قوام نکرومه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
قوام نکرومه
Kwame Nkrumah (JFKWHP-AR6409-A).jpg
اولین رئیس‌جمهور غنا
مشغول به کار
۱ ژوئیه ۱۹۶۰ – ۲۴ فوریه ۱۹۶۶
پس ازملکه الیزابت دوم
پیش ازژوزف آرتور انکرا
اولین نخست‌وزیر غنا
مشغول به کار
۶ مارس ۱۹۵۷ – ۱ ژوئیه ۱۹۶۰
پادشاهملکه الیزابت دوم
پیش ازخودش به عنوان نخست وزیر ساحل طلا
اطلاعات شخصی
زاده۲۱ سپتامبر ۱۹۰۹
نکروفول، Flag of the Gold Coast (1877–1957).svg ساحل طلا (غنای کنونی)
درگذشته۲۷ آوریل ۱۹۷۲ (۶۲ سال)
بخارست، رومانی
ملیت غنا
همسر(ان)فتحیه ریزک
فرزندانفرانسیس، جمال، سمیه، سکو
پیشهسیاستمدار
دیناسلام

قوام نکرومه (زاده ۲۱ سپتامبر ۱۹۰۹ - درگذشته ۲۷ آوریل ۱۹۷۲)، سیاست‌مدار اهل غنا که بانی استقلال این کشور بود. نکرومه بین سال‌های ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۶ میلادی اولین رئیس‌جمهور کشور غنا بود. وی بین سال‌های ۱۹۵۷ تا ۱۹۶۰ میلادی اولین نخست‌وزیر کشور غنا بود.

در پی کودتای نظامیان در سال ۱۹۶۶ حکومتش سرنگون شد و وی مجبور به ترک کشور شد و به کشور رومانی پناهنده شد.

زندگی‌نامه[ویرایش]

قوام نکرومه در ۲۱ سپتامبر ۱۹۰۹ در نکروفول، ساحل طلا (اکنون در غنا) در خانواده ای فقیر و کم سواد متولد شد.[۱] نکروفول یک دهکده کوچک در منطقه نزما، در جنوب غربی ساحل طلا، نزدیک به مرز با مستعمره فرانسه ساحل عاج بود.[۲] پدرش همراه خانواده زندگی نمی‌کرد و در غرب غنا کار می‌کرد، جایی که او تا زمان مرگش تجارت طلا فروشی خود را دنبال کرد. قوام نکرومه توسط مادرش و درخانواده بزرگی که به شیوه سنتی با هم زندگی می‌کردند، و اقوام دورتر که اغلب به آنجا رفت‌وآمد داشتند، بزرگ شد.[۳]

او کودکی بی دغدغه ای را، در روستا، جنگل و دریای مجاور گذراند. بنا بر آداب و رسوم و سنت نامگذاری مردم آکان، نام قوام به او داده شد. نامی که به افراد مذکر متولد در روز یک شنبه داده می‌شود. در طول سالهای دانشجویی‌اش در ایالات متحده آمریکا او به نام فرانسیس نویا کوفی نکرومه معروف بود، نامی که به افراد مذکر متولد در روزجمعه داده می‌شود.[۴] وی بعداً در سال ۱۹۴۵، زمانی که در انگلیس بود، نام قوام نکرومه را ترجیح داد و برای خود برگزید. به گفته ابنزر اوبیری آدو، در مطالعه خود دربارهٔ رئیس‌جمهور آینده، «نکرومه» نامی است که به‌طور سنتی به فرزند نهم خانواده داده می‌شود. این نشان می‌دهد که قوام احتمالاً آن مکان را در خانه پدرش که چندین زن داشت نگه‌داشته‌است.[۵][۶]

قوام تنها فرزند مادرش بود.. مادر نکرومه او را به یک مدرسه ابتدایی کاتولیک در شهر کوچک هاف آسینی فرستاد و او در آنجا دانش آموز زبردستی شد.[۷] گفته می‌شود یک کشیش کاتولیک رومی آلمانی به نام جورج فیشر تأثیر زیادی بر تحصیلات ابتدایی وی داشته‌است. اگرچه مادر او، که الیزابت نیانیبا (۱۸۷۶ / ۷۷–۱۹۷۹) نام داشت، بعداً اظهار داشت سال تولد وی ۱۹۱۲ است. اما نکرومه خودش نوشت که وی در ۲۱ سپتامبر ۱۹۰۹ متولد شد. نیانیبا، که از خانواده آگونا است، وقتی با پدر قوام ازدواج کرد یک ماهی فروش و خرده فروش بود.[۸]هشت روز پس از تولد، پدرش او را به نام فرانسیس نویا-کوفی به نام یکی از اقوامش نامگذاری کرد.[۹] اما بعداً والدینش او را به نام فرانسیس کوامه نگولوما نامیدند.[۱۰]

