حزب کمونیست فدراسیون روسیه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
حزب کمونیست فدراسیون روسیه

Коммунистическая Партия Российской Федерации; КПРФ; Kommunisticheskaya Partiya Rossiyskoy Federatsii, KPRF
رهبرگنادی زوگانوف
ایوان ملنیکوف
رهبر پارلمانیگنادی زوگانوف
بنیان‌گذاری۱۴ فوریه ۱۹۹۳
پیشینحزب کمونیست اتحاد شوروی
روزنامهپراودا
شاخه جوانانکامسومول لنینیست فدراسیون روسیه
مرام سیاسیکمونیست لنینیست مارکسیست
شعارروسیه، کارگر، دموکراسی، سوسیالیسم
پرچم
KPRF Flag.png

حزب کمونیست فدراسیون روسیه (CPRF؛ روسی: Коммунистическая Партия Российской Федерации; КПРФ‎؛ Kommunisticheskaya Partiya Rossiyskoy Federatsii، KPRF) یک حزب سیاسیکمونیستی در روسیه است که پایبند به فلسفه مارکسیست-لنینیست است. این حزب غالباً به عنوان جانشین حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی (CPSU) محسوب می‌شود، که در سال ۱۹۹۱ توسط بوریس یلتسین رئیس جمهور روسیه پس از یک تلاش برای کودتای ناکام، ممنوع اعلام شد. این دومین حزب بزرگ سیاسی در فدراسیون روسیه بعد از روسیه متحد است. سازمان جوانان حزب، حزب کمونیست جوان لنینیست است. حزب توسط کمیته مرکزی اداره می شود. حزب کمونیست فدراسیون روسیه در دومین کنگره فوق العاده کمونیست های روسی در ۱۴ فوریه ۱۹۹۳ به عنوان جانشین حزب کمونیست جمهوری سوسیالیست فدرال اتحاد جماهیر شوروی روسیه (CPRSFSR) تأسیس شد. تا تاریخ ۲۰۱۵، این حزب ۱۶۰۰۰۰ عضو داشت.[۱] هدف اعلام شده این حزب ایجاد شکل جدید و مدرن سوسیالیسم در روسیه است.[۲] اهداف فوری حزب شامل ملی شدن منابع طبیعی، کشاورزی و صنایع بزرگ در چارچوب یک اقتصاد مختلط است که امکان رشد بنگاه های کوچک و متوسط در بخش خصوصی را فراهم می کند.[۳]

تاریخچه[ویرایش]

حزب کمونیست فدراسیون روسیه در ۱۴ فوریه ۱۹۹۳ در دومین کنگره فوق العاده کمونیست های روسی تاسیس شد و خود را جانشین حزب کمونیست جمهوری سوسیالیستی فدرال اتحاد جماهیر شوروی روسیه (CPRSFSR) اعلام کرد.[۴] این حزب با ادغام گروههای مختلف جانشین حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی (CPSU) تشکیل شد، از جمله حزب سوسیالیست روی کار مدویدف (از جناح چپ سوسیالیستی)، اتحادیه کمونیست های الکسی پریگارین و بخش اعظم اعضای حزب کارگران کمونیست استالینیست روسیه (اگرچه رهبر حزب ویکتور آنپیلوف حزب جدید را رد کرد).[۵] حزب کمونیست فدراسیون روسیه به سرعت با ۵۰۰۰۰۰ عضو، بزرگترین حزب روسیه شد که بیش از دو برابر تمام اعضای احزاب دیگر بود.[۶] گنادی زیوگانوف، بنیانگذار حزب با همراهی سیاستمداران ارشد سابق اتحاد جماهیر شوروی ایگور لیگاچف و آناتولی لوکیانوف اندرو کنستانت و دیگران، در دومین کنگره فوق العاده به عنوان رئیس حزب انتخاب شد.[۷]

پس از موفقیت CPRF در انتخابات قانونگذاری سال ۱۹۹۵، این حزب از مخالفین اصلی ریاست جمهوری بوریس یلتسین برای انتخابات ریاست جمهوری ۱۹۹۶ بود.[۸] برای مخالفت با یلتسین، زیوگانوف برای حمایت از نامزدی خود "جناح مردمی-میهن پرست" سازمانهای ملی گرایی را ترتیب داد. پس از انتخابات، در ۷ اوت ۱۹۹۶، ائتلاف حمایت از او به یک سازمان رسمی تبدیل شد، اتحادیه میهنی خلق روسیه (NPSR)، متشکل از بیش از ۳۰ سازمان چپ و ملی گرا بود که زیوگانوف رئیس آن بود.

