مناطق معتدل

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
نقشهٔ جهان همراه با نشانه‌گذاری مناطق معتدل با رنگ سبز

مناطق معتدل در جغرافیا در بخش میانگانِ زمین (از °۴۰ تا °۶۰ شمال/جنوب استوا)، بیشتر بین مناطق قطبی (مدارهای قطبی) و مناطق حاره (مدارهای حاره) قرار گرفته‌اند.[۱] منطقه معتدل شمالی مابین مدار قطب شمال تا مدار رأس‌السرطان و منطقه معتدل جنوبی مابین مدار قطب جنوب تا مدار رأس‌الجدی معمولاً تشکیل می‌شود.[۲] این مناطق عموماً دارای بازهٔ دمایی گسترده‌تر در طول سال و تغییرات فصلی متمایز از هم در مقایسه با اقلیم گرمسیری هستند؛ جایی که چنین تغییراتی معمولاً خفیف هستند.

در شکل‌گیری اقلیم معتدل، نه تنها موقعیت‌های عرضی بر تغییرات دما تأثیر می‌گذارند، بلکه جریان‌های دریا، جهت غالب باد، وسعت قاره (اندازهٔ بزرگی یک خشکی) و فرازا نیز آب و هوای معتدل را شکل می‌دهند.

بنا بر تعریف سامانه طبقه‌بندی اقلیمی کوپن، منطقه معتدل به آب و هوایی گفته می‌شود که میانگین دمای سردترین ماه آن بالای ۳- درجه سانتی‌گراد (۲۶٫۶ درجه فارنهایت) اما کمتر از ۱۸ درجه سانتی‌گراد (۶۴٫۴ درجه فارنهایت) باشد. با این حال، دیگر طبقه‌بندی‌های آب و هوایی حداقل را روی ۰ (صفر) درجه سانتی‌گراد (۳۲٫۰ درجه فارنهایت) تعیین می‌کنند.[۳][۴]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. "Weather & Climate Change: Climates around the world". Education Scotland. Archived from the original on 14 April 2016.
  2. مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Temperateness». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۳۰ نوامبر ۲۰۱۲.
  3. "Latitude & Climate Zones". The Environmental Literacy Council. Retrieved 15 July 2017.
  4. "Patterns of Climate". Weather-climate.org.uk. Retrieved 15 July 2017.