نکرومه در سال ۱۹۳۰ گواهینامه معلمی خود را از کالج پرنس ولز در آچیموتا دریافت کرد. در سال بعد در دبستان کاتولیک رومی در المینا پست تدریس به او داده شد.[۱۱] پس از یک سال که در آنجا بود، به عنوان مدیر مدرسه در شهر آکسیم منصوب شد. در آکسیم، او وارد سیاست شد و انجمن ادبی نزیما را تأسیس کرد. در سال ۱۹۳۳، او به سمت یک معلم در حوزه علمیه کاتولیک در امیسانو منصوب شد.[۱۲] اگرچه زندگی در آنجا سخت بود، اما او این کار را پسندید، و فکر کرد که یک عضو کلیسای انجمن عیسی شود. نکرومه سخنرانی روزنامه‌نگار و رئیس‌جمهور آینده نیجریه نمدی آزیکیوه را زمانی که او در اچیموتا دانشجو بود شنیده بود. این دو نفر با هم ملاقات کردند و نفوذ آزیکیوه باعث افزایش علاقه نکرومه به ناسیونالیسم سیاه شد.[۱۳] معلم جوان تصمیم گرفت که تحصیلات خود را ادامه دهد.[۱۴] Azikiwe آزیکیوه در دانشگاه لینکلن، یک کالج سیاه پوستان در شهرستان چستر، پنسیلوانیا، در غرب فیلادلفیا تحصیل کرده بود. او به نکرومه توصیه کرد که در آنجا ثبت نام کند.[۱۵] نکرومه، که در آزمون ورودی دانشگاه لندن قبول نشده بود، بودجه ای را برای سفر و تحصیلات خود از بستگان بدست آورد. او از طریق انگلیس سفر کرد و در آنجا از حمله ایتالیا به اتیوپی، یکی از معدود ملتهای مستقل آفریقایی، باخبر و خشمگین شد. او در اکتبر ۱۹۳۵ وارد ایالات متحده شد. [۱۶]

چهره قوام نکرومه بر روی تمبر پستی شوروی
قوام نکرومه

ایالات متحده[ویرایش]

به گفته جان هنریک کلارک، تاریخ‌نگار، در مقاله‌اش در مورد اقامت نکرومه در آمریکا، «ده سالی که او در ایالات متحده گذراند تأثیر ماندگاری بر بقیه عمر او خواهد داشت.»[۱۷] نکرومه خواستار ورود به دانشگاه لینکلن مدتی قبل از شروع تحصیل در آنجا بود. در تاریخ ۱ مارس ۱۹۳۵، وی نامه‌ای را به دانشگاه ارسال کرد مبنی بر اینکه درخواست وی بیش از یک سال در انتظار مانده‌است. در اکتبر ۱۹۳۵ وقتی او به نیویورک رسید، به پنسیلوانیا رفت، و با وجود آنکه کمبود بودجه داشت، برای یک نیمسال تحصیلی در آنجا ثبت نام کرد.[۱۸] وی به زودی بورسیه تحصیلی خود را که هزینه تحصیل وی در لینکلن را تأمین می‌کرد، به دست آورد. وی در طول مدت حضور در ایالات متحده کمبود بودجه داشت. وی برای تأمین هزینه‌های زندگی خود در مشاغل کم‌اهمیت، از جمله ظرفشویی کار می‌کرد. روزهای یکشنبه، وی به کلیساهای پرسپیترین سیاهان در فیلادلفیا و نیویورک می‌رفت.

نکرومه در سال ۱۹۳۹ تحصیلات لیسانس خود را در رشته اقتصاد و جامعه‌شناسی به پایان رساند. سپس دانشگاه لینکلن وی را به عنوان استادیار فلسفه منصوب کرد. وی همچنین دعوت‌نامه‌هایی برای سخنران مهمان از کلیساهای پروتستان در فیلادلفیا و نیویورک دریافت کرد.[۱۹] در سال ۱۹۳۹، نکرومه در قسمت تربیت کشیشان در لینکلن و در دانشگاه آیوی لیگ پنسیلوانیا در فیلادلفیا ثبت نام کرد و در سال ۱۹۴۲، وی درانجمن برادری فی بتا سیگما در دانشگاه لینکلن وارد شد.[۲۰] نکرومه در سال ۱۹۴۲ از لینکلن، و به عنوان دانشجوی برتر دوره، لیسانس الهیات گرفت. وی سال بعد وی موفق به اخذ مدرک کارشناسی ارشد در فلسفه و کارشناسی ارشد در آموزش شد.[۲۱] نکرومه در مدتی که در دانشگاه پنسیلوانیا بود، با ویلیام اورت ولمرز زبان‌شناس کار می‌کرد و مطالب گفتاری را فراهم می‌کرد که پایه و اساس اولین دستور زبان توصیفی گویش مادری او از زبان اکانی را تشکیل داد. [۲۲]