این حزب در انتخابات قانونگذاری سال ۲۰۰۳ از ۱۱۳ کرسی به ۵۲ کرسی افت کرد. در انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۱۲، زیوگانوف بی نظمی انتخابات در انتخابات مقننه ۲۰۱۱ را محكوم كرد ، اما وی همچنین مخالفت خود را با برگزار كنندگان تظاهرات گسترده دسامبر ۲۰۱۱ ابراز كرد، كه از نظر وی سوءاستفاده لیبرال ها از ناآرامی ها بود. حزب در اعتراضات تنها نقش كمی به عنوان كاتالیزور داشت. در تظاهرات حزب در ۱۸ دسامبر سال ۲۰۱۱ در اعتراض به بی نظمی های انتخاباتی در مسکو و سن پترزبورگ تنها تعداد معدودی از هواداران احزاب، که عمدتا پیر بودند، شرکت کردند.[۹] این حزب همچنین اخیراً از روسیه خواسته است تا جمهوری خلق دونتسک و جمهوری خلق لوهانسک را به رسمیت بشناسد.[۱۰]

ایدئولوژی[ویرایش]

کنگره XIII حزب کمونیست فدراسیون روسیه در سال 2008

برنامه فعلی این حزب در سال ۲۰۰۸ تصویب شد، جایی که CPRF اظهار داشت که این تنها سازمان سیاسی است که به طور مداوم از حقوق کارگران و منافع ملی حمایت می کند. براساس این برنامه، هدف استراتژیک حزب ایجاد روسیه در "سوسیالیسم تجدید شده ، سوسیالیسم قرن بیست و یکم" است.[۱۱] در سالهای اخیر، حزب کمونیست نیز تمایل به حرکت به سمت دنگیزم را نشان داده است. دبیر اول، گنادی زیوگانوف نیز اظهار داشت که آنها باید از مثال موفق چین یاد بگیرند و سوسیالیسم روسی را بنا کنند. وی همچنین همه اعضای حزب را به خواندن "کار انتخابی دنگ شیائوپینگ" تشویق کرد. وی در سفر خود به چین در سال ۲۰۰۸ گفت: "اگر ما قبلاً تجربه موفق را از چینی ها یاد گرفته بودیم، اتحاد جماهیر شوروی منحل نمی شد". [۱۲] [۱۳]

برنامه حزب[ویرایش]

تحت شرایط فعلی فدراسیون روسیه ، حزب کمونیست فدراسیون روسیه خواستار پیشنهادهای زیر است:[۱۱]

