سوخو-۳۴

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
سوخو-۳۴
Sukhoi Su-34, Russia - Air Force AN1646787.jpg
نیروی هوایی روسیه سوخو - ۳۴
کاربری جنگنده بمب افکن، جنگنده ضربتی
کشور سازنده  روسیه
تولیدکننده شرکت هوانوردی سوخو
نخستین پرواز ۱۳ آوریل ۱۹۹۰
معرفی‌شده در ۲۰ مارس ۲۰۱۴
وضعیت فعال - در حال تولید
کاربر اصلی نیروی هوایی روسیه
ساخته‌شده ۲۰۰۶ - تاکنون
تعداد ساخته‌شده بیش از ۸۴ فروند تا اکتبر ۲۰۱۵
هزینه هر فروند ۳۶ میلیون دلار
توسعه‌یافته از سوخو-۲۷
سوخو سو-۳۴
سوخو سو-۳۴ روبرو

سوخو-۳۴ (به روسی: Сухой Су-34) نام گذاری ناتو: (فول بک) هواپیمای جنگنده بمب افکن دوسرنشینه و دوموتوره جت توربوفن ساخت شرکت هوانوردی سوخو در روسیه است که بر اساس طرح بدنهٔ پروازی جنگنده سوخو-۲۷ طراحی شده است. سوخو- ۳۴ برای جایگزینی جنگنده بمب افکن سوخو-۲۴ در نیروی هوایی روسیه ساخته شده است[۱] تولید این هواپیما از سال ۲۰۰۶ آغاز شده و در سال ۲۰۱۴ به طور رسمی وارد ارتش روسیه شد. قیمت هر فروند از این جنگنده-بمب‌افکن حدود ۳۶ میلیون دلار اعلام شده و تاکنون به هیچ کشوری صادر نشده‌است. سوخو- ۳۴ دارای بیش از دهها ثبت سفارش از کشورهای مختلف دنیاست.

مشخصات[ویرایش]

سوخو-۳۴ برای رخنهٔ مافوق صوت و ارتفاع بالا به فضای هوایی دشمن طراحی شده و قادر به حمل چهارده تن انواع موشک و بمب است. این جنگنده به یک کابین زرهپوش و پادکارهای پیشرفته مجهز شده و قادر است ضربات ترکش‌های موشک و برخورد مستقیم سلاح‌های کالیبر پائین را تحمل کند. شعاع عملیاتی سوخو-۳۴ با استفاده از تانکرهای سوخت اضافی ۱۵۰۰ کیلومتر است که با سوخت‌گیری هوایی می‌توان آن را ارتقاء داد. وزن برخاست این هواپیما ۴۵٫۱ تن است و از یک سیستم هدف‌گیری دیجیتال بهره می‌برد که ضریب خطای شلیک آن در هرنوع شرایط جوی را به حداکثر چند متر رسانده است. حداکثر سرعت سوخو-۳۴ حدود ۲٫۸ ماخ است و نیروی محرکه خود را از دو موتور توربوفن ساتورن AL-31FM1 می‌گیرد. این موتورها برای هزار ساعت پرواز قبل از انجام تعمیر طراحی شده‌اند. میخائیل سیمونوف طراح اصلی سوخو-۳۴ معتقد است که این جنگنده تنومند، مانورپذیر و زرهپوش به یک تانک پرنده شباهت دارد. کابین جادار و زرهپوش خلبان با یک قفس فولادی به ضخامت ۱۷ میلی‌متر در مقابل ترکش‌ها و گلوله‌ها محافظت می‌شود.[۱]

این هواپیما اولین پرواز خود را در سال ۱۹۹۰ با نام سوخو-۲۷آی‌بی انجام داد. این پرواز آزمایشی از مسکو تا دریای اختسک ادامه یافت. هواپیما ۱۶ ساعت را در آسمان گذراند و چهار بار سوخت‌گیری هوایی کرد. در آن زمان هواپیما هیچ مشکلی در پرواز نداشت اما خستگی بسیار زیاد دو خلبان بعد از پرواز نشان می‌داد که آن‌ها نخواهند توانست بعد از چنین پرواز فرسایشی، بازدهی مناسبی داشته باشند. از این رو کابین خلبان اصلاح شده و به گونه‌ای طراحی شد که خلبان و ناوبر هواپیما به راحتی در کنار یکدیگر قرار بگیرند و بتوانند بایستند، حرکات کششی عضلانی انجام بدهند یا حتی در راهرو چرت بزنند و یا غذا بخورند. همچنین بدنه سوخو-۳۴ به گونه‌ای طراحی شده تا سطح مقطع راداری کوچکی داشته باشد و به گفته سیمونوف آشکارگی راداری آن در حد یک موشک کروز مافوق صوت است.[۱] تفاوت دیگر سوخو-۳۴ با سوخو-۲۷ در کابین خلبان شیشه‌ای با نمایشگرهای سی‌آرتی رنگی با عملکرد چند گونه این نمایشگرهاست.

جدول مشخصات فنی[ویرایش]

مشخصه مقدار
تعداد خدمه ۲ نفر
طول بدنه ۲۳/۳۴ متر
طول دهانه بال ۱۴/۷ متر
ارتفاع ۶/۰۹ متر
وزن خالی ۲۲۵۰۰ کیلوگرم
وزن سوخت باک های داخلی ۱۲۱۰۰ کیلوگرم
بیشترین وزن برخاست ۴۵۱۰۰ کیلوگرم
تراست هر موتور ۱۳۲ کیلونیوتن
حداکثر سرعت در ارتفاع بالا بیشتر از ۲/۸ ماخ
حداکثر سرعت در ازتفاع پایین ۱/۸ ماخ
شعاع عملیاتی ۱۰۰۰ کیلومتر
سقف پروازی ۴۹۲۰۰ پا
برد عبوری ۴۰۰۰ کیلومتر

[۲]

کاربرد عملیاتی[ویرایش]

سوخو-۳۴ اولین تجربه جنگی خود را در جنگ داخلی سوریه به دست آورد. در سپتامبر ۲۰۱۵ شش فروند از این هواپیما به فرودگاه لاذقیه منتقل شد تا مخالفین حکومت بشار اسد را هدف قرار دهند. در حملات روز اول و دوم اکتبر ۲۰۱۵ استفاده از سوخو-۳۴ گزارش شد. سوخو-۳۴ ها در این حملات در ارتفاع بالای ۵ هزار متر حملات خود را انجام دادند تا از موشک‌های دوش‌پرتاب دشمن در امان باشند. همچنین این هواپیما برای حمله به داعش از طریق پایگاه نظامی نوژه همدان در ایران نیز به کار گرفته شده است .

منابع[ویرایش]