کنسرتو گروسو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
نگاره کنسرتو: تنها شما از دوران باروک

کنسرتو گروسو یا کنچـِرتو گروسو (به ایتالیایی: concerto grosso) (معنای ایتالیایی: کنسرتِ بزرگ)[۱] فرمی از موسیقی باروک است که در آن زمان به وجود آمده است.[۲] این فرم بسیار شبیه به کنسرتو است، که بعد از کنسرتو گروسو توسعه یافت و بسیار مقبول‌تر شد. از نقاط برجسته آن گروه کوچک تکنوازنان اجرا کننده آن در مقابل یک ارکستر کامل است.[۱] این گروه کوچک معمولاً شامل دو ویولن، فاگوت و همچنین سازهای بادی بود. گروه دیگر که کمی بزرگتر بود شامل سازهای زهی نیز می‌شد.[۳] استفاده از این فرم در دوران کلاسیک کاهش یافت ولی در دوران رومانتیک و مدرن آهنگسازان دوباره آن را احیا کردند.[۱]

برخی از آهنگسازان کنسرتو گروسو [۱][۳][ویرایش]