غار وزمه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
غار وزمه
نام غار وزمه
کشور  ایران
استان استان کرمانشاه
شهرستان شهرستان اسلام‌آباد غرب
اطلاعات اثر
کاربری غار
اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت ۱۷۸۴۳
تاریخ ثبت ملی ۱۴ اسفند ۱۳۸۵

غار وزمه مربوط به پلیستوسن جدید و دوره نوسنگی و مس و سنگ است و در شهرستان اسلام‌آباد غرب، بخش مرکزی، دهستان حومه جنوبی، ۳ کیلومتری شمال شرقی روستای شیرکش، داخل تنگه وزمه واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۴ اسفند ۱۳۸۵ با شمارهٔ ثبت ۱۷۸۴۳ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.

علاوه بر آثار دوره مس سنگی، آثار دوره پارینه سنگی جدید شامل دندان انسان و ممینطور استخوان گونه‌های جانوری در این غار یافت شده است. دندان انسان یافت شده کهنترین بقایای سنگواره انسان در ایران است که بطور مستقیم تاریخ گذاری شده است. این دندان آسیای کوچک به روش طیف‌سنجی گاما سالیابی شده که تاریخی بین ۲۰ تا ۲۵ هزار سال پیش را نشان می‌دهد. شمار زیادی سنگواره حیوانات مختلف از جمله درندگانی مثل کفتار خالدار، خرس، شیر، گرگ، پلنگ و بقایای علفخواران شکار شده توسط آنها که شامل گورخر، گاو وحشی، گوزن و کرگدن است در غار وزمه یافت شده است. غار وزمه بین ۷۰ هزار سال تا حدود ۱۱ هزار سال پیش کنام درندگان مختلف بوده است. از این رو دندان انسان که مربوط به بچه‌ای نُه ساله است، احتمالاً طعمه درندگان شده یا لاشه اش توسط مردارخوارانی چون کفتار به غار آورده شده است.[۱]

اخیراً پژوهشگران دانشگاه ماینس آلمان، موزه تاریخ طبیعی پاریس و موزه ملی ایران موفق به استخران دی ان ای باستانی از یک تکه استخوان کف پای انسان شدند که در این غار یافت شده است. این استخوان به روش کربن ۱۴ سالیابی شده و حدود ۹ هزار سال قدمت دارد. مطالعات ژنتیک نشان داده که وی مرد بوده و دارای موهای سیاه، چشمان قهوه‌ای و پوستی نسبتاً تیره بوده است. بررسی ایزوتوپی استخوان حاکی از این است که رژیم غذایی فرد مذکور بیشتر متکی بر غلات بوده است. نتایج این کشفیات مهم در ژورنال ساینس در تیر ماه ۱۳۶۵ منتشر شد.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. «دانشنامهٔ تاریخ معماری ایران‌شهر». سازمان میراث فرهنگی و گردشگری ایران. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۲۳ اکتبر ۲۰۱۵. بازبینی‌شده در ۱۹/۵/۲۰۱۱. 

Abdi,K. , F. Biglari, S. Heydari,2002. Islamabad Project 2001. Test Excavations at Wezmeh Cave. Archäologische Mitteilungen aus Iran und Turan.34, 171-194.

Broushaki, F. et al 2016. Early Neolithic genomes from the eastern Fertile Crescent. Science. Published online July 14, 2016. doi: 10.1126/science.aaf7943.

Djamali, M. , F. Biglari, K. Abdi, V. Andrieu-Ponel, J-L. de Beaulieu, M. Mashkour and Ph. Ponel, 2011. Pollen analysis of coprolites from a late Pleistocene-Holocene cave deposit (Wezmeh Cave, west Iran): insights into the late Pleistocene and late Holocene vegetation and flora of the central Zagros Mountains, Journal of Archaeological Sceince, doi:10.1016/j.jas.2011.08.001

Mashkour, M. , H. Monchot, E. Trinkaus, J-L. Reyss, F. Biglari, S. Bailon, S. Heydari, K. Abdi 2009, "Carnivores and their prey in the Wezmeh Cave (Kermanshah, Iran): A Late Pleistocene refuge in the Zagros," International Journal of Osteoarchaeology 19: 678-694.

Monchot H. 2008. Des hyenes tachetees au Pleistocene superieur dans le Zagros (grotte Wezmeh, Iran). Archaeozoology of the Near East VIII: Proceedings of the Eighth International Symposium on the Archaeozoology of Southwestern Asia and Adjacent Areas. Villa, E. , Gourichon, L. , Chyke, A. M. , and Butenhuis, H. , (eds), pp. 65–78, Mison de l’Orient.

Trinkaus E, F. Biglari, M. Mashkour, H. Monchot, J-L. Reyss, H. Rougier, S. Heydari, K. Abdi. 2008,Late Pleistocene Human Remains from Wezmeh Cave, western Iran. American Journal of physical Anthropology.135(4):371-80