  • متوقف کردن انقراض کشور، بازگرداندن مزایا برای خانواده های بزرگ، بازسازی شبکه مهد کودک های عمومی و تأمین مسکن برای خانواده های جوان.
    معترضان کمونیست با علامت "دستور عزل ولادیمیر پوتین برای خیانت به منافع ملی" ، مسکو ، 1 مه 2012
  • ملی کردن منابع طبیعی در روسیه و بخشهای استراتژیک اقتصاد؛ درآمد این صنایع به نفع همه شهروندان مورد استفاده قرار گیرد.
  • منابع مالی دولت از بانکهای خارجی به روسیه بازگردد و از آنها برای توسعه اقتصادی و اجتماعی استفاده شود.
  • سیستم سراسر تقلب در انتخابات را از بین رود.
  • یک قوه قضاییه واقعاً مستقل ایجاد شود.
  • بسته های فوری اقدامات را برای مقابله با فقر و معرفی کنترل قیمت کالاهای اساسی انجام دهید.
  • افزایش سن بازنشستگی نیست.
  • بازگرداندن مسئولیت دولت در مورد مسکن و تاسیسات ، ایجاد هزینه برای خدمات شهری در مبلغی بیش از 10٪ از درآمد خانواده ، جلوگیری از اخراج مردم به خیابانها و گسترش مسکن عمومی.
  • افزایش بودجه برای دانشمندان و دانشمندان برای تأمین دستمزد مناسب و تمام تحقیقات لازم.
  • بازگرداندن بالاترین استانداردهای جهانی و رایگان آموزش متوسطه و عالی که در دوره اتحاد جماهیر شوروی وجود داشته است.
  • از در دسترس بودن و کیفیت مراقبت های بهداشتی اطمینان حاصل کنید.
  • با جدیت تولید فناوری پیشرفته را توسعه دهید.
  • امنیت غذایی و امنیت محیطی کشور و حمایت از مزارع بزرگ جمعی برای تولید و فرآوری محصولات کشاورزی.
  • اولویت بدهی داخلی بیش از بدهی خارجی (برای جبران سپرده های خانوار ، سوخته در سالهای فاجعه بار "اصلاحات"). [نیازمند شفاف‌سازی]
  • معرفی مالیات مترقی؛ شهروندان کم درآمد از پرداخت مالیات معاف خواهند شد.
  • ایجاد شرایط برای توسعه بنگاه های کوچک و متوسط.
  • دسترسی به کالاهای فرهنگی ، متوقف کردن تجارت تجاری فرهنگ ، دفاع از فرهنگ روسیه به عنوان پایه و اساس وحدت معنوی روسیه چند ملیتی ، فرهنگ ملی همه شهروندان این کشور را تضمین کنید.
  • جلوی تهمت های تاریخ روسیه و شوروی را بگیرید.
  • برای سرکوب فساد و جرم اقدامات جدی انجام دهید.
  • تقویت دفاع ملی و گسترش ضمانت های اجتماعی برای کارمندان و مقامات اجرای قانون.
  • از تمامیت ارضی روسیه و حمایت از هموطنان در خارج از کشور اطمینان حاصل کنید.
  • یک سیاست خارجی مبتنی بر احترام متقابل کشورها و مردم برای تسهیل ترمیم داوطلبانه اتحادیه کشورها.

این حزب طرفدار همکاری با کلیسای ارتدکس روسیه است . [۱۴] طبق گفته های زوگانوف، حزب کمونیست فدراسیون روسیه یک حزب علمی وغیرنظامی آتئیست است. تبلیغات هر مذهبی در داخل حزب ممنوع است.[۱۵] بر خلاف CPSU پس از سال 1956 ، حزب کمونیست فدراسیون روسیه حکومت جوزف استالین را جشن می گیرد ، و به طور خودکار روز یادبود قربانیان سرکوب سیاسی را نادیده نمی گیرد.[۱۶] [۱۷] این حزب از ممنوعیت "ارتقاء روابط جنسی غیر سنتی با افراد زیر سن قانونی" حمایت می کند،[۱۸] [۱۹] بیشتر به عنوان ممنوعیت "تبلیغات همجنس گرا به افراد زیر سن قانونی" در رسانه های غربی نامگذاری شده است.[۲۰]

جناح های داخلی[ویرایش]

حزب کمونیست فدراسیون روسیه از زمان تأسیس ، چندین جبهه داخلی متمایز داشته است:[۲۱]

  • ناسیونالیستهای چپ. رهبر حزب کمونیست فدراسیون روسیه، گنادی زیوگانوف از این گرایش است. ناسیونالیستهای چپ در حزب، سوسیالیسم را از نظر تاریخی با روسیه و روسیه از نظر فرهنگی با سوسیالیسم مشخص می کنند. آنها تحت تأثیر نوشته های مورخ لیف گومیلیف هستند و می بینند که مبارزه طبقاتی در کشمکش بین تمدن ها است.[۷]
  • مارکسیست-لنینیست ها . جناح مارکسیست - لنینیست حزب دارای درک سنتی از مبارزه طبقاتی و مارکسیسم است. آنها مخالف هم ناسیونالیسم و هم دمکراسی اجتماعی هستند. این گرایش به شدت در عضویت در رده بندی اعضای حزب منعکس شده است. ریچارد کوزولاپوف عضو برجسته این گروه است.[۲۲]
  • اصلاح طلبان. اصلاح طلبان حزب، سوسیال دموکراتیک یا کمونیستهای اصلاح طلب هستند که دیدگاه کلی انتقادی نسبت به اتحاد جماهیر شوروی دارند. این جناح در دومین کنگره فوق العاده اکثریت داشت، اما از آن زمان کاهش یافته است.

