کنسرتو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

کُنسِرتو (به ایتالیایی: concerto)[۱] (اصل تلفظ ایتالیایی: کُنچـِرتو) قطعه‌ای موسیقی است برای ارکستر و معمولاً یک ساز اصلیِ تک‌نواز[۲] (معمولاً پیانو، ویولن، ویولنسل یا فلوت)، که عموما‌ً در سه موومان تصنیف شده‌است. نقش ارکستر، در مجموع، همراهی تک‌نواز است، و به همین ترتیب، تک‌نواز نقش کلیدی را در طول تمام قطعه ایفا می‌کند.

کنسرتو برای دو یا چند ساز[ویرایش]

بسیاری از آهنگسازان کنسرتو برای دو یا چند سولیست ساخته اند.

دوره باروک[ویرایش]

  • کنسرتوهای ویوالدی برای ۲، ۳ یا ۴ ویولن، برای ۲ ویولنسل، برای ۲ ماندولین، برای ۲ ترومپت، برای ۲ فلوت، برای ابوا و فاگوت، برای ویولنسل و فاگوت.
  • کنسرتوهای ویوالدی برای چندین ساز، از جمله RV555 برای ۳ ویولن، یک ابوا، ۲ ریکوردر، ۲ ویولون آلینلس، ۲ ویولون، ۲ هارپسیکورد و ۲ ترومپت.
  • کنسرتوهای باخ برای ۲ ویولن، برای ۲، ۳، یا ۴ هارپسیکورد و کنسرتوهای براندنبورگ.

دوره کلاسیک[ویرایش]

دوره رمانتیک[ویرایش]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. صورتِ جمعِ ایتالیایی: concerti
  2. «Concerto - Definition». Free Merriam-Webster Dictionary. دریافت‌شده در ۱۷ ژوئن ۲۰۱۸.