگلیسی: Glenn Herbert Gould) (زادهٔ ۲۵ سپتامبر ۱۹۳۲ - درگذشتهٔ ۴ اکتبر ۱۹۸۲) نوازنده پیانو اهل کانادا بود. او یکی از مشهورترین و پرآوازه ترین نوازندگان پیانو قرن بیستم شناخته می شود که عمدتا بخاطر تأویل هایش از آثار باخ به این شهرت رسید. ویژگی منحصر به فرد نوازندگی گولد دقت تکنیکی بالا و شیوایی در بیان ساختار پلی فونیک موسیقی باخ است.

او به اکثر آثار موسیقیایی دوره رمانتیک از جمله لیست، شومان و شوپن بی اعتنایی می کرد. اگرچه بیشتر ضبط هایش از موسیقی باخ بود ولی رپرتوار گسترده ای نیز داشت که شامل بتهوون،هایدن و برامس می شد، از دوران پیش از باروک آهنگسازانی همچون سویلینک، گیبونس و برد، و از موسیقی قرن بیستم هیندمیت، شونبرگ و اشتراوس را در بر می گرفت. گولد به خاطر رفتار های عجیب و خاصش نیز معروف است، از تأویل گری های غیر معمولش گرفته تا حرکاتی که در هنگام نوازندگی پشت کیبورد انجام می داد و زندگی و رفتار شخصی اش. از 31 سالگی صحنۀ کنسرت را رها کرد تا بر روی ضبط در استودیو و پروژه های دیگر تمرکز کند. او در مجله های موسیقی نویسنده ی پرکاری بود و در آن ها دربارۀ تئوری موسیقی و فلسفۀ موسیقیایی خودش می نوشت.

به عنوان یک آهنگساز، کمتر برجسته بود و خیلی از این پروژه ها را ناتمام باقی گذاشت.

گلن گولد علاوه بر نوازندگی پیانو به رهبری ارکستر و تهیه و اجرای برنامه‌های رادیویی و تلویزیونی و نوشتن در باره موسیقی نیز می‌پرداخت.

سبک کار او اغلب غیر متعارف بود و گاه با انتقاد روبرو می‌شد. در بعضی از اجراها، بر خلاف اصل اثر، با صدای خود کار نوازندگی را همراهی می‌کرد.

زندگی[ویرایش]

کودکی[ویرایش]

نام پدر او راسل هربرت گولد و مادرش فلورنس اِما گولد بود. پدربزرگ مادری اش عموزاده ی آهنگساز نروژی ادوارد گریگ می شد.

علافه و استعداد گولد به موسیقی خیلی زود معلوم شد. والدینش هر دو اهل موسیقی بودند. مخصوصاً مادرش که گلن را به خاطر پیشرفت های اولیه اش در موسیقی تشویق می کرد. قبل از به دنیا آمدنش، مادرش قصد داشت او را به یک موسیقیدان موفق تبدیل کند، به همین دلیل از دوران حاملگی سعی داشت گلن را با موسیقی آشنا کند. در سه سالگی، گوش موسیقی اش کشف شد. او حتی قبل از اینکه بتواند خواندن و نوشتن کلمات را بیاموزد، خواندن نت های موسیقی را فراگرفت. گفته می شود گولد جوان وقتی پشت پیانو می نشست و تک نتی را می نواخت، برای مدتی طولانی تا لحظه ی خوابیدن کامل صدای نت کاملاً به صدای آن متمرکز می شد، کاری که پدرش می گفت بچه های معمولی انجام نمی دهند. علاقه ی گولد به پیانو همزمان با علاقه اش به آهنگسازی بیشتر می شد. او قطعات کوچک تصنیفی خودش را برای خانواده، دوستان و حتی گردهمایی های بزرگ تر (همچون در سال 1938 در کلیسایی در نزدیکی خانه شان) اجرا می کرد.