ساختار حزب[ویرایش]

راهپیمایی حزب کمونیست در میدان مانژنهایا ، مسکو ، ۱۸ دسامبر ۲۰۱۱

حزب کمونیست فدراسیون روسیه به طور قانونی توسط کشور روسیه ثبت شده است.[۲۳] از نظر سازمانی، این حزب عمدتا بازتابی از حزب کمونیست شوروی است و توسط کمیته مرکزی با تعهد به سانترالیسم دموکراتیک اداره می شود.[۲۴] این حزب ۸۱ دفتر منطقه ای دارد. هر دفتر منطقه ای توسط منطقه ای (منطقه ، شهر و غیره) کنترل می شود. کمیته به ریاست دبیر اول. دفتر مرکزی مهمانی در مسکو است. لنینیست کامسومول فدراسیون روسیه، سازمان جوانان حزب است.

همکاری بین المللی[ویرایش]

در سال ۱۹۹۳، این حزب اتحادیه احزاب کمونیست - حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی را تأسیس کرد. از سال ۲۰۰۱، این سازمان توسط گنادی زیوگانوف رهبری می شود و بخشی از کمیته مرکزی شد.

این حزب با حزب چپ اروپا روابط دوستانه دارد اما عضو آن نیست.[۲۵] این حزب همچنین با حزب کمونیست چین روابط دوستانه دارد.[۲۶]

در 24 مارس 2017 ، این حزب هیاتی را به كره شمالی فرستاد و "پروتكل همکاری" را با حزب كارگران كره امضا كرد.[۲۷] در طول بازدید، سنگی در برج جوچ قرار گرفت.

در اکتبر سال ۲۰۱۷ این حزب میزبان نوزدهمین نشست بین المللی احزاب کمونیست و کارگر در شهر سن پترزبورگ، به مناسبت صدمین سالگرد اکتبر، با حضور بیش از ۱۰۰ مهمان از سراسر جهان بود.[۲۸]

رسانه ها[ویرایش]

پراودا روزنامه حزب کمونیست است، [۲۹] بیش از ۳۰ نسخه منطقه ای دارد. این حزب همچنین دارای یک روزنامه به نام ساویتسکایا راشیا(روسیه شوروی) است. ساویتسکایا راشیا روزنامه‌ای است که با حزب رابطه دوستانه‌ای دارد.

امور مالی[ویرایش]

براساس گزارش مالی حزب کمونیست، در سال ۲۰۰۶، این حزب ۱۲۷۴۵۳۲۳۷ روبل (۳۹۹۸۸۳۵ دلار آمریکا) دریافت کرده است:

  • ۲۹٪ - حق عضویت
  • ۳۰٪ - بودجه فدرال
  • ۶٪ - کمکهای مالی
  • ۳۵٪ - درآمد دیگر

در سال ۲۰۰۶، این حزب ۱۱۶۸۲۳۴۸۹ روبل (۳۶۶۵۳۲۸ دلار آمریکا) هزینه کرد:

  • ۵٪ - برای نگهداری دفاتر منطقه ای
  • ۲۱٪ - در تبلیغات (اطلاعات ، تبلیغات ، انتشار و چاپ)
  • ۱۰٪ - محتوای دستگاههای حاکم
  • ۷٪ - تهیه و انجام انتخابات و همه پرسی
  • ۳۶٪ - ناشران محتوا ، رسانه ها و مؤسسات آموزشی

در سال ۲۰۰۸، حزب کمونیست ۷۰٪ از بودجه خود را از بودجه ایالتی فدراسیون روسیه دریافت کرد. طبق گزارشی در کنگره سیزدهم حزب کمونیست، برای ده ماه سال ۲۰۰۸ درآمد کل ۱۴۸ میلیون روبل، شامل ۸ میلیون روبل حق عضویت، ۳۶ میلیون روبل از کمک مالی و ۱۰۶ میلیون روبل از بودجه دولت بود.

