مینای دندان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
مینای دندان
Labeledmolar.jpg
برچسب مولر
لاتین enamelum
کد TA A05.1.03.056

مینای دندان (به انگلیسی: Tooth enamel) سخت ترین عضو بدن از لحاظ استحکام می‌باشد و بعنوان یک پوشش کل تاج دندان را می‌پوشاند و در واقع چیزی که در دهان از یک دندان سالم مشاهده می‌کنیم همان مینای دندان است. ضخامت این لایه متغیر بوده و در بعضی جاها تا ۳ میلیمتر می‌رسد.[۱] قسمتی از تاج دندان که در دهان قابل مشاهده و لمس است، مینا نامیده می‌شود؛ سایر قسمتهای تاج در زیر مینا قرار دارند.[۲]مینای دندان همراه با عاج دندان ، ساروجه cementum و پالپ دندان dental pulp یکی از چهار بافت بزرگ تشکیل دهنده دندان که معدنی ترین و سخت ترین عضو در پیکر انسان است.این ماده معمولاً در بافت قابل مشاهده دندان قرار دارد و بیشتر قسمت های پاسداری شده توسط بخش پایه ای عاج و همه قسمت های تشریحی تاج را پوشش می دهد.این ماده همچنین در دندان های کوچک پوستی کوسه نیر یافت می شود.[۳]

ساختار[ویرایش]

۹۶% از مینا را مواد معدنی و ۴% باقی مانده را آب و مواد آلی تشکیل می دهند.[۴] این ماده ، غنی ترین عضو بدن از نظر کلسیم است و 95% آن ترکیبات کلسیم است.51% این بافت را مواد آلی و بقیه را آب تشکیل می دهد.مینا تمام سطوح خارجی هر دندان را می پوشاند و باعث حفاظت از آن می شود.[۵]

نگارخانه[ویرایش]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]