تمامیت ارضی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

تمامیت سرزمینی[۱] یا تمامیت ارضی یا یکپارچگی سرزمینی این اصل در حقوق بین‌الملل است که دولت‌های ملی نباید تلاش کنند در دیگر دولت‌های ملی جنبش‌های جدایی خواهانه یا تغییرات مرزی را ترویج کنند.

در سالیان اخیر تنش‌هایی بین این اصل و اصل مداخله بشردوستانه تحت ماده 73.b منشور ملل متحد «به منظور گسترش خودگردانی، توجه به خواسته‌های سیاسی ملل، و کمک به آنان در توسعهٔ مترقی نهادهای سیاسی آزادشان، بنا بر شرایط خاص هر قلمرو و مللش و درجات متغیر توسعهٔ آن» وجود داشته است.[۲]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. «تمامیت سرزمینی، تمامیت ارضی» [جغرافیای سیاسی، علوم سیاسی و روابط بین‌الملل] هم‌ارزِ «territorial integrity»؛ منبع: گروه واژه‌گزینی. «فارسی». در همان. دفتر یازدهم. فرهنگ واژه‌های مصوب فرهنگستان. تهران: انتشارات فرهنگستان زبان و ادب فارسی. شابک ۹۷۸-۶۰۰-۶۱۴۳-۴۵-۳ (ذیل سرواژهٔ تمامیت سرزمینی)
  2. UN Charter Chapter XI