در ۱۹ اکتبر ۲۰۰۸، رهبر حزب گنادی زیوگانوف از شهروندان روسیه درخواست کرد تا از طریق مالی از این حزب برای تحقق اهداف سیاسی خود حمایت کنند.[۳۰] [۳۱]

حمایت مردمی و نتایج انتخابات[ویرایش]

حزب کمونیست در شهرهای بزرگ و مراکز مهم صنعتی و علمی ("شهرک های علمی") و همچنین در شهرهای کوچک و شهرهای اطراف مسکو قوی است.[۳۲] به عنوان مثال، یکی از معدود مراکز رای گیری که نقش مهمی در موفقیت حزب کمونیست در انتخابات قانونگذاری روسیه در سال ۲۰۰۷ داشت، در دانشگاه ایالتی مسکو بود.[۳۳] حزب کمونیست همچنین در شرق دور روسیه، در سیبری و اورال قوی است.[۳۴]

انتخابات ریاست جمهوری[ویرایش]

در تمام انتخابات ریاست جمهوری که در فدراسیون روسیه برگزار شده است، کاندیدای حزب کمونیست دوم شد. در سال ۲۰۱۲، بسیاری از سیاستمداران مخالف، از جمله بوریس نمتسوف، ادعا كردند كه دمیتری مدودف به آنها اعتراف كرده است كه اگر به نفع یلتسین تقلب نشده‌بود، زیگانوف در انتخابات سال ۱۹۹۶ پیروز می شد.[۳۵] [۳۶] براساس نتایج رسمی، زیوگانوف در انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۱۲، ۱۷.۱۸درصد آرا را به دست آورد. به گفته ناظران مستقل ، کلاهبرداری در مقیاس بزرگ به نفع پوتین رخ داده است.[۳۷] [۳۸] وی انتخابات را "یکی از سارقان و کاملاً نامشخص و بی ارزش" خواند.[۳۹]

سال انتخابات نامزد دور اول دور دوم
شماره از



<br> آرای کلی
٪ از



<br> رای کلی
شماره از



<br> آرای کلی
٪ از



<br> رای کلی
1996 گنادی زیوگانوف 24،211،686 32.0 30،104،589 40.7
2000 گنادی زیوگانوف 21،928،468 29.2
2004 نیکولای خاریتونوف 9،513،313 13.7
2008 گنادی زیوگانوف 13،243،550 17.7
2012 گنادی زیوگانوف 12،318،353 17.2
2018 پاول گروودینین 8،659،206 11.8

انتخابات پارلمانی[ویرایش]

دوما ایالتی
سال انتخابات شماره از



<br> آرای کلی
٪ از



<br> رای کلی
شماره از



<br> کرسی های کلی برنده شدند
+/– رهبر
1993 6،666،402 (سوم) 12.4
۶۵ از ۴۵۰
-
گنادی زیوگانوف
1995 15،432،963 (اول) 22.30
۱۵۷ از ۴۵۰
92
گنادی زیوگانوف
1999 16،196،024 (اول) 24.29
۱۱۳ از ۴۵۰
44
گنادی زیوگانوف
2003 7،647،820 (دوم) 12.6
۵۲ از ۴۵۰
61
گنادی زیوگانوف
2007 8،046،886 (دوم) 11.6
۵۷ از ۴۵۰
5
گنادی زیوگانوف
2011 12،599،507 (دوم) 19.2
۹۲ از ۴۵۰
35
گنادی زیوگانوف
2016 6،958،361 (دوم) 13.4
۴۲ از ۴۵۰
50
گنادی زیوگانوف

نتایج انتخابات پارلمانی به طور گسترده ای[ویرایش]

