تهویه (معماری)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
در یک هواساز که برای خنک کاری و گرم کردن از یک دستگاه استفاده می‌شود.

تهویه در معماری (حرف V برگرفته از Ventilation در اچ‌وی‌ای‌سی یا HVAC) به فرایند پردازش یا جایگزینی هوا در هر مکانی که خواهان فراهم نمودن کیفیت هوای بالا در داخل ساختمان باشد گفته می‌شود. این می‌تواند شامل تأمین هوای تازه، بیرون کردن دی اکسید کربن و گرد و خاک، رطوبت، دود، باکتری‌ها و گرما باشد. تهویه هوا برای بیرون راندن بوی ناخوشایند و رطوبت هوا و ایجاد چرخه در هوای راکد اتاق‌ها استفاده می‌شود.

حمام و آشبزخانه مکان‌هایی هستند که معمولاً از سامانه تهویه استفاده می‌کنند. سامانه تهویه طبیعی به سامانه‌ای گفته می‌شود که بدون نیاز به ابزار مکانیکی، هوای ساختمان را تهویه کند.

منابع[ویرایش]

  • ویکی‌پدیا انگلیسی