در شش سالگی در کنسرتی از یک نوازنده ی مشهور شرکت کرد که تأثیر عمیقی بر وی گذاشت. او بعداً تجربه اش را شرح داد:

گلن گولد؛ فوریه 1946 با طوطی اش، موتسارت و سگ انگلیسی اش

هافمن بود که می نواخت. فکر می کنم آخرین اجرایش در تورنتو بود، و احساس غیر فابل وصفی در من ایجاد می کرد. تنها چیزی که می توانم به خوبی از آن به یاد آورم این بود که وقتی داشتند با ماشین مرا به خانه بر می گرداندند، من در حالت شگفت انگیز نیمه هشیاری بسر می بردم که در آن می توانستم همۀ صداهای لذت بخشی را که در ذهنم گذر می کرد بشنوم. تمام آن صدا ها ارکستری بودند، ولی این من بودم که همۀ آن ها را می نواختم، و ناگهان من دیگر هافمن بودم. مسحور شده بودم.

به عنوان یک کودک، مادرش به او درس پیانو می داد. در 10 سالگی در کنسرواتوار موسیقی تورنتو حاضر می شد. تئوری موسیقی را از ژوزف اسمیت، ارگ را از سیلوستر و پیانو را نزد گررو فرا می گرفت.

گولد توانست تکنیکی بدست آورد که او را توانا می ساخت که همزمان با رعایت فاصلۀ دقیق نت ها و وضوح آن ها با تمپوی خیلی سریع بنوازد. مسلماً موقعیت کم ارتفاعی که صندلی مخصوصش به وجود می آورد به او اجازه می داد کنترل بیشتری بر روی کیبورد داشته باشد.

گولد پیانیست[ویرایش]

گولد اظهار داشته است که او تقریباً هیچ وقت روی پیانو تمرین نکرده است؛ او برای مطالعه در موسیقی خواندن آن را به نواختن آن ترجیح می داد و این تکنیکی بود که از گررو آموخته بود. تمرین های او بر بیان موسیقیایی متمرکز بود و کمتر مکانیکی بود. او ممکن است کنایه دار در مورد تمرین کردنش صحبت کرده باشد، ولی به هر حال مدارکی وجود دارد که نشان می دهند او به سختی تمرین می کرده است، و بعضی اوقات خودش مشق های خودش را تمرین می کرده و تکنیکش را کامل می کرده.

او بیان کرده است که نیاز پیانیست های دیگر به تمرین مداوم برای تقویت تسلطشان بر ساز برای ساعت های طولانی را نمی فهمد. به نظر می رسد گولد می توانسته است بدون دسترسی به ساز و به طور ذهنی تمرین کند. گولد نه تنها می توانست یک رپرتوار گسترده را از روی حافظه بر روی پیانو اجرا کند بلکه می توانست دامنه ی وسیعی از تنظیم های آثاری ارکستری و اپرا ها برای پیانو را نیز از روی حافظه اجرا کند. او می توانست با یک نگاه به حافظه بسپارد و یکبار یکی دوستانش را به چالشی دعوت کرد و از او خواست نام هر قطعه ای که می خواهد بگوید که او نتواند بلافاصله از روی حافظه بنوازد.

گولد دربارۀ پیانو گفته است، "سازی نیست که عشق و علاقۀ خیلی زیادی نسبت به آن داشته باشم... [اما] تمام عمرم این ساز را نواخته ام، و بهترین وسیله ایست که می توانم ایده هایم را با آن بیان کنم." گولد به داشتن تخیلی واضح و روشن شناخته می شد. شنوندگانش بعضی از تأویل هایش را دارای خلاقیت هوشمندانه می دانستند و برخی دیگر را به کلی عجیب و غریب بر می شمردند. پیانو نوازی او مخصوصاً در پاساژ های دارای کنترپوان، وضوح، پختگی و دقت بسیار بالایی داشت.

منابع[ویرایش]

  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Glenn Gould»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۱۷ فوریه ۲۰۱۴).