نتایج CPRF در انتخابات ملی
منطقه 2003



<br> قطعه
2007



<br> قطعه
2011



<br> قطعه
استان مورمانسک 7.44 17.47 21.76
جمهوری کومی 8.72 14.23 13.46
استان وولوگدا 8.77 13.44 16.78
استان لنینگراد 9.05 17.07 17.31
سن پترزبورگ 8.48 16.02 15.50
استان اسکوف 15.17 19.41 25.13
استان مسکو 9.67 18.81 19.35
استان اوریول 16.28 17.58 31.98
استان سامرا 17.38 18.39 23.13
استاوپول کری 13.70 14.28 18.40
داغستان 18.31 6.64 8.38
استان اومسک 16.23 22.90 21.87
استان تیومن 9.94 8.43 11.74
استان تامسک 12.60 13.37 22.39
ملی 12.61 11.57 19.20

انتخابات منطقه ای[ویرایش]

در فوریه 2005 ، CPRF حزب حاکم طرفدار کرملین متحد روسیه در انتخابات مجلس شورای منطقه ای نونتس خودمختار اوکروگ را شکست داد و 27 درصد آراء عمومی را بدست آورد.

در انتخابات دوما مسکو که در 4 دسامبر 2005 برگزار شد ، این حزب 16،75٪ و 4 کرسی به دست آورد ، بهترین نتیجه برای CPRF در مسکو. به نظر برخی ناظران ،   عدم حضور حزب رودینا باعث موفقیت کمونیست ها شد.

در 11 مارس 2007 ، انتخابات برای 14 قانونگذاری منطقه ای و محلی برگزار شد. CPRF بسیار خوب عمل کرد و آراء خود را در بیشتر مناطق افزایش داد. مقام دوم در استان اوریول (23.78٪) ، استان اوسسک (22.58٪) ، استان اسکوف (19.21٪) و استان سامرا (18.87٪) ، استان مسکو (18.80٪) ، استان مورمانسک (17.51٪) و منطقه تامسک (13.37) ٪) [۴۰] این نتایج گواهی می دهد که CPRF مهمترین حزب مخالف روسیه است.

در 21 مه 2007 ، CPRF موفقیت مهمی را در انتخابات شهرداری ولگوگراد بدست آورد. نامزد کمونیست رومن گربننیکوف با کسب 32.47 درصد آرا در انتخابات به عنوان شهردار پیروز شد و جوانترین شهردار یک پایتخت منطقه ای شد. در سال 2008 ، رومن گربننیکوف بیعت خود را با روسیه متحد تغییر داد و خشم بسیاری از کمونیست ها را که او را متهم به استفاده از CPRF به عنوان ابزاری برای انتخاب کردند ، عصبانی کرد.

در 7 آوریل 2011 ، ایلیا پوتاپوف نامزد CPRF در انتخابات شهرداری در شهر Berdsk با پیروزی شدید بر کاندیداهای روسیه متحد پیروز شد.

در انتخابات gubernatorial 2015 ، نامزد حزب ، سرگئی لوچنکو ، در انتخابات gubernatorial در استان ایرکوتسک پیروز شد. [۴۱]

در انتخابات ژوئیه سال 2018 ، نامزدهای حزب کمونیست آندری کلیچکوف و والنتین کونوالف به ترتیب در بخش های دوره ای در استان اوریول و خاکاسیا پیروز شدند. [۴۲] [۴۳] علاوه بر این ، در انتخابات در Primorsky Krai ، نامزد حزب آندری Ishchenko می تواند در دور دوم انتخابات که در آن از دست داده است ، با نتایج رسمی عبور کند. نتیجه این انتخابات به دلیل تعداد زیادی تخلف در رابطه با آن که انتخابات فراخوان برای دسامبر 2018 تعیین شده بود ، نامعتبر اعلام شد ، اما حزب کمونیست تصمیم گرفت نامزد خود را برای انتخابات جدید معرفی نکند. [۴۴]

