نیروی هوایی روسیه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
نیروی هوایی روسیه
Военно-воздушные силы России
Voyenno-vozdushnye sily Rossii
Great emblem of the Russian Air Force.svg
نشان نیروی هوایی روسیه
بنیان‌گذاری۱۹۱۲[۱]
۱۹۹۲
کشور روسیه
گونهنیروی هوایی
نقشرزم هوایی
اندازه۱۹۰٬۰۰۰ نفر پرسنل نظامی (۲۰۲۱)
تخمین. ۴٬۵۰۹ هواگرد (۲۰۲۱)[۲]
بخشی ازنیروی هوافضای روسیه
مرکز فرماندهیمسکو
رژهروسی: Авиамарш
"Air March"[۳][۴][۵]
سالگردها۲۱ مرداد - ۱۲ آگوست
نبردها
وبگاه
فرماندهان
فرمانده کل نیروهای دفاعی روسیه رئیس‌جمهور ولادیمیر پوتین
فرمانده نیروی هوافضا ژنرال سرگئی سوروویکین
فرمانده کل نیروی هوایی روسیه سپهبد سرگئی دورونوف
نشان
پرچمFlag of the Russian Air Force.svg
نشان کوچکRoundel of Russia.svg
نشان کوچک (۱۹۹۲–۲۰۱۰)
Roundel of Russia (1991–2010).svg
پچPatch of the Russian Aerospace Forces.svg
نشان میانیMiddle emblem of the Russian Aerospace Forces.svg
نشانМалая эмблема Военно-воздушных сил России.png
ناوگان هوایی
جنگندهسوخو-۲۵ ام، سوخو-۲۴ ام، سوخو-۳۴
بمب‌افکنمیگ-۳۱ کی، تو-۲۲ام۳، تو-۹۵، تو-۱۶۰
هواپیمای الکترونیکآ-۵۰/آ-۵۰یو، ایل-۲۲ PP، ایل-۸۰
شکاریمیگ-۲۹، میگ-۳۵، سوخو-۲۷، سوخو-۳۰، سوخو-۳۵، سوخو-۵۷
بالگردکاموف-۶۰، میل-۸، میل-۱۷، میل-۲۶
بالگرد جنگندهمیل -۲۴/میل -۳۵ ام، میل-۲۸ ان، کاموف-۵۰، کاموف-۵۲
هواپیمای رهگیرمیگ-۳۱
هواگرد شناساییآئرو ال-۳۹ آلباتروس، یاک-۱۳۰
هواپیمای باریایل-۶۲، ایل-۷۶، ایل-۸۶، ایل-۱۱۲، ای‌ان-۲۶، ای‌ان-۱۲۴، ای‌ان-۱۴۰، ای‌ان-۱۴۸، ای‌ان-۲۲
هواپیمای سوخت‌رسانایل-۷۸

نیروی هوایی روسیه (به [Военно-воздушные силы России، آوانویسی: وُیـِن‌نُ-وُزدوشنیه سیلی رُسی] Error: {{Lang-xx}}: متن دارای نشانه‌گذاری ایتالیک است (راهنما)) نیروی هوایی ارتش روسیه است.

این نیرو، بعد از نیروی هوایی آمریکا دومین نیروی هوایی قدرتمند در جهان می‌باشد.[۶][۷][۸][۹]

نیروی هوایی روسیه هم اینک تحت فرماندهی ژنرال الکساندر زلین قرار دارد. در عین حال نیروی دریایی روسیه نیز بخش هوایی جداگانه خود را دارد که «هوانوردی دریایی روسیه» نامیده می‌شود. این بخش در زمان شوروی AV-MF نامیده می‌شد.

پس از فروپاشی اتحاد شوروی و تقسیم آن به پانزده جمهوری مستقل در دسامبر ۱۹۹۱، تجهیزات و پرسنل نیروی هوایی شوروی (نیروی هوایی سرخ) میان جمهوری‌های تازه تقسیم شد. از این میان، ۴۰ درصد تجهیزات و ۶۵ درصد پرسنل نیروی هوایی شوروی به روسیه تعلق گرفت

نیروی هوایی روسیه نیز دارای بیش از ۳٬۰۰۰ فروند جنگنده و هواپیما، ۱٬۱۲۰ فروند هلیکوپتر و ۱٬۲۱۸ فرودگاه عملیاتی است. بیشتر توان‌ها یا ذخیره است یا محرمانه محسوب می‌شود و به همین دلیل تعداد و وضعیت نیروها، پایگاه‌ها و تجهیزات معلوم نیست. به مقاله فهرست هواگردهای نظامی فعال روسیه مراجعه شود.

پانویس[ویرایش]

  1. "100 лет ВВС России: взлет или упадок?". BBC News Russian. 3 August 2012.
  2. "Russia retains world's 2nd place by active combat aircraft — research data". TASS. 11 December 2019. Retrieved 12 January 2020.
  3. Norwegian Baron (25 July 2016). "Russian Federation (1991-****) Military March "Авиамарш"". Archived from the original on 27 May 2018. Retrieved 4 October 2016 – via YouTube.
  4. Sizuoka1987 (29 May 2016). "【ロシア軍歌】 航空行進曲 Авиамарш 【歌詞付き】". Archived from the original on 18 November 2018. Retrieved 4 October 2016 – via YouTube.
  5. La Banda Militare: Italian and International Military Music (22 September 2013). "Авиамарш (Марш Авиаторов) 2". Archived from the original on 6 October 2015. Retrieved 4 October 2016 – via YouTube.
  6. "The 10 Largest Combat Air Forces in the World - TheRichest". Retrieved 22 January 2016.
  7. "Top 10 Strongest Air Forces of the World". Retrieved 22 January 2016.
  8. "Top 10 Air Forces in the World - PEI Magazine". Retrieved 22 January 2016.
  9. "RANKED: World's 20 strongest militaries - Business Insider". Retrieved 22 January 2016.

منابع[ویرایش]