مروان دوم

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از مروان پسر محمد)
پرش به: ناوبری، جستجو
مروان دوم
سلطنت ۷۴۴ – ۶ اوت ۷۵۰
نام کامل مروان بن محمد بن مروان
زاده ۶۹۱
درگذشته ۶ آگوست ۷۵۰ (۷۲ سال)٬ کشته و احتمالاً مدفون در فیوم، مصر
بعد از ابراهیم بن ولید
قبل از سفاح خلیفه عباسیان
سلسله خلافت امویان

مروان بن محمد (به عربی: مروان بن محمد بن مروان بن الحکم بن أبی العاص بن أمیه) ملقب به مروان دوم یا مروان حمار آخرین خلیفه اموی در دمشق بود که پس از پسر عمویش ابراهیم بن ولید در سال ۱۲۶ هجری به خلافت رسید؛ او از سال ۷۴۴ میلادی تا زمان کشته شدنش در سال ۷۵۰ میلادی خلیفهٔ زمان خود بود. وی قبل از آن، فرماندار ارمنستان و آذربایجان بود. مروان در طول دوران خلافتش، با ضحاک بن قیس، رهبر خوارج و نیز سلیمان بن هشام بن عبدالملک در عراق درگیر بود. در اردن، ثابت بن نعیم جذامی علیه وی شورید. مروان این شورشها را سرکوب کرد، و فرماندار دیگری را برای عراقین برگزید.

سفاح (اولین خلیفهٔ عباسی)، عموی خویش عبدالله بن علی بن عبدالله بن عباس را به جنگ وی فرستاد تا نیروهای اموی را از بین برده و مروان را از میان بردارد. مروان ثانی در جنگ زاب که با سپاهیان بنی عباس کرد، مغلوب شد و به مصر گریخت و در آنجا به دست یکی از طرفداران بنی عباس کشته شد و سر او را برای سفاح فرستادند.[۱] با مرگ مروان خلافت اموی از سرزمینهای شرق برچیده شد، گرچه این حکومت در اندلس باقی ماند.

پانویس[ویرایش]

  1. فرهنگ فارسی دکتر محمد معین٬ جلد پنجم٬ صفحهٔ ۱۹۵۸

منابع[ویرایش]

  • ثابت اسماعیل راوی. تاریخ العصر الاموی من الناحیة السیاسیة و الادرایة و الاجتماعیة. مصعب محمد ابوبکر. قاهره: المکتبة النهضه المصریه، ۱۹۶۵. ۸۸. 
  • رسول جعفریان. تاریخ اسلام از پیدایش تا ایران اسلامی. مرتضی رحیمی. قم: انتشارات حوزه علمیه، ۱۳۷۸. ۸۸. 
  • جرالد هاوتینگ. امویان: نخستین دودمان حکومت‌گر در اسلام (۶۶۱–۷۵۰م). ترجمهٔ عیسی عبدی. سعید ذوالفقاری. تهران: امیرکبیر، ۱۳۸۷. ۹۷. 

جستارهای وابسته[ویرایش]