کربن-۱۴

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
کربن-۱۴
کلیات
Name, نماد رادیوکربن,۱۴C
نوترون‌ها ۸
پروتون‌ها ۶
اطلاعات هسته
فراوانی طبیعی ۱ بخش در میلیارد
نیمه عمر ۵٬۷۳۰ ± ۴۰ سال
جرم ایزوتوپ ۱۴٫۰۰۳۲۴۱ u
اسپین ۰+
واپاشی هسته‌ای انرژی واپاشی
Beta 0.156476[۱] MeV

کربن-۱۴ (انگلیسی: Carbon-14) یا رادیوکربن یک ایزوتوپ پرتوزای کربن است که هسته اتم آن دارای ۶ پروتون و ۸ نوترون است. وجود کربن-۱۴ در مواد ارگانیک پایه و اساس روش تاریخ‌گذاری رادیوکربن است که توسط ویلارد لیبای و همکارانش در سال ۱۹۴۹ جهت تعیین سن نمونه‌های باستان‌شناسی، زمین‌شناسی و آب‌زمین‌شناسی معرفی شد. کربن-۱۴ در ۲۷ فوریه ۱۹۴۰ توسط مارتین کامن و سم روبن در آزمایشگاه ملی لارنس برکلی در برکلی، کالیفرنیا کشف شد. وجود کربن-۱۴ در سال ۱۹۳۴ توسط فرانز کوری پیش‌بینی شده بود.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. Waptstra, A.H.; Audi, G.; Thibault, C. "AME atomic mass evaluation 2003". Retrieved 2007-06-03.