کیسه هوا

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
نمایش عملکرد ایربگ‌های سوزوکی آلتو در نمایشگاه AIMS 2010
ایربگ‌های مستعمل تندر ۹۰ در جاده چنار شهرستان تهران

کیسهٔ هوا یک وسیلهٔ ایمنی مدرن در برخی از خودروهاست که در زمان تصادف خودرو پر از باد شده و به شکل بالش بین سرنشین و بدنه خودرو در نقش حفاظی نرم قرار می‌گیرد. برخی از پژوهش‌ها نشان می‌دهد که اگر کمربند ایمنی بسته شود کیسهٔ هوا تا ۸ درصد امکان مرگ سرنشین را می‌کاهد. کیسه‌های هوا هر ساله در حال ارتقا کارایی می‌باشد. امروزه کیسه‌های هوا بعد از برخورد خودرو با موانع سخت در کسری از ثانیه باد شده و بین سر و بدن سرنشینان با اجزاء داخل خودرو حائل می‌شود. در این میان کمربند ایمنی با ایجاد شتاب منفی روی بدن مسافرین، باعث کاهش یافتن ضربه وارده می‌شود.

تاریخچه[ویرایش]

اولین ثبت اختراع در مورد بالش‌های باد شونده، مربوط به سقوط هواپیماهاست که در طی جنگ جهانی دوم به ثبت رسیده‌است. در دهه ۱۹۸۰ اولین کیسه هوا برای اتومبیل‌ها ساخته شد. پس از سال ۱۹۹۸، تمام اتومبیل‌های تولیدشده ملزم به داشتن کیسه‌های هوا در سمت راننده و مسافر گردیدند. آمارها نشان می‌دهد، استفاده از کیسه هوا در اتومبیل‌ها باعث کاهش ۳۰ درصدی خطر مرگ در تصادف‌های رو در رو می‌گردد.

ساختار[ویرایش]

هر کیسه هوا از ۳ قسمت اصلی تشکیل شده‌است:

  • خود کیسه هوا که از پارچه نایلونی و سبک ساخته شده و در بین فرمان، داشبورد، در صندلی‌ها و درها جاسازی شده‌است.
  • حسگر (سنسور) وسیله‌ای است که به کیسه فرمان می‌دهد تا پر از گاز مخصوص شده و باد شود. باد شدن زمانی صورت می‌گیرد که نیرویی معادل با نیروی برخورد خودرو با سرعت ۱۶ تا ۲۴ کیلومتر بر ساعت، به دیوار آجری باشد. در اثر برخورد، یک جزء در این سیستم تغییر مکان داده، باعث بسته شدن یک مدار الکتریکی شده و به سنسور فرمان می‌دهد که تصادف اتفاق افتاده‌است. سنسور، اطلاعات لازم را از شتاب سنج دریافت می‌کند.
  • سیستم بادکننده، با ترکیب تری نیترید سدیم و نیترات پتاسیم جامد، اشتعال صورت می‌گیرد و در کسری از ثانیه گاز نیتروژن تولید می‌شود. جریان گاز نیتروژن گرم، کیسه را باد می‌کند. کیسه نیز با سرعتی در حدود ۳۲۲ کیلومتر بر ساعت از محل خود خارج می‌شود. چون گاز تولید شده سمی می‌باشد، طی یک واکنش شیمیایی به چند گاز بی‌اثر تبدیل می‌گردد که حجم گازهای تولید شده بسیار کمتر می‌باشد.

صنعت خودروسازی و تجهیز خودروها به وسایل ایمنی جانبی[ویرایش]

در حالی که در کشورهای پیشگام و پیشرفته در صنایع خودروسازی تجهیز وسایل نقلیه به تجهیزات جانبی ازقبیل کیسهٔ هوا یا انجام تست تصادف که باعث افزایش ضریب ایمنی در خودروها می‌شود جزو ملزومات ابتدایی طراحی خودروها محسوب می‌شود، در ایران برای برخی خودروهای اصطلاحاً مدرن دو نوع از مونتاژ در نظر گرفته می‌شود که یکی با طراحی ایربگ و دیگری ساده و بدون ایربگ است و از بابت این افزایش ساده ایمنی و چند اختلاف کوچک دیگر بعضاً اختلاف هزینهٔ دریافت شده معادل بیش از ده درصد از کل قیمت است. از این جهت خریداران با وسع و توان معمولی خودروهای بدون کیسهٔ هوا را ترجیح می‌دهند. البته خودروهای معمولی اصلاً کیسهٔ هوا ندارند.

ادامهٔ این سیاست اگر هم بصورتی به نفع صنایع خودروسازی در کشور باشد، با احتساب کلی خساراتی که حوادث رانندگی در ایران در دراز مدت ایجاد می‌کنند به عنوان کشوری که اولین عامل مرگ و میر در آن در اثر حوادث رانندگی است، نمی‌تواند در جهت رشد و توسعه عمومی عمل کند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]

اطلاعاتی دربارهٔ کیسهٔ هوا و فیلم صحنه‌آهستهٔ باز شدن کیسهٔ هوا(انگلیسی)