وقت‌شناسی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

وقت‌شناسی توانایی تمام‌کردن کار یا انجام وظیفه، در زمان یا پیش از زمان تعیین‌شده برای آن کار است.[۱]

وقت‌شناس[ویرایش]

«وقت‌شناس» در ادبیات فارسی به معنی وقت شناسنده، موقع شناس، کسی که زمان و موقع هر کاری را می‌شناسد و مقابل وقت‌ناشناس و وقت‌نشناس آمده‌است:

به سمع خواجه رسان ای ندیم وقت‌شناس
به خلوتی که در او اجنبی صبا باشد
(حافظ)

به ستاره‌شناس، دانشمند هیأت و کسی که دم را غنیمت داند (ابن الوقت یا بندۀ دم) هم وقت‌شناس گفته‌شده‌است:

بیا که وقت‌شناسان دو کون بفروشند
به یک پیاله می صاف و صحبت صنمی
(حافظ)[۲]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Punctuality»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۱۰ ژوئیه ۲۰۱۲).
  2. علی‌اکبر دهخدا و دیگران، سرواژهٔ «وقت شناس»، لغت‌نامهٔ دهخدا (بازیابی در ۱۰ ژوئیه ۲۰۱۲).

پیوند به بیرون[ویرایش]

جستجو در ویکی‌واژه معنای واژهٔ «وقت‌شناسی» را در ویکی‌واژه ببینید.