نکرومه تابستان را در هارلم، یک محل زندگی، اندیشه و فرهنگ سیاه‌پوستان گذراند. او به سختی در شهر ننیویورک مسکن و کار پیدا کرد و خود را درگیر جامعه کرد. [۲۳] او شب‌ها را به گوش دادن و گفتگو با مردم کوچه و خیابان گذراند و به گفته کلارک، قوام نکرومه سالهای حضورش در آمریکا را تعریف کرد؛ «این شب‌ها بخش مهمی از آموزش آمریکایی قوام نکرومه بود. او به دانشگاهی می‌رفت - دانشگاه خیابان هارلم. این زمان معمولی نبود و این سخنرانان خیابانی مردمی معمولی نبودند ».[۲۴] نکرومه یک دانشجوی فعال بود. او گروهی از دانشجویان آفریقایی خارج از کشور را در پنسیلوانیا سازماندهی کرد و انجمن دانشجویان آفریقایی آمریکا و کانادا را تأسیس کرد که خود نیز مدیران شد. برخی از اعضای این انجمن این تصور را داشتند که این گروه باید به دنبال این باشد که هر مستعمره به تنهایی استقلال خود را به دست آورد. نکرومه اما بر استراتژی پان‌آفریقایی پا می‌فشرد.[۲۵] نکرومه نقش مهمی در کنفرانس پان آفریقایی در نیویورک در سال ۱۹۴۴ ایفا کرد. در آنجا از ایالات متحده خواست در پایان جنگ جهانی دوم، به توسعه و آزاد شدن آفریقا کمک کند.[۲۶]

معلم قدیمی او آگری در سال ۱۹۲۹ در ایالات متحده درگذشت و در ۱۹۴۲ نکرومه نمازهای سنتی برای آگری را در کنار مزارش اقامه کرد. این منجر به وقفه ای بین او و لینکلن شد، هرچند که پس از برجسته شدن در گلد کست، در سال ۱۹۵۱ بازگشت و درجه افتخاری را پذیرفت.[۲۷]

منابع[ویرایش]

  1. Kwame Nkrumah: Non-Violence of Mahatma Gandhi in Ghana
  2. Man in the News; An African Enigma; Kwame Nkrumah
  3. Kwame Nkrumah's Politico-cultural Thought and Policies
  4. Kwame Nkrumah Memorial Day: Dr Kwame Nkrumah 'A son of the soil'
  5. Biography of Ghana’s first President, Dr Kwame Nkrumah
  6. Kwame Nkrumah
  7. Farewell to all that
  8. Kwame Nkrumah
  9. Introduction
  10. From Ngolomah To Nkrumah
  11. Biography of Ghana’s first President, Dr Kwame Nkrumah
  12. Kwame Nkrumah: An Intellectual Biography
  13. Azikiwe, Nnamdi
  14. WOMEN, TRUE FIGHTERS OF FREEDOM
  15. Rahman, Ahmad A. (2007). The Regime Change of Kwame Nkrumah. doi:10.1057/9780230603486. ISBN 978-1-349-52903-2.
  16. Kwame Nkrumah: Ghana’s first president and a revered panafrican
  17. Kwame Nkrumah: His Years in America
  18. Kwame Nkrumah: An Intellectual Biography
  19. Kwame Nkrumah
  20. Kwame Nkrumah, His Afro-American Network and the Pursuit of an African Personality an African Personality
  21. Kwame Nkrumah at Penn
  22. A Descriptive Grammar of Fanti
  23. US Speaker Nancy Pelosi & members of Congressional Black Caucus lays wreath at Kwame Nkrumah Mausoleum and Memorial Park
  24. Kwame Nkrumah: His Years in America
  25. KWAME NKRUMAH’S QUEST FOR PAN AFRICANISM: FROM INDEPENDENCELEADER TO DEPOSED DESPOT
  26. Pan-Africanism : An Ideology of Development
  27. Ebenezer Obiri Addo, Kwame Nkrumah: a case study of religion and politics in Ghana.