در انتخابات پارلمان های منطقه ای 2018 ، حزب کمونیست در رأی دادن به لیست های حزب در سه منطقه مقام اول را کسب کرد. با این حال ، در دو منطقه ، روسیه متحد هنوز هم با هزینه نمایندگان - تک رأی نمایندگان موفق به کسب اکثریت نسبی در مجالس منطقه ای شد. با این وجود ، در استان ایرکوتسک ، این حزب اکثریت نسبی را دریافت کرد و بزرگترین جناح مجلس قانونگذاری است. بنابراین ، استان ایرکوتسک در حال حاضر تنها منطقه ای است که در آن هر دو شاخه از دولت (اجرایی و قانونگذاری) توسط حزب کمونیست کنترل می شوند. [۴۵]

نتایج CPRF در انتخابات پارلمانی منطقه ای
منطقه 2003-2005



<br> قطعه
2009



<br> قطعه
استان Arkhangelsk 8.61 16.67
استان بریانسک 18.57 22.76
استان ولادیمیر 20.33 27.75
استان ولگاگراد 25.83 23.57
کاباردینو-بلغارستان 8.69 8.36
كراكسا-چركسيا 15.57 10.07
Nenets خود مختار Okrug 25.86 20.51
تاتارستان 6.34 11.15
کاکاسیا 7.04 14.69
جمع 12.79 15.88

نقد[ویرایش]

بوریس کاگارلیسکی ، نظریه پرداز مارکسیستی می نویسد: "کافی است به یاد بیاوریم که در درون جنبش کمونیستی ، حزب زوگانوف در ابتدا نه تنها سازمان و نه بزرگترین بود. کم کم ، تمام سازمانهای کمونیستی دیگر از زندگی سیاسی مجبور شدند. این اتفاق نه به این دلیل که سازمان های مورد نظر ضعیف بودند ، بلکه به این دلیل بود که CPRF تأیید رسمی کرملین را به عنوان تنها مخالف شناخته شده دریافت کرده بود ". [۴۶] آندری برژنوف ، نوه رهبر اتحاد جماهیر شوروی لئونید برژنوف ، از روابط نزدیکی CPRF در ضیاژانوف با کلیسای ارتدکس روسیه انتقاد کرده است. [۴۷]

آلبوم عکس[ویرایش]

همچنین ببینید[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. "Official website of the Communist Party of the Russian Federation".
  2. Rapoza, Kenneth (6 December 2011). "Can Russia's Communist Party Make A Comeback?". Forbes. Retrieved 2013-08-11.
  3. "Socialism may be waning, but not for young Russians". 22 November 2012. Retrieved 2013-08-11.
  4. American University (Washington, D.C.), and Moskovskiĭ gosudarstvennyĭ universitet im. M. V. Lomonosova. Demokratizatsiya: The Journal of Post-Soviet Democratization, volume 4. Washington, D.C.: Quality Press of the Southern Tier, 1996. p. 174.
  5. Richard Sakwa, Russian Politics and Society, Routledge, 1996, p. 85.
  6. Bozóki & Ishiyama, p. 242.
  7. ۷٫۰ ۷٫۱ Bozóki & Ishiyama, p245
  8. Bozóki and Ishiyama, p. 249.
  9. David M. Herszenhorn (December 20, 2011). "Where Communists See an Opening, Many Russians See a Closed Door". The New York Times. Retrieved 2011-12-22. He, [Gennadi A. Zyuganov], has joined in popular protests against Mr. Putin's government, while seeking to block the rise of the liberal reformers leading those rallies by denouncing them as a subversive threat to Russia's future.
  10. "TASS: Russia - Communist Party urges Russian leadership to recognize Novorossiya". TASS.
  11. ۱۱٫۰ ۱۱٫۱ "Программа партии". Archived from the original on 2005-01-02. Retrieved 2015-03-13.
  12. "久加诺夫:俄共党员应好好学习《邓小平文选》(图)_中国经济网——国家经济门户". ce.cn. Archived from the original on 2015-09-23. Retrieved 2014-04-22.
  13. "俄共主席访华自称只求公平一战". sina.com.cn.
  14. "Г.А. Зюганов о кончине Патриарха Алексия Второго: Он внес огромный вклад в дело возрождения церкви". kprf.ru.
  15. Актуальные вопросы совершенствования идейно-теоретической работы партии (2012)
  16. "Thousands pay respects to Stalin". BBC News. 2003-03-06. Retrieved 2008-06-06.
  17. Victims of Stalinist repressions remembered at Moscow ceremony (October 30, 2014)
  18. "Putin signs 'gay propaganda' ban and law criminalizing insult of religious feelings". rt.com.
  19. "Russian State Duma: 'Possessed printer' or executor of the people's will?". themoscownews.com. Archived from the original on 2014-03-01. Retrieved 2014-02-25.
  20. "Russian MPs vote overwhelmingly to outlaw gay 'propaganda'". euronews. 2013-06-11.
  21. Bozóki & Ishiyama, p244
  22. Andrey Shabaev. "Российская многопартийность. Глава 5". www.partinform.ru. Retrieved 2011-02-19.
  23. "Список зарегистрированных политических партий". minjust.ru.
  24. Bozóki & Ishiyama, p243
  25. "И.И. Мельников встретился с делегацией Европарламента". kprf.ru.
  26. "90 лет Коммунистической партии Китая. "Круглый стол" в редакции газеты "Правда"". kprf.ru.
  27. "Russian dignitaries visit DPRK". naenara.com.kp.
  28. "Partidos comunistas e operários assinalam centenário da Revolução de Outubro". pcp.pt.
  29. "Г.А. Зюганов в "Интерфаксе": КПРФ – реальная политическая сила, способная вывести страну из тяжелого кризиса". kprf.ru.
  30. "Коммунисты просят россиян материально поддержать партию". РИА Новости. 2008-10-19.
  31. "Коммунисты просят россиян материально поддержать партию". Новости Mail. Ru. Archived from the original on 2012-01-14. Retrieved 2012-08-12.
  32. (به روسی) https://web.archive.org/web/20090828113147/http://orenkprf.narod.ru/ookkprf.html. Archived from the original on August 28, 2009. Retrieved 2009-02-05. Missing or empty |title= (help)
  33. Agency of Political News (به روسی) http://www.apn.ru/publications/article18702.htm. Retrieved 2007-12-14. Missing or empty |title= (help)
  34. Bozóki & Ishiyama, p253
  35. "Nieuws". PVDA. Archived from the original on 2013-12-14. Retrieved 2012-08-06.
  36. "How The West Helped Invent Russia's Election Fraud: OSCE Whistleblower Exposes 1996 Whitewash - By Alexander Zaitchik and Mark Ames - The eXiled". exiledonline.com.
  37. "Fraude bij verkiezing Rusland". BNR Nieuwsradio.
  38. "Fraudeberichten uit Rusland". nos.nl.
  39. sad. "Oppositie noemt stembusgang oneerlijk". De Standaard.
  40. "Официальный сайт КПРФ". Cprf.ru. Archived from the original on 23 March 2007. Retrieved 2011-02-19.
  41. "Иркутский проигрыш "Единой России"". Газета.Ru.
  42. "Коновалов набирает 57,5% на выборах главы Хакасии". ТАСС. Retrieved 2018-11-11.
  43. Клычков вступит в должность главы Орловской области 14 сентября
  44. "Выборы губернатора Приморья пройдут без участия КПРФ". Коммерсантъ – via Kommersant.
  45. "КПРФ побеждает по партийным спискам на выборах в заксобрания трех регионов из 16". ТАСС.
  46. Kagarlitsky, Boris (2001-01-17). "RUSSIA: Is there life for KPRF after Yeltsin?". Green Left Weekly. Retrieved 2011-02-19.
  47. "THE SATURDAY PROFILE; A Different Kind of Brezhnev in the Making". The New York Times. 2002-08-10. Retrieved 2010-03-28.

بیشتر خواندن[ویرایش]

  • سید محسن هاشم (مارس 1999). ایدئولوژی KPRF و پیامدهای آن برای دموکراتیک سازی در روسیه . مطالعات کمونیستی و پسا کمونیستی . جلد 32 شماره 1. ص.   77-89

لینک های خارجی